The Dress

Just around the corner where I live is an art gallery and atelier focussing on paper as the material to work with. I am the proud owner of a Tyvek cutting made by a dear friend, the artist Hannah Oud-Biemold who currently has a work exhibited at the ‘Paleis het Loo’ royal palace in Apeldoorn. Thirdly I am currently working on the first novel in the trilogy ‘Lachrymae’ about three female sitters for 19th century painters, all very Victorian.

These three facts in combination triggered me when I accidentily gazed at the shopwindow of the ‘Whispering Wall’ gallery in the Weimarstraat, the one I mentioned. In that shopwindow is a full size Victorian dress made of paper. Actually made of snippits and left overs from wallpaper. The dress is made by an artist I didn’t know at the time. A phone call later made me aware that it is Annelies Morris, an artist who lives in my neighbourhood who made the dress.

paper dressPaper cutting dress by Annelies Morris at the Whispering Wall in The Hague.

I love the dress. It has the distinctive shape of Victorian dresses and the use of the snippits and cutting for the skirt give the impression of layers of petticoats and nicely patterned textiles. It could have been a wedding dress but that somehow is not my first thought while looking at it. The black birds on the dress add drama and give is a touch of an Edgar Allan Poe mystery. The hat is connected with that and resembles something of a top hat in shape but more feminine.

It’s nice to find a piece of co-incedental art (I understood it was something that was made as a free art project) that is both realistic in shape and form but challenging in material and use of that material. It has a poetic quality, something that could be the basis of a sonnet or love poem and makes me guess what type of woman would wear a dress like this. In 1880 or so. And a bit further in my thoughts I wonder how my sitters and actrices who populate my stories would look in creations like this.

For anyone with a desire (or craving) to see this wonderful creation:

Whispering Wall
Weimarstraat 56
2562 GZ  The Hague

The gallery / shop is open from Wednesday to Saturday from 12PM to 6PM.

 

Advertenties

De pier loopt dood.

Het nieuwe jaar is begonnen met een klein berichtje in de media dat het van der Valk concern (die met die vogel met die grote bek die de kers uit de appelmoes pikt) het faillisement heeft aangevraagd van ‘de pier‘ van Scheveningen. Deze pier om precies te zijn:

pier (4)
foto: © 2012 Alice Anna Verheij

Het is een zakelijk gezien begrijpelijke stap. Het ding was al jaren in verval, bezoekers gingen de plek mijden en lieten hem afhankelijk van de wandelrichting over de steeds fraaiere boulevard links danwel rechts liggen. De uitbaters van het bouwwerk waren gereduceerd tot een lingeriewinkeltje van bedenkelijk allooi en ander vaag vermaak. Het maakt de pier niet aantrekkelijk voor bezoekers, niet aantrekkelijk voor investeerders gezien de deplorabele staat (en dus de hoge herstelkosten), niet aantrekkelijk voor projectontwikkelaars want die vinden in deze tijd eigenlijk niets aantrekkelijk. Koromt, niet meer levensvatbaar in deze toestand.

De pier blijkt al een tijdje zo dood als een pier.

Hoe anders was dat ooit. Want Scheveningen zonder pier, dat kan toch eigenlijk niet? Voor Zwolsman en voor de tweede wereldoorlog had men er al eentje. Zo’n fraaie zoals je die in Bristol, Blackpool en Brighton zag en in hun vergane glorie nog kunt zien. Een pier op houten palen in plaats van betonnen poten, voorzien van witgelakt hout dat ieder seizoen bijgeverfd moest worden omwille van het zeezout dat er aan vrat. Met gietijzer in sierlijke bogen en fraaie hekken. Dè plek om in Scheveningen te flaneren, gekleed in je mooiste kleren, met een lief aan de arm om dan aan het eind van de wandeling en met de hoed het zicht benemend voor het andere publiek elkaar te kussen. Er zijn heel wat meisjes ten huwelijk gevraagd op die plek.

