Thuis

Thuis is een etage in Den Haag met buiten regen en grijze lucht. Thuis is een boerderij in het Jhapa district met een mangoboom, een waterput, een toilet buiten en zon en moesson.

Thuis is mijn kinderen vast kunnen houden in plaats van te zien via Skype vanuit een krakkemikkig cybercafé in de stoffige stad. Thuis is mijn vrienden bij me weten en samen dal bhat eten na een lange dag.

Thuis is een wc met een wc pot en warm stromend water en altijd stroom. Thuis is load shedding en een gat in de grond in het veld.

Thuis is een geveegde straat met nieuwe auto’s en af en toe een motorfiets. Thuis is stof op de weg maar geen plaveisel, kleine oude auto’s die rammelen en waaraan altijd iets mankeert en die omgeven worden door grote aantallen brommertjes en motorfietsen in een orgastische mobiele heksenketel.

Thuis is gesloten kerken en hier en daar een moskee die vooral niet teveel mag opvallen. Maar thuis is ook in elke straat tempeltjes en heiligdommen, allerlei goden, geluiden, bloemenkransen, tika’s en wierook. En altijd het geluid van iemand die ergens zijn religieuze plicht doet. Zonder dwang.

Thuis is een zacht maar leeg bed waar heel soms iemand anders me vergezeld en thuis is een hard bed met de zachte armen van een lieve vrouw die me warm houdt, en ik haar.

Thuis is mensen op straat die snel lopen en niet lachen, gekleed in sobere kleuren. De gezichten vertrokken in een grimas van economische moeite en de onbedwingbare behoefte aan meer van wat dan ook. En thuis is vrouwen in de kleurigste gewaden en overal de lach van armoede en de aanvaarding van het gebrek aan van alles.

Thuis is Nederland. Thuis is Nepal. Voortaan ben ik altijd thuis.

Alice © 2011

Advertenties