GroenLinks: na de sloop begint het bouwen.

Zoals wel vaker is voordat er gebouwd kan worden is er eerst sloop nodig. De grond moet ook bouwrijp gemaakt worden nadat het bouwval wat er stond verwijderd is.

GroenLinks was een bouwval geworden, in minder dan een jaar tijd gereduceerd van een nog redelijk in gebruik zijnd pand tot een krot waar het instortingsgevaar een te groot risico was geworden om zich in op te houden.

Door de sloopkogel van Tofik Dibi waren de barsten dusdanig groot geworden dat er structurele schade aan het gebouw was ontstaan en nadat er bij de verkiezingen bleek dat er ook nog eens een forse brand had huisgehouden bleek het pand dus rijp voor de sloop. De hoofdbewoner, het bestuur heeft uiteindelijk de sloop ingezet met het opzeggen in het vertrouwen van de eigen politiek leider en inmiddels is die sloop in volle gang.

Zowel Dibi als Sap zijn inmiddels neergehaald en vandaag maakte ook de partijvoorzitter Heleen Weening bekend zij en met haar het bestuur gevallen zijn onder de door hen zelf gehanteerde sloophamer. Wat rest is een puinhoop waar het stof nog ronddwarreld, met hier en daar de verkoolde resten van principes en uitgangspunten en fors wat waterschade.

GroenLinks haalt de boel ondersteboven.

De commissie van Es die vanuit het tuinhuisje toegekeken heeft zal over enige tijd ongetwijfeld laten weten wat er nu precies gebeurt is en vooral waarom. Maar ondertussen is het dus een flinke puinhoop. Er is ongetwijfeld een congres nodig om het terrein weer bouwrijp te maken en er zal naarstig gezocht moeten worden door onder meer de oud bewoners naar een nieuwe hoofdbewoner, een goed architect en een betrouwbare aannemer om een nieuw pand op te trekken. Wat dat betreft is het de vraag welke mensen bereid gevonden worden om op dit nu zo lelijke bouwterrein de bulldozer ter hande te nemen en de spades in de grond te steken. En hopelijk wordt er deze keer wel geheid. Want een paar vernieuwde uitgangspunten als heipalen zijn wel zo verstandig als men wil voorkomen dat een volgend pand niet al snel na de bouw of zelfs tijdens de bouw alweer instort.

GroenLinks heeft kundige mensen nodig met een visie over waar de partij voorstaat en hoe het bouwwerk er uit moet gaan zien. Die mensen zijn er wel maar zitten ongetwijfeld op plekken waar ze niet so snel vandaan te halen zijn. Want zo gaat dat met oud hoofdbewoners en goede onderhuurders. Die zijn natuurlijk allang in de luwte gaan zitten toen het gebouw op instorten bleek te staan. De vraag is wel in hoeverre er nog nieuwe menskracht te vinden is om van de te plannen nieuwbouw ook iets werkelijk nieuws te maken. En vooral of al die oud bewoners in staat zijn om die nieuwe bouwers voldoende ruimte te geven. Want die moeten natuurlijk wel zin in een toekomst hebben.

Maar de grootste vraag blijft voor mij of GroenLinks bereid is om te gaan heien op het terrein. Of ze bereid zijn in de partij om te zorgen dat met solide fundamenten mooie nieuwbouw ook duurzame nieuwbouw kan zijn. Want als er één ding duidelijk is, dan is het wel dat juist GroenLinks de verantwoordelijkheid heeft om duurzaam te bouwen.

Zouden er nog oud PPR en oud PSPers te vinden zijn die weten hoe goede heipalen gemaakt worden?

© 2012 Alice Anna Verheij

Advertenties

Groen Links: terug naar de PPR en PSP dan maar?

Ik schreef er over op 11 februari dit jaar, eerder al eens op 6 juni 2010 en later nog eens op 14 september vlak na de verkiezingen. GroenLinks.

In 2010 was ik een half jaar lid, iets dat ik niet zomaar ben want ik heb eigenlijk de pest aan organisaties en al helemaal aan politieke partijen. Maar ik was overtuigd. Ik gaf zelfs een stemadvies. Begin 2012 had ik mijn conclusies getrokken dat de partij zich uitgeleverd had aan het populisme en de behoefte om ‘mee te doen’ met regeren. Het omarmen van de missie naar Kunduz en daarmee het afzweren van het pacifisme dat mede aan de wieg stond van de partij was wat mij betreft een onvergeeflijke daad die de tweede kamerfractie nooit had mogen begaan. Op 14 september schreef ik dat ze zwaar gestraft waren. Rechtvaardig ook, want een partij die zo de eigen principes verkwanseld is welhaast gelijk aan die andere partij die dat ook maar al te gemakkelijk deed, het CDA.

