GroenLinks: na de sloop begint het bouwen.

Zoals wel vaker is voordat er gebouwd kan worden is er eerst sloop nodig. De grond moet ook bouwrijp gemaakt worden nadat het bouwval wat er stond verwijderd is.

GroenLinks was een bouwval geworden, in minder dan een jaar tijd gereduceerd van een nog redelijk in gebruik zijnd pand tot een krot waar het instortingsgevaar een te groot risico was geworden om zich in op te houden.

Door de sloopkogel van Tofik Dibi waren de barsten dusdanig groot geworden dat er structurele schade aan het gebouw was ontstaan en nadat er bij de verkiezingen bleek dat er ook nog eens een forse brand had huisgehouden bleek het pand dus rijp voor de sloop. De hoofdbewoner, het bestuur heeft uiteindelijk de sloop ingezet met het opzeggen in het vertrouwen van de eigen politiek leider en inmiddels is die sloop in volle gang.

Zowel Dibi als Sap zijn inmiddels neergehaald en vandaag maakte ook de partijvoorzitter Heleen Weening bekend zij en met haar het bestuur gevallen zijn onder de door hen zelf gehanteerde sloophamer. Wat rest is een puinhoop waar het stof nog ronddwarreld, met hier en daar de verkoolde resten van principes en uitgangspunten en fors wat waterschade.

GroenLinks haalt de boel ondersteboven.

De commissie van Es die vanuit het tuinhuisje toegekeken heeft zal over enige tijd ongetwijfeld laten weten wat er nu precies gebeurt is en vooral waarom. Maar ondertussen is het dus een flinke puinhoop. Er is ongetwijfeld een congres nodig om het terrein weer bouwrijp te maken en er zal naarstig gezocht moeten worden door onder meer de oud bewoners naar een nieuwe hoofdbewoner, een goed architect en een betrouwbare aannemer om een nieuw pand op te trekken. Wat dat betreft is het de vraag welke mensen bereid gevonden worden om op dit nu zo lelijke bouwterrein de bulldozer ter hande te nemen en de spades in de grond te steken. En hopelijk wordt er deze keer wel geheid. Want een paar vernieuwde uitgangspunten als heipalen zijn wel zo verstandig als men wil voorkomen dat een volgend pand niet al snel na de bouw of zelfs tijdens de bouw alweer instort.

GroenLinks heeft kundige mensen nodig met een visie over waar de partij voorstaat en hoe het bouwwerk er uit moet gaan zien. Die mensen zijn er wel maar zitten ongetwijfeld op plekken waar ze niet so snel vandaan te halen zijn. Want zo gaat dat met oud hoofdbewoners en goede onderhuurders. Die zijn natuurlijk allang in de luwte gaan zitten toen het gebouw op instorten bleek te staan. De vraag is wel in hoeverre er nog nieuwe menskracht te vinden is om van de te plannen nieuwbouw ook iets werkelijk nieuws te maken. En vooral of al die oud bewoners in staat zijn om die nieuwe bouwers voldoende ruimte te geven. Want die moeten natuurlijk wel zin in een toekomst hebben.

Maar de grootste vraag blijft voor mij of GroenLinks bereid is om te gaan heien op het terrein. Of ze bereid zijn in de partij om te zorgen dat met solide fundamenten mooie nieuwbouw ook duurzame nieuwbouw kan zijn. Want als er één ding duidelijk is, dan is het wel dat juist GroenLinks de verantwoordelijkheid heeft om duurzaam te bouwen.

Zouden er nog oud PPR en oud PSPers te vinden zijn die weten hoe goede heipalen gemaakt worden?

© 2012 Alice Anna Verheij

Advertenties

Eigen schuld.

Eigen schuld, dikke bult!

Kinderen roepen het naar andere kinderen op het schoolplein of elders. Ik deed dat vroeger ook als kind en anderen naar mij. Maar ik ben opgegroeid en heb het afgeleerd dit zinnetje te roepen, of iets dat daar op lijkt. Want het laat vooral onbarmhartig cynisme zien.

Nederland 2012. We hebben na het ‘ik-tijdperk’ een nieuw tijdperk gekregen: het ‘eigen schuld-dikke bult tijdperk’. Want dat is in hoge mate de teneur in de huidige samenleving. U wilt onderbouwing van me? Voorbeelden? Welnu, hier is de spiegel. Ik houdt hem met graagte omhoog naar iedereen die ik er op betrap. Inclusief mezelf heel soms.

Volkskrant:
Wie trouwt, weet dat er een risico is.
(Dat bij scheiding je 12 jaar alimentatie moet betalen.)

Telegraaf:
Mogelijke gratie Assad.
(Over de VS en de UK die Assad mogelijk gratie verlenen als hij opstapt.)

NRC:
Kamer akkoord: eigen risico in de zorg stijgt naar €350.
(Over het eigen risico, want de gevolgen van ziek zijn horen bij jezelf.)

Het is eenvoudig om zo verder te gaan. Als je ziek bent, longkanker krijgt bijvoorbeeld, dan had je maar gezonder moeten leven. Als je huis geen donder meer waard is en je met torenhoge schulden moet leven had je maar geen huis moeten kopen. Als je pensioen te laag is had je maar door moeten leren. Als je de druk van samenleving psychisch niet meer aan kan dan is dat jammer en ben je instabiel. Als je vluchteling bent omdat je niet doodgeschoten of gemarteld wilt worden dan moet je blij zijn met een grijpstuiver, het feit dat je nog leeft en de schofferingen in de samenleving maar voor lief nemen. Als je uit Iran komt en een iPad wilt kopen moet je maar accepteren dat Apple geen iPad’s verkoopt aan Iraniërs (zie de Washington Post van gisteren). Als je je baan kwijt raakt en geen kans meer maakt op fatsoenlijk werk dan moet je maar alles aanpakken wat je door de strot gedouwd wordt. Als je donker bent had je maar licht moeten zijn. Als je gehandicapt ben na een motorongeluk had je maar niet zo hard moeten rijden. Als je zaak over de kop is gegaan en je geen geld over houdt om eten te kopen (dat gebeurt echt!) dan is dat het risico van het ondernemen. Als je arm en behoeftig bent en in een derde wereld land leeft dan is dat jammer voor je maar we gaan je niet meer helpen want we vinden onze eigen welstand belangrijker dan dat jij blijft leven (VVD). En als je in Griekenland woont dan ben je lui en een uitvreter.

Het houdt niet op. “Eigen schuld, dikke bult!” en “Je hebt er toch zelf voor gekozen!”, het zijn de mantra’s van het grauw aangevuurd door populistische oneliner dichtende karikaturen van politici en de sensatiebeluste relgeile media. De jeugd wordt opgevoed in een onbarmhartige cultuur van gebrek aan compassie, ver doorgevoegd cynisme en geëscaleerde inhumaniteit. Ze worden niet meer opgevoed om mens te zijn maar om toegevoegde waarde te leveren aan de economie. Mensen hebben geen geld meer, ze zijn geld geworden. Slaven.

Het is ziekmakend om de wereld te beschouwen waarin we leven. Onbaatzuchtigheid zal binnenkort verdwijnen uit de van Dale ten gunste het in stenen beitelen van woorden als ‘crisis’. Jaren terug was er een band die een album met een titel die daarover ging. Die titel was overigens geleend uit het script van de film ‘The day of the Jackal’: “Crisis? What Crisis?”. De afbeelding die er bij hoorde laat een mannetje zien die in een grauwe zwart wit wereld onder een gekleurde parasol zit. Zich ogenschijnlijk onbewust van de vernietiging om hem heen. De ogen verstopt achter een zonnebrilletje, het colaatje mèt paraplutje er in naast hem. De crisis is er alleen voor de ander, het is hun probleem. Ik heb mijn zaakjes voor elkaar. Sterf maar.

De parasol is oranje. Die kleur er van blijkt nu voorspellend te zijn voor wat de Nederlander tegenwoordig bezig houdt, het enige dat ontbreekt is een voetbal.
Ze liggen er uit gelukkig.
Eigen schuld, dikke bult.

© 2012 Alice Anna

Over hoe de financiële crisis opgelost kan worden.

Er heerst een wereldwijde economische crisis. Dat is de algemene consensus. Maar wat er niet is, is overeenstemming over wat er moet gebeuren om die crisis op te lossen. Terwijl het antwoord zo eenvoudig is. Maar voor dat antwoord moeten we dan wel even terug naar een oud rapport van de Club van Rome, het eerste rapport om precies te zijn. Wat daar in staat moet U maar Googlen behoudens dan dit ene punt: de problemen op de wereld hangen direct samen met de verdeling van geld. En dus van voedsel, van goederen, van gezondheid en van welstand.