pier 1098

Op een ansichtkaart uit 1908 valt op te maken dat de pier in die tijd geen pier was maar een ‘wandelhoofd’. Genoemd naar Koningin Wilhelmina, die andere Hollandse ijzeren dame. Een wandelhoofd is ook een mooier woord want het beschrijft veel beter waar die pier voor bedoeld was: om er te wandelen, te flaneren of ten huwelijk gevraagd te worden. Het was geen plek om te bungyjumpen, of bakjes appelmoes met een kers te eten in een verlopen restaurant op een schiereiland op betongerotte pijlers. Pieren uit de tijd waarin ze bedacht werden als attractie voor een badplaats gaven grandeur aan zo’n vissersdorpje en trok daarmee ander publiek (en dus geld). Prins Hendrik opende de eerste pier van Scheveningen in 1901, een door Liefland ontworpen wandelpromenade zeeinwaarts. De inspiratie kwam onder meer van de Engelse zuidkust maar Liefland koos niet voor een gietijzeren constructie maar houten palen. Het zou die pier noodlottig worden. Vanuit het Kurhaus konden de bezoekers de boulevard op gepaste hoogte kruisen om af te dalen op wat een geweldig zeeterras voor het hotel was. Een topper, een trekpleister van formaat. De pier in Scheveningen in combinatie met het chique Kurhaus zetten een ander Scheveningen op de kaart dan dat van mijn grootouders. Het vissersdorp was een badplaats geworden waar je gezien wilde worden.

Die eerste pier brandde in 1943 voor een deel af. De Duitse bezetter besloot vervolgens om de houten palen waar de restanten op rustten ook af te zagen. Zoals ze ook het gietijzeren hek op de rand van de boulevard afzaagden om er tanks van te maken. Tot de reconstructie van de boulevard in de afgelopen jaren kon men nog altijd de afgezaagde stompjes gietijzer zien in de granieten rand van de boulevard. Een stille maar door de meesten vergeten of ongeweten getuige.

Na de oorlog moest er natuurlijk een nieuwe pier komen. Groter, mooier, modern, een herkenningspunt voor Scheveningen en Den Haag want na de oorlog was het dorp immers slechts een deel van de naastliggende stad geworden. Dus werd er in het Haags gemeentebestuur besloten tot de bouw van een nieuwe en hypermoderne pier. Apon, Dijk en Maaskant waren in 1955 begonnen aan hun ontwerp en in 1959 werd besloten tot bouw over te gaan. Twee jaar later, 19 mei ’61, opende prins Bernhard de nieuwe pier. Gefinancierd door onder meer Adama Zijlstra, de baron van Scheveningen en de man achter het succes van het Kurhaus, het Holland Festival en nog veel meer zaken die Den Haag op de kaart zetten. De man die Vladimir Horowitz liet debuteren in zijn Kurzaal. Het was inderdaad een moderne pier geworden en ik herinner me nog goed dat in mijn vroege jeugd mijn ouders me regelmatig naar deze attractie mee namen. Het zou mij niet verbazen als mijn vader daar mijn moeder ten huwelijk heeft gevraagd want er zat wel een verstopte romanticus in die man. Hij hield ook van die pier.

De laatste decennia moderniseerde de wereld. Zijlstra ging, Zwolsman (de aannemer van de tweede pier) kwam. Een rare megalomane man met teveel geld. Zijn bedrijven waren vooral betonstorters en vele plaatsen in het land inclusief Scheveningen vielen ten prooi aan betonnen hoogbouw in een afzichtelijke zestiger jaren stijl. Maar beton rot. Zwolsman werd zo arrogant en maakte zoveel misstappen (een illegaal gebouwd vierde eilandje aan de pier bijvoorbeeld) dat hij welhaast de absolute tegenhanger van de geliefde Adama Zijlstra werd. Velen zien nog steeds Zwolsman als de architect van de vernietiging van Scheveningen als mooie badplaats, ik kan ze geen ongelijk geven daarin. Nadat Zwolsman van het toneel verdween werd het lastig om van het verbetonde Scheveningen nog iets moois te maken. Want beton rot. De onderhoudskosten aan veel van de bouwwerken waren hoog en het verval kwam snel. In nog geen dertig jaar is de eens zo fraaie moderen betonnen pier verworden tot een roestplek op het Schevenings (en Haags) blazoen. Het ding is inmiddels lelijk – en dus bijzonder pictoresque. Het onderwater wonderland op eiland vier waar je naar nepvissen kon kijken, en de Jules Verne attractie die bepaald minder dan 20.000 mijlen onder zee ging mochten niet baten. Het ding werd een blok aan het been van de diverse eigenaren. Nationale Nederlanden was er een van na Zwolsman. Ze verkochten de Scheveningse tentakel voor 1 gulden aan van der Valk in ’91.

pier (3) pier (2)