 

Misschien is de keuze voor een groene uitstraling een ongelukkige. Misschien heeft GroenLinks vergeten waar het voor stond in de oorsprong: mensenrechten en een goed milieu. Het eerste deel is zo goed als verdwenen uit de politieke taal en uitingen van de partij  wanneer ze zich manifesteerd in het politieke speelveld. Het tweede is in het geweld van een maatschappij die een economische (en morele) crisis doormaakt dermate niet sexy dat het geen stemmen opleverd. En waar staat GroenLinks dan nog eigenlijk wel voor?

Wat mij betreft is er een schisma tussen leden en leiding. En die partijleiding is niet alleen de onzichtbaren van het partijbestuur maar dat zijn (sorry, waren) ook de (ex)politiek leider Jolande Sap en de oud partijleiders Femke en Paul. De mensen in het veld hebben hart en handeling op de goede plaats en werken hard voor mensenrechten, een ecologisch verantwoorde samenlevingen en een menswaardig bestaan voor iedereen. Maar de leiding houdt zich bezig met elkaar vliegen afvangen, carriëres najagen en mooi weer spelen over de vele fouten die er gemaakt worden. Een partijleiding die na een afstraffing door de kiezers zegt blij te zijn dat Sap als politiek leider aanblijft om enkele weken later het vertrouwen in diezelfde politiek leider op te zeggen, is geen knip voor de neus waard. Want als het tweede aan de hand is, was het eerste een kwestie van mooi weer spelen en de kiezer èn de eigen achterban minachten.

Minachting. Dat is het woord dat nu bij mijn partij GroenLinks hoort.

Minachting van de leiding voor de gevoelens van de eigen leden. Minachting van de tweede kamer fractie voor de principes en uitgangspunten van de eigen partij. En minachting van de politiek leiders onderling ten opzichte van elkaar. Dat komt niet alleen op het conto van splijtzwam Tofik Dibi die met een Bam! de eigen partij ten gronde richtte maar zeker ook op die politici binnen GroenLinks die van het rechtpraten wat krom is een kunst hebben gemaakt.

Tofik Dibi is uitgeschakeld. En vandaag is Jolande Sap opgestapt. De laatste omdat de partijleiding geen uitsluitsel kan geven over het nut van aanblijven. Good riddens wat mij betreft. Nu het bestuur nog want die hebben wel meesterlijk gefaald in het bij elkaar houden van de partij en het onderstrepen van het belang van een partij als GroenLinks in het politieke spectrum. Het opstappen van het partijbestuur van GroenLinks zou niet alleen een zegen zijn voor de partij omdat er ruimte gemaakt wordt voor een nieuwe geloofwaardiger koers maar is in mijn ogen gewoon een noodzakelijkheid om de partij te redden van de ondergang.

Dit is wat het partijbestuur in een verklaring over het opzeggen van het vertrouwen in Sap naar aanleiding van een NRC artikel waarin het bestuur dat heeft laten weten, schreef:

Het partijbestuur is na intensieve gesprekken met relevante gremia en betrokkenen in de afgelopen weken tot de conclusie gekomen dat Jolande Sap niet langer het benodigde draagvlak heeft en niet meer in staat is om effectief en gezaghebbend leiding te geven aan de fractie en de partij. Daardoor is een krachtige herstart van de partij na de teleurstellende verkiezingsuitslag van 12 september 2012 onmogelijk geworden.

Helaas hebben we Jolande Sap hiervan niet kunnen overtuigen en zagen ons dus uiteindelijk genoodzaakt aan te dringen op haar vertrek. Het partijbestuur betreurt dat door de publicatie van NRC Handelsblad de zaak niet binnenskamers tot een oplossing heeft kunnen komen die voor iedereen minder schadelijk zou zijn geweest.

Partijvoorzitter Heleen Weening: “Alles overziend was het vertrek van Jolande Sap onvermijdelijk geworden. We betreuren het zeer dat het zo gelopen is. Dat doet niets af aan onze waardering voor de enorme inzet en energie waarmee Jolande zich ingezet heeft voor de idealen van GroenLinks”.

Uiteraard zal het partijbestuur zich aan de leden verantwoorden voor de gang van zaken die geleid heeft tot de huidige situatie.