Dat probleem is in de huidige economische constellatie niet zo moeilijk op te lossen zodra er begrepen wordt dat net als ieder ander economisch systeem de vrije markt economie zijn langste tijd gehad heeft. Net zoals de geleide markteconomie dat met de val van het communisme enige jaren geleden was. De enige echte oplossing van een wereldwijd economische malaise is dus herverdeling. In tegenstelling echter tot wat veel mensen denken hoeft zo’n herverdeling niet direct te betekenen dat individuen in het ‘westen’ persoonlijk een dramatische armoedeval zullen moeten doormaken. Er zijn intelligenter manieren om een verschuiving van geld te bewerkstelligen.

Als we kijken naar de organisatie van het bedrijfsleven in de afgelopen decennia valt op dat zo goed als alle grote bedrijven op een bepaald moment in hun bestaan zich drukker maken over hun continuïteit dan over hun winstmaximalisatie. De IT sector is een prachtvoorbeeld van dat mechanisme. Toen IBM gepasseerd werd door Microsoft werd continuïteit bij IBM belangrijker dan omzet en winst. Er werd met minder winst genoegen genomen en een verschuiving in de portfolio leidde er toe dat er een nieuw perspectief kwam. Jaren later is IBM nog steeds een stevige speler in de markt. Op aspecten een andere markt dan voorheen, maar de maatschappelijke waarde van het bedrijf is behouden gebleven. Iets dergelijks is aan de hand met datzelfde Microsoft dat IBM passeerde en nu zelf gepasseerd is door Apple.

Als omzet en winst op een bepaald moment niet meer allesbepalend voor een bedrijf zijn kan er heel wel sprake zijn van ‘overomzet’ en ‘overwinst’ ten opzichte van wat nodig is om de continuïteit te waarborgen. In simpele termen: als een groot bedrijf zoveel winst maakt dat het zich geen zorgen meer hoeft te maken over het voortbestaan en een beperkte groei dan is grote extra winst boven op die noodzakelijke continuïteitswinst overbodig. Sterker nog, die overwinst wordt dan een maatschappelijk exces. En dat kan dus anders benut worden als we leren om bedrijven zich niet te laten verliezen in overmatig kapitaal.

Een voorbeeld. Apple is het grootste bedrijf op dit moment. Financieel gezien. Zo groot dat het de staat Californië kan opkopen. Of België waarbij Griekenland en passant mee gegraaid kan worden. Het bedrijf maakt maatschappelijk gezien veel teveel winst. Continuïteit is geen probleem want de kapitaalberg van Apple is zo groot dat het de status van onaantastbaarheid heeft gekregen. Het is ondanks de beursnotering niet afhankelijk van diezelfde beurs. Het bedrijf is op zichzelf een subeconomie.

En daar ligt de oplossing. Want, stel nu dat er een maximum gesteld wordt aan de economische omvang van een bedrijf. Afgemeten aan de zekerheid van de eigen continuïteit. En stel dat alles wat daarboven omgezet wordt onder een 100% winstbelasting zou vallen? Dan zouden deze overmatig grote bedrijven in één klap miljarden terug storten in de maatschappij. En wel in een dusdanig astronomisch verzamel kapitaal dat herverdeling van dat geld ervoor kan zorgen dat slecht draaiende economieën een steun in de rug krijgen en landen in economisch kwetsbare delen van de wereld structureel versterkt worden. Er ontstaat dan een egalitaire wereldeconomie.

Het is jammer dat een dergelijke gedachte veel stappen te ver is voor nationale regeringen en het bedrijfsleven. Want een basis van de huidige economie is immers het groeimodel. Alles moet blijven groeien in financiële zin. En al groeien de bomen niet tot in de hemel dan wil dat niet zeggen dat we ons dat ook willen realiseren. Nee, de bomen willen we de hemel in laten groeien, zelfs als dat fundamenteel onmogelijk is. Die in de kern wereldvreemde houding van de mens is de kern van de ongelijkheid in de wereld. Die houding vindt haar oorsprong in de ene eigenschap die de mensheid vanaf haar ontstaan geplaagd heeft en beperkt heeft: egoïsme.

En toch spreekt het idee me wel aan om een 100% belasting in te voeren en het vrijkomende kapitaal benutten voor dat waar we nu van denken dat het niet mogelijk is om te financieren. Zaken als voedsel, water en zorg voor iedereen op de wereld in plaats van een bevoorrechte minderheid.

Soms droom ik maar al te graag over een wereld waar we niet alleen gelijk zijn maar ook gelijk bedeeld zijn. Ook al is dat een utopie.

Alice © 2011