How CNN does not do it’s work on Bhutan’s behaviour.

I am appalled by CNN’s lack of journalistic fact finding and truth seeking considering Bhutan. This is my response to the article on their website on the UN Happiness Summit:http://globalpublicsquare.blogs.cnn.com/2012/04/01/the-u-n-happiness-summit
CNN published this blog from Stewart Patrick without any comment and without any hint of the Bhutanese reality. They are not doing what they should do on this topic as a free press organization.

The U.N. Happiness Summit

globalpublicsquare.blogs.cnn.com

Editor’s Note: Stewart Patrick is a Senior Fellow and the Director of the Program on International Institutions and Global Governance at the Council on Foreign Relations. He is the author of Weak Links: Fragile States, Global Threats, and International Security. By Stewart Patrick, CFR.

My response:

Dear all at CNN, dear Stewart, dear readers,

I am flabagasted and to be quite honest disgusted by the onesided views presented in this article on this website. I am amazed that CNN without any criticism lends itself for the propaganda of the Bhutanese government. Let me explain.

It is a well known an proven fact that in recent history (early ninetees) the King and government of Bhutan have been orchestrating the percentage wise largest ethnic cleansing of it’s own population resulting in about 1/6th of the population being forcefully thrown out of the country. They have done so after a decade of discrimination, human rights violations, oppression including army killings, imprisoning innocent citizens, torture of political prisoners, stealing land, houses, cattle and goods. Of their own people living in the south and east of Bhutan for the simple fact that they are ethnically and religiously different from the Druk minority that holds power in Thimpu.

Over the past twenty years way over 120000 refugees have lived in and around refugee camps instated and maintained by the UNHCR without Bhutan giving any sign of allowing repatriation. Mr. Thinley, the prime minister, has been and still is the mastermind of both that ethnic cleansing as the cover up operation of the export of the concept of Gross National Happiness that te west has been all to eager to accept as a great way to look at what really counts in life.

Bhutan is constantly stating that Gross National Happiness is what it all should be about and is supported in that by the governments of the very countries that are now taking in 1/6th of Bhutan’s population through the largest massive third country resettlement project. Triggered by the US and executed by the UNHCR and IOM this resettlement program is in fact throwing the exiles from Bhutan in diaspora in a timeframe 6 or 7 years. It therebye passively supports the Bhutanese ethnic cleansing policy.

It is horrific to have to conclude that the free press is silent on this but is noise on the concept of Gross National Happiness as advocated by the government of Bhutan. It is downright disgusting that the UN is hosting an event to give this dictatorial government the opportunity to spread it’s lies and deceit while at the same time it is the UN that is shifting around 100.000 Bhutanese the globe unjustly.

It is also crazy to know that Bhutan is a memeber of the United Nations based on false data on the number of inhabitants in it’s country (when they joined they grossly overstated the number of Bhutanese to be over 1 Million whereas at the time any reasonable guess would have given a figure of around 700000 inhabitants which is under the minimal required inhabitants for a country to be a UN member). Bhutan has been living a lie since the 1980’s and has abused it’s population. It is in fact one of the biggest human rights violators when taken it’s size as a country into account.

When will the international community and when will the international press stop supporting the geopolitical framing of the Himalayan reality which is in fact one of poverty, unhappiness, ethnic cleansing and human rights violations. As a writer, film maker and journalist I am apalled by the lack of journalistic fact finding and thruth seeking in this article and many other media considering Bhutan.

Yours truly,
Alice Verheij
director of the upcoming documentary ‘Headwind, the forgotten exiles from Bhutan’
the Netherlands
www.headwindfilm.com

Advertenties

Beeldhouwer gezocht.

Ik zoek een beeldhouwer. Om een standbeeld te maken. Voor op een gigantische sokkel zodat het gemakkelijk gezien kan worden. Een standbeeld voor Anuradha Koirala omdat deze vrouw als geen ander verdiend om alle aandacht te krijgen.

Anuradha Koirala is een Nepalese vrouw van 61 jaar die weliswaar ongeletterd was toen ze slachtoffer van vrouwenhandel werd maar die het gelukt is om te ontsnappen aan haar kwelgeesten. Ze is de moeder Theresa van de slachtoffers van vrouwenhandel in Nepal. In 1993 heeft ze samen met onderwijzers, journalisten en maatschappelijk werkers en mensenrechtenactivisten Maiti Nepal opgericht. Doel was en is om meisjes die slachtoffer zijn geworden of dreigen te worden van trafficking te onttrekken aan de vrouwenhandelaren en een nieuw bestaan te geven.

