‘Verfris je gender’ op het Lesbisch Festival Den Haag.

Van 22 t/m 24 maart 2013 organiseren COC Haaglanden en COC Nederland in samenwerking met LaVita Publishing, On Heelz, Intense Impact, Quirky, Vreerwerk, Travel Women en Krijg ’t het LesBian Festival in Den Haag.

lbf

Op zaterdag 23 maart wordt in de middag ‘Verfris je gender’ georganiseerd door Vreerwerk. Ik zal er als gespreksleidster de forumdiscussie leiden.

De middag wordt een culturele middag waarbij onze opvattingen over mannelijkheid en vrouwelijkheid worden uitgedaagd.

Het programma begint met een workshop over gendernormativiteit. Vervolgens wordt de Deense documentaire “Nobody passes perfectly” getoond, waarin Tomka zhaar genderreis verbeeldt en twijfels uitspreekt of zhe ooit echt als man zal slagen, en of zhe dat eigenlijk wel wil. De middag eindigt met een paneldiscussie, waarbij een viertal panelleden in gesprek gaat over feminisme, vrouwelijkheid, trans- en cisgender.

*Vreerwerk is het eenmensbedrijfje van Vreer en houdt zich bezig met gendereducatie en transgender- en intersexrechten advocacy .

Locatie: het Nutshuis aan de Riviervismarkt 5, Den Haag
Tijd: ​13.00-17.00u

www.vreerwerk.org
www.lesbianfestival.nl
www.nutshuis.nl
www.aliceannaverheij.nl

Advertenties

HellevAAg

Ik ga even heel onaardig zijn over een katholiek. Een ‘Paap’ volgens goed protestants lingo. Over pastoor Mennen. Ik ben niet katholiek dus ik mag dat. Want ik heb niks met die kerk van die knakker en nog minder mijn zijn ideeën. Maar ik hoor wel tot een deel van de bevolking dat heeft te lijden onder de kortzichtigheid en gestoorde ideeën van die hellevaag. Want dat is de man, een hellevaag.

Even volgens van Dale: helleveeg is een kwaadaardige vrouw. In het kader van de gelijke behandeling vind ik dat er ook een mannelijke variant moet zijn van die helleveeg en dat is dan dus een hellevaag. Want de man is naast kwaadaardig ook nog een vaag mens.

Een hellevaag ziet er overigens zo uit. Als een aardige opa dus want boeven weten zich in het algemeen aardig te vermommen.

En dan nu de vraag: waarom is pastoor Mennen kwaadaardig en vaag?

Welnu, meneertje Mennen roept op zijn website het volgende met betrekking tot het dopen van een kind van een lesbisch stel. Hij doet dat met de volgende woorden:

“De Kerk kan en mag niet aanvaarden dat de doop van het kind gebruikt zou worden om de relatie tussen beide vrouwen ‘kerkelijk te promoten’.”

Wat deze Mennen (mijnheer wil ik hem eigenlijk niet eens noemen) vergeet, is dat dopen gebeurt om het kind bekend te maken bij zijn God. Whoever dat ook weze moge. Voor veel kerkmensen is dat een heel belangrijke gebeurtenis waarbij het niet zo relevant is of de ouders zich volledig volgens de (discriminerende) regeltjes van die kerk van Mennen gedragen. Tenminste, zo valt te lezen in de Bijbel. Voor minder dan het statement van deze mislukte zielenhoeder heeft Jezus ooit eens een tempelplein schoongeveegd van gespuis.

Komt bij dat deze Mennen zelf precies doet wat hij stelt dat andere niet mogen doen volgens zijn verknipte mores: de doop van een kind gebruiken voor een ander doel dan de doop zelf. Mennen, ik krijg de naam inmiddels amper getypt, gebruikt die doop immers om een discussie te voeren over de, in zijn door een forse balk blinde ogen, relatie tussen twee vrouwen. Een doop promoot nooit een relatie tussen de ouders immers. De doop gaat daar helemaal niet over. Mennen maakt dat er van. Hij zou beter moeten weten.

Waarmee Mennen dus pastoor onwaardig is. Een misselijk mannetje dat zijn afwijzing van homoseksualiteit te onpas rondstrooit en daarmee zand in de ogen poogt te strooien van zijn beminde gelovigen en zout in de wonde van al die gelovige homoseksuelen, lesbiënnes en verwanten. Die al zolang door zijn kerkje als minderwaardig zijn behandeld. Tot schande van het geloof.

In alle eerlijkheid, wat mij betreft mag die Mennen zuchten onder de “Wrake Gods”. Naar de hel dus meneer Mennen. Enkele reis graag en dat we nooit meer wat van U moge horen. Het vagevuur is ook toegestaan. Er is daar inmiddels een flink gezelschap van uw collegae te vinden want die kerk van U heeft nogal wat aangericht. U bent, ‘meneer’ Mennen, een walgelijk mens. Walgelijk omdat U verantwoordelijk bent voor discriminatie van uw eigen geloofsgenoten. Iets wat Jezus, volgens de verhalen in dat grote boek, niet verweten kan worden. Want die zei ergens zoiets als “laat de kinderen tot mij komen”. Die Jezus die U pretendeert te aanbidden preekte liefde, niet afwijzing. Afwijzing is immers een milde vorm van haat meneertje Mennen. U predikt dus haat en dat mag U helemaal niet. Van de mensheid niet, van de gelovigen niet en van uw eigen God niet.

En nu maar hopen dat die verdomde en verdoemde kerk van Mennen nog een beetje sneller leegloopt. Ze hebben immers al veel teveel ellende aangericht aan de mensheid. Geloven kan ook zonder dat instituut. Ik kan het weten. En ik ben gedoopt. Niet dat dat ook maar iets geholpen heeft tegen het wangedrag van de kerk. Maar dat is weer een geheel andere column.

