De Amsterdamse doofpot.

NU.nl, U weet wel de nieuwssite, heeft het college van Amsterdam op basis van de Wet Openbaarheid van Bestuur om inzage gevraagd van een tweetal rapporten die opgemaakt zijn naar aanleiding van fraude bij het Amsterdamse Gemeentelijke Vervoer Bedrijf. Het ene rapport behandeld de misstanden bij dat GVB en het andere geeft de conclusies weer.

Maar het Amsterdamse college vindt dat WOB, niet van toepassing is omdat beide rapporten van BDO Accountants door diezelfde raad ‘geheim’ zijn verklaard. De aanbestedingsregels zijn overtreden en er is sprake van fraude geweest in maart van dit jaar. Het bestaan van een rapport met conclusies naar aanleiding van het BDO onderzoek was tot voor kort niet bekend bij de verschillende politieke partijen. Dat het mis zit bij het GVB is duidelijk en dat er harde conclusies zijn getrokken ook. De topmannen van het GVB worden door de politiek benoemd en diezelfde politiek stopt dus de conclusies van een fraudeonderzoek in de doofpot. Men mag niet weten wat er gebeurt is en wie waarvoor verantwoordelijk is.

Het Amsterdamse college is de weg kwijt. Ze functioneert met dit doofpotten ondemocratisch en werkt fraude in de hand. Er lijkt een overweging mee te spelen dat individuen door openbaarmaking ‘beschadigd’ zouden kunnen worden. Vier GVB bestuurders zijn overigens al gedwongen afgetreden. Maar is het niet raar dat een overweging van mensen beschadigd zouden kunnen worden door de conclusies van een fraudeonderzoek er aan bijdraagt dat die conclusies niet wereldkundig worden gemaakt? Is het dan niet zo dat die individuen betrokken blijken te zijn bij fraude met gemeenschapsgeld en dat de raad het dus raadzaam vindt die betrokkenheid stil te houden?

Het Amsterdamse college is met het afwijzen van het verzoek van NU.nl een hele dubieuze kant op gegaan. Immers, die afwijzing betekend niet alleen dat de feiten niet voor de belasting betalende burgers zichtbaar worden maar ook dat de vrije journalistiek gedwarsboomd wordt. De vraag is natuurlijk of het Amsterdamse college in dit geval maatschappelijk gezien de rapporten geheim had mogen verklaren en de WOB opzij schuiven. Die wet is er immers nu juist voor bedoeld om de pers de mogelijkheid te geven de overheid te controleren. Dat heet transparantie. Iets wat in Amsterdam blijkbaar gevoelig ligt. Zelfs onmogelijk blijkt te zijn als het om het openbaar vervoer gaat. De reeks affaires rond GVB en de taxicentrale TCA in de afgelopen decennia is lang. Amsterdams openbaar vervoer heeft bestuurstechnisch een gelijkenis met een bananenrepubliek waar criminaliteit en fraude geïnstitutionaliseerd lijken te zijn. Het Amsterdamse college zou er wijs aan gedaan hebben te beseffen dat niemand meer vertrouwen heeft in GVB en TCA als het gaat om het zorgvuldig omgaan met gemeenschapsgeld en transparantie van bestuur. Maar in plaats van dat besef blokkeert het college liever de media die die transparantie willen afdwingen en de criminele activiteiten van bestuurders zichtbaar maken. Want dat is immers de reden voor de vraag van NU.nl aan datzelfde Amsterdamse college.

Democratie en transparantie, het is mooi maar blijkbaar in Amsterdam iets dat ongewenst is. Burgermeester en College van Bestuur doen er goed aan te beseffen wat zij aanrichten met deze keuze. De Amsterdamse Raad moet zich afvragen of zij dit gaat accepteren.

© 2012 Alice Anna Verheij

Advertenties

Trots.

Het is Pride week in Nederland. Nou ja, in Amsterdam hoofdzakelijk. Gay Pride om precies te zijn. Ik was van plan het dit jaar weer eens volledig langs me heen te laten gaan maar zoals zo vaak dwingen omstandigheden me tot iets anders. Wazzup?

Sinds een krap weekje weet ik me versierd door een leuke vrouw. Mooi, Surinaams-Creools. We hebben elkaar ontmoet in mijn stamkroeg, de leukste lesbo tent van Amsterdam. De afgelopen dagen echter bekruipt me twijfel. Twijfel die je hebt als je iemand leuk vind maar er achter komt dat er een paar dingen in de weg staan. Normaal gesproken zijn hindernissen er om op te ruimen maar in dit geval is me inmiddels duidelijk dat het niet gaat lukken deze keer.

Thing is, de dame is wat heftig. Meestal op een leuke manier maar soms schemert er een levensstijl doorheen waar ik niets mee kan. Of mee wil. Gaat er iets mis dan is het steevast de schuld van de ander en na een paar keer gaat mij dat op mijn zenuwen werken. Het wordt dan later wel weer opgelost, maar toch. Het gevoel blijft hangen. Zelfs dat is iets waar ik overheen zou kunnen stappen, als dat alles was. Immers, iedereen heeft wel een ruw kantje en daar ga je dan mee om als je van elkaar houdt.

Maar gisteren ging het wat mij betreft mis en niet zo’n beetje ook. Zoals de meesten hier wel weten ben ik niet alleen lesbisch maar ook transgender (of wat voor foute naam men daar ook aan wil hangen). Geboren in een mannenlijf dus. Nu is dat inmiddels al jaren terug veranderd naar wat het moet zijn en ben ik dus klaar met het gedoe wat daarbij hoort. Voor een lief echter is het altijd weer wennen. Los van de eeuwige ‘wanneer vertel ik het haar vraag’ is er de vraag of ze er mee weet om te gaan. En niet alleen of een lief er mee om kan gaan maar ook of haar omgeving dat kan.

En daar is het weer eens gierend de bocht uitgevlogen. Het hoge woord kwam er al snel uit en dat ging als volgt:

‘Ik wil niet dat je mijn kinderen verteld dat je transgender bent hoor.’
‘Hoe dat zo?’
‘Mijn zoon pikt dan niet en dan is het meteen over tussen ons.’
‘Wat? Hoe bedoel je.’
‘Hij zou het een schande voor de familie vinden.’
‘Doe effe gewoon zeg, dus je vraagt me om terug de kast in te gaan?’
‘Ik wil gewoon niet dat je het mijn kinderen verteld.’
‘Nou sorry, maar dat kan ik niet. Ik schaam me niet voor mezelf hoor.’
‘Ja maar bij ons kan dat niet dus als je niks zegt weet niemand het.’
‘Belachelijk.’
‘Als je het ze verteld dan is het uit tussen ons.’
‘Nou sorry hoor maar ik ga dus echt never nooit terug de kast in. Dat kan helemaal niet trouwens.’
‘Hoezo?’
‘Ik ben all over the internet dus ze komen er toch in no time achter.’
‘O maar ze zoeken niet op internet naar je hoor.’
‘Nee tuurlijk niet. Nou hoor eens, ik ben trots op mezelf en verdom het om me anders voor te doen dan ik ben. Ze zullen er mee moeten dealen.’
‘Nou dat gaan ze echt niet doen.’
‘Dat is dan jammer voor hun maar dit kan ik niet doen en ik vind ook dat je dat niet van me kunt vragen.’
‘Ik wil gewoon niet dat je mijn kinderen verteld hoe je bent, iedereen praat er dan over en mijn zoon vindt dan dat je de familie ten schande maakt.’
‘Dat is dan zijn probleem. Ik zal mezelf nooit verloochenen, sorry maar dat verdom ik.’
‘Dan is het zo uit tussen ons hoor.’
‘Dus je schaamt je voor me?’
‘Ik niet hoor. Maar ik moet er wel aan wennen.’
‘Weinig van gemerkt anders. Van dat wennen. Maar ik kan niet leven met iemand die wil dat ik niet mezelf ben.’
‘Nou laten we het er maar niet meer over hebben.’
‘Onmogelijk.’
‘Ik wil het er niet meer over hebben.’

En toen staakte het gesprek. De dag wikkelde zich af en de bom was in mijn hoofd geplant. Ik heb het nog even geprobeerd hoor maar er viel geen ruimte te vinden. Uiteindelijk heeft het tot de keuze geleid om mee te gaan in haar wens en mezelf te ontkennen of mezelf blijven en niet opgeven. Natuurlijk heb ik voor het laatste gekozen en dus wacht me vandaag de taak duidelijk te maken dat ik niet verder wil in een relatie waar ik niet volledig mezelf kan zijn. Als ze er alsnog mee om kan gaan is er nog een kansje maar in alle eerlijkheid betwijfel ik of ik zelf dit nog wel wil.

Eén ding is me duidelijk geworden: er moet nog zo verdomd veel gebeuren voordat mensen als ik als volwaardig worden gezien door iedereen. Want de bovenstaande conversatie is de gekuiste versie. De werkelijke was naar mij regelrecht discriminerend en dat is wel een rare ervaring als de ander een Creoolse is die zelf al snel roept dat ze gediscrimineerd wordt op momenten dat ze een stommiteit begaat. Maak ik de goede keuze door deze prille relatie in de knop te breken hierom? Ik weet het niet maar ik voel dat ik niet anders kan en ik ben op mijn gevoel gaan vertrouwen wat dat betreft.

Zaterdag ga ik dus gewoon naar de Pride. Genieten van mijn mensen en mezelf zijn. Gewoon zoals het hoort: trots, mooi en – helaas – single.

Alice © 2011