Vrouwenhandel (vooral jonge meisjes soms al vanaf 5 jaar) is het gruwelijkste probleem in Nepal. Tegenwoordig haalt Maiti Nepal 50 meisjes per dag uit de bussen die de grens met India over gaan. De meisjes worden in de bordelen in India tewerk gesteld en vaak door verhandeld naar landen als Australië en het midden oosten. Ze worden gedwongen tot prostitutie onder afgrijselijke omstandigheden. Velen lopen HIV op en velen overleven het leven in de bordelen van Dehli en Calcutta niet. Naast de 50 geredde meisjes per dag zijn er zo’n 100 die niet gered worden. Per dag.

De meisjes raken getraumatiseerd, geïnfecteerd met HIV en al in de vroege pubertijd zwanger met alle gevolgen van dien. Ze moeten vaak 20 tot 25 mannen per dag ‘bedienen’. De meisjes die gered worden, vaak ternauwernood voor de grens of door invallen van Maiti Nepal in samenwerking met de Indiase politie in de Indiase bordelen, zijn zo zwaar getraumatiseerd dat er nauwelijks met ze te communiceren valt. Maiti Nepal onder leiding van Anuradha Koirala geeft ze een veilig thuis, medische en psychologische zorg.

Anuradha en haar mensen voeren een ongelijke strijd maar geven niet op. Elk gered meisje is een gered leven wat hun betreft en gelukkig is er inmiddels internationale erkenning aan het ontstaan. Vorig jaar werd Anuradha tot ‘hero of the year 2010’ gekroond door CNN en de Amerikaanse regering heeft de organisatie een donatie van $500.000 voor twee jaar geschonken. Als het dan toch over cijfers heb ik er hier nog paar. Maiti Nepal heeft inmiddels zo’n 12.000 meisjes gered en meer dan 1.100 vrouwenhandelaren weten te pakken waarvan er 415 veroordeeld zijn en 725 hun zaak afwachten in een cel. In groepjes van vijf ex slachtoffers worden inmiddels 10 van de 26 grensovergangen met India bewaakt. Elke groep redt zo’n vijf meisjes per dag.
Buiten dat echter is deze vrouw in het westen beperkt bekend en dat mag best veranderen. Wat mij betreft hoort ze aan het rijtje Gandhi – moeder Theresa te worden toegevoegd.

Mijn verblijf in dit overigens prachtige land heeft me duidelijk gemaakt onder welke omstandigheden en met welke beperkingen jonge meisjes opgroeien. De kansen op voldoende onderwijs zijn voor de meesten niet al te groot. Maar al te vaak moet door armoede besloten worden om de twee extra jaren die na de middelbare school volgen en die essentieel zijn voor vervolgopleidingen niet te volgen. Diezelfde armoede maakt dat in een gezin met meerdere dochters het lastig is om een huwelijkspartner te vinden. Immers in deze samenleving zijn gearrangeerde huwelijken nog altijd de regel en daarbij hoort dat de ouders van de bruid een bruidsschat doneren. Met weinig geld is die bruidsschat een onmogelijkheid. Om die reden worden jonge meisjes nogal eens meegegeven aan vrouwenhandelaren wat dus vaak gelijk staat aan uitgestelde moord. Natuurlijk is armoede geen excuus voor het exces van de meisjeshandel in Nepal. Ook de traditionele niet vrouwvriendelijke cultuur is geen excuus daarvoor. Het is dieptriest te moeten vaststellen dat de politieke rammelkast Nepal tot gevolg heeft dat de overheid uitblinkt in ineffectiviteit in alle gebieden van de samenleving. Milieu, infrastructuur, veiligheid, onderwijs, gezondheidszorg, het zijn allemaal probleem gebieden. Maar het voornaamste achterliggende probleem is een cultuur die nog veel kenmerken van een middeleeuws tijdperk kent. Het gebrek aan respect voor de rechten van minderheden en vrouwen is een ingebakken gebrek gevoed door een eeuwenlange deken van traditioneel Hindoeïsme en een onmenselijk kastenstelsel.

Wat niet wil zeggen dat er in dit land geen mensen zijn die onder die deken vandaan gekropen zijn, integendeel. De jongere generatie is veelbelovend en vrouwen als Anuradha Koirala zijn een voorbeeld voor een ieder. Dat is de reden dat een standbeeld voor haar bepaald op zijn plaats is.

Alice © 2011