Hiermee laat het bestuur duidelijk de eigen incompetentie zien. Naar de leden mooi weer spelen maar er bij Sap op aandringen om op te stappen. Alsof niemand dat door heeft. Het bestuur heeft daarmee de poten onder de eigen zetels wat mij betreft doorgezaagd. Nu maar hopen dat het congres van de partij Heleen Weening en haar mede bestuursleden zo snel mogelijk naar huis stuurt. O ja, misschien wil Ineke van Gent partijleider worden? Die is immers al die tijd duidelijk en recht door zee gebleken en gebleven. Het zou de partij goed doen.

En als dat allemaal niet meer lukt, zullen we dan maar toch die Politiek Partij Radicalen weer nieuw leven inblazen?

© 2012 Alice Anna Verheij

Ze kennen van alles de prijs en van niets de waarde.

Vandaag is de eerste dag van de Algemene Beschouwingen. Ik hou niet van politiek en al helemaal niet van de politiek in Nederland. Toch kijk ik zo af en toe even naar wat er gebeurt. ‘Niet houden van’ betekend immers niet hetzelfde als ‘geen interesse in’. Het laatste decennium is wat mij betreft Nederland politiek verworden tot een angst en politiestaat waarin opeenvolgende kabinetten de bevolking murw maken met onheilstijdingen, overtrokken bezuinigingen, crisislawaai en terroristenangst. Met als gereedschap (of is het doel) de steeds verdere inperking van de persoonlijke vrijheden en onderdrukking van die mensen in de samenleving die het minst de mogelijkheid hebben om hun stem te laten horen.

© 2011 ANP

Het vervelende is natuurlijk dat de wijze waarop dat gebeurt bijzonder populistisch is, aangevoerd door de opruiende taal van Wilders en ogenschijnlijk willoos gevolgd door de achterkamer retoriek van de VVD en het CDA. Het progressieve geluid dat van de PvdA verwacht kon worden is verworden tot conservatief gezever en Groen Links, hoezeer ik die ook steun, is en blijft krachteloos. Zelfs met krachtige leidsters. Net als de SP en de Partij voor de Dieren immers zijn ze vooral de partijen die vanaf de zijlijn roepen maar nooit zelf de regeringsverantwoordelijkheid hebben genomen of hebben kunnen nemen. Het maakt ieder geluid uit die hoek krachtelozer dan het in werkelijkheid zou moeten zijn. En D66, ach D66. Het blijft een partij die bestaat bij de gratie van een krachtige partijleider en Pechtold is dat slechts bijna, ondanks zijn rede en debatteer kracht.

En dus heb ik maar weer even gekeken naar een uurtje Algemene Beschouwingen.

Het zouteloze interruptiedebatje kon me niet wakker houden. Totdat Cohen zomaar ineens een uitspraak doet die ijzersterk is. En daarmee heel erg niet-Cohen. Een uitspraak die in een enkele eenvoudige zin het karakter van dit kabinet waar het land onder zucht samenvat. Scherp en precies gericht op de kern van zowel het beleid als de kritiek op dat beleid. Een enkele zin die, dat zou me in ieder geval niet verbazen, nog jaren kan blijven nagalmen. Zo’n zeldzame zin in onze eigen taal die iedereen zal begrijpen en die gemakkelijk te onthouden is. Die zelfs herbruikbaar is in allerlei situaties waar mensen voor gesteld worden.

Ze kennen van alles de prijs en van niets de waarde.

Het zal maar gezegd worden over je kabinet als premier. Wat moet je daar nu op zeggen? Verdedigen tegen een dergelijke uitspraak is nauwelijks mogelijk en komt per definitie als zwak over. Ontkennen heeft geen enkele zin want daarvoor zijn de feiten die in de miljoenennota geschreven staan en is de kaalslag in cultuur, zorg en samenleving te groot. Een liberaal antwoord is nauwelijks mogelijk want zijn het niet de liberalen (hoewel de VVD eigenlijk ook niet meer liberaal genoemd mag worden) die inderdaad zo gericht op de economie zijn dat men een verdomd goed besef van prijzen heeft en bereid is zaken van waarde op te offeren wanneer de economische prijs te hoog is naar hun zin? Ongeacht andere waarderingsgronden als welzijn en geluk?

Dit kabinet, deze premier en zeker ook de partijen die hun in het zadel houden kennen inderdaad de prijs van hun beleid en beseffen niet de waarde van wat ze kapot maken. Bij het volk, inclusief die mensen die op ze gestemd hebben.

Alice © 2011