Van der Valk investeerde in eerste instantie flink. De pier werd een dubbeldekspier met een overdekte en onoverdekte laag. Ach. Er kwam een casino want gokken op water is blijkbaar anders gokken dan op land. Dat Holland Casino op nog geen 300 meter afstand een veel zichtbaarder en moderner casino had maakt blijkbaar niet uit. Van der Valk deed wat het zo vaak deed, een restaurant bouwen en verder vooral rommelen. De investeringen droogden op. Bungy jumpen trok onvoldoende bezoekers om de exploitatie beter te krijgen en de pijlers waren te zwak voor flinke nieuwbouw. Een hotel op de pier is natuurlijk ook nogal ambitieus. Kortom, de laatste tien jaar is het verval snel gekomen. Het onderhoud werd zo slecht dat de gemeente moest ingrijpen voor de veiligheid van de bezoekers. Delen werden afgesloten. Een brand in van der Valks feestzaal eind 2011 tekenden het doodvonnis, in maart 2012 kondige van der Valk aan te willen verkopen. Verschillende kandidaten kwamen en gingen, zelfs vanuit China. Maar het lukte niet. De gemeente ging de kosten nemen voor de noodreparaties die van der Valk naliet en nu is het dan zo ver. Op het ultimatum van de gemeente Den Haag aan van der Valk om  nu echt wat te gaan doen aan de pier door middel van herinvestering, verbouwing en achterstallig onderhoud besloot van der Valk het restaurant en casino op 1 december van het vorige jaar te sluiten. Het doek voor de pier in zijn huidige vorm was daarmee gevallen. Een laatste potentiële koper liet het afweten en dus is vandaag op 2 januari 2013 het faillisement aangevraagd van De Pier Vastgoed BV.

Op korte termijn zal de pier moeten sluiten. De resterende exploitanten zullen iets anders moeten zoeken en de gemeente zal gaan opdraaien voor de kosten van het onderhoud dat het failliete vastgoed bedrijf uit het van der Valk concern had moeten doen.

Ik vraag me af hoe lang het gaat duren voordat Scheveningen weer een mooie aantrekkelijk pier krijgt. Het wordt waarschijnlijk tijd dat iemand begint aan het schrijven van het ‘Requiem voor de pier’. Hoewel, misschien doet de Haagse politiek haar werk en hersteld ze de gemaakte fouten uit de afgelopen decennia.

© 2013 Alice Anna Verheij

Twee onvergetelijke tentoonstellingen op komst.

Vanaf half september tot na sinterklaas worden er twee onvergetelijke tentoonstellingen gehouden door mij en mijn collega Eveline van de Putte.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Van 15 september tot en met 26 oktober is UNFORGOTTEN te zien in de Domkerk in Utrecht. Daarna zal deze tentoonstelling van 10 november tot 7 december te zien zijn in Café & gallerie Quirky in Den Haag.
UNFORGOTTEN is een tentoonstelling met de beste foto’s uit ons bestand van 18.000 foto’s die we in het kader van het Headwind project gemaakt hebben in Nepal, Sikkim (India) en Nederland. De foto’s laten het leven van de vluchtelingen uit Bhutan zien in de kampen in Nepal en gaat in op de resettlement van hun waardoor zij in enkele jaren in diaspora worden gebracht.

  • 15 september – 26 oktober
    Domkerk Utrecht
    Project presentatie en vernissage met live muziek op zondag 23 september om 12.30u.
  • 10 november – 7 december
    Café & galerie Quirky, Tasmanstraat 128 Den Haag
    Vernissage en fundraising dinner (traditioneel Nepalees-Bhutaanse schotel) met live muziek op zaterdag 10 november om 18.00u.
    Reserveren gewenst. Prijs: €20 waarvan €5 gedoneerd wordt aan de Empowerment Foundation voor het Headwind project.


Reserveren is gewenst en kan op 070 3808502 of info@cafequirky.com

* In English *

From September 15 until October 26 UNFORGOTTEN, the photo exhibition, can be seen at the Domchurch in Utrecht. UNFORGOTTEN will be brought there in co-operation with the Domchurch Citypastoraat.
Special presentation of Headwind and UNFORGOTTEN is on Sunday September 23rd at 1 PM.

From November 10 until December 7 UNFORGOTTEN will travel to Cafe & gallery Quirky in the Tasmanstraat 128 in The Hague. The vernissage on Saturday November 10 will be followed by a fundraising dinner at 6 PM. Cost €20 of which €5 is donated to the Empowerment Foundation’s Headwind project. Reervations needed and can be made at 070 3808502 or info@cafequirky.com.