© 2012 Alice Anna

Lelijk lesbisch.

Ik heb vijanden. Dat is het voorrecht van veel schrijvers en journalisten en voor sommigen een bevestiging van hun kwaliteiten. Ik moet er dus maar gelukkig mee zijn denk ik dan.

Zo schreef ik eens wat artikelen over criminele activiteiten in het lesbische circuit. Om te onthullen hoe het er soms in het gay zakenwereldje ook aan toe kan gaan. Uiteindelijk is niemand gebaat bij criminaliteit binnen de scene. Tsja, ik liep nu eenmaal tegen wat ranzige zaken aan en dan is er de simpele keuze te maken: schrijf ik er over of schrijf ik er niet over.

Ik schreef er dus wel over.

Dat heeft opgeleverd dat een aantal mensen serieus gelezen hebben wat er stond, er een advocaat op mijn dak gestuurd werd (die met de staart tussen de benen vertrok toen ik die fijntjes wees op de persvrijheid in dit land en de suggestie deed maar eens een klacht in te dienen bij de Raad voor de Journalistiek, wat niet gebeurt is natuurlijk) èn het leverde me op dat een aantal ‘dames’ in het circuit me de bevallige ruggetjes toekeerden of langs mij heen keken wanneer ik weer eens in de buurt was. Dat laatste overigens tot mijn genoegen want echt verheven gezelschap was het toch al niet.

schets door rhemdoodles.com

De lesbische scene die tot dan toe vooral vrolijk en uitgelaten was werd lelijk. Want lelijk lesbisch bestaat dus ook. En ik had weer iets nieuws geleerd namenlijk dat er geen minderheid bestaat waarin het lelijke van de mensheid zich niet ook doet gelden. Als ik nog illusies had op dat vlak dan waren die daarna verdwenen. De affaire was wat mij betreft vooral een démasqué.

Het resulteert er zelfs in dat er ongeveer een klein jaar na dato in tekstberichtjes naar een vriend over mij gesproken wordt als ‘ergste vijand’. Dat is zo iemand waar je mee kunt heulen of niet. De bedoeling was natuurlijk om het laatste te bereiken maar zoals altijd beseffen afzenders niet dat die vorm van communicatie een averechts effect heeft en zonder uitzondering er toe leidt dat de verzender (m/v/a) zelf aan de zijlijn komt te staan.

Maar het is dus ook wel een bevestiging. Een bevestiging dat sommige mensen het niet kunnen verteren dat de waarheid zichtbaar is geworden over hun handelen ten nadele van anderen. Een bevestiging ook van de lelijkheid van de persoon in kwestie. Wees gerust, ik noem hier nu geen namen. Toegegeven Utrecht is geen Den Haag maar dat gedrag is wat wij in mijn stad niet chique (let op de -que) noemen. Daarmee de dader voorgoed plaatsend in dat deel van de samenleving dat zo poëtisch ‘het grauw’ wordt genoemd. En grauw vermijdt men. Ik in ieder geval want het past niet bij me. Ik hou van kleur en kleurrijk.

Ik hou vooral van oprechte mensen die anderen niet onderuit schoffelen, mensen die niet anderen zakelijk kapot proberen te maken, mensen die niet met populistisch gedrag meelopers om zich heen verzamelen in bedenkelijke lastercampagnes op sociale media. Ik hou van mensen die van kunst houden, die er van houden anderen ruimte te geven en te stimuleren tot mooie dingen. Ik hou van mensen die onbaatzuchtig zijn en begrijpen dat geld nooit een drijfveer mag zijn om anderen te schaden. En gelukkig weet ik me in prachtig gezelschap. Gezelschap waar die rare anderen zich niet in thuis weten en ook niet in thuis zouden voelen. Het is weer zomer meisjes dus vergeet dit alles maar snel. Het wordt tijd voor een leuk reisje naar Lesbos. En jullie weten het hè? Vrij en boek safe!

© 2012 Alice Anna Verheij

Playboy, voor mannen en vrouwen maar niet voor mij.

Ik identificeer me niet uitsluitend als vrouw. Dat kan ik niet. Ik ben zowel (en vooral) vrouw maar ook een beetje man. Ik ben beide ook niet, ik ben anders. Ik ben een transvrouw, een transgender vrouw, een vrouw met een transseksueel verleden. Om het nog maar eens duidelijk te stellen. En ik val op vrouwen. Heb soms ook relaties met vrouwen (gehad). En sex. Omdat ik transvrouw ben is dat lesbische sex binnen een lesbische relatie. En dus, als er een enquete langs komt die daar over gaat behoor ik tot de doelgroep van geënqueteerden.

Of toch niet?

De Playboy wil met de komende Gay Pride een nummer uitbrengen speciaal voor lesbische vrouwen. Volgepropt met vrouwelijke eye-candy waar vooral vrouwen geacht worden onrustig van te worden. De mannen ongetwijfeld ook dus het zal de verkoopcijfers alleen maar ten goede komen. De Playboy zou de Playboy niet zijn als ze zich niet overmatig zouden richten op sex en dus is er een enquete op touw gezet die het beeld dat mensen hebben – excuus – ‘mannen en vrouwen’ hebben van lesbische relaties en lesbische sex. De Playboy wil weten van mannen en vrouwen wat zij weten van wat de dames zoal onder en boven de lakens met elkaar uitspoken. Een enquete over damesliefde, scharen en voorbinddildo’s dus. So far so good.

Nu ben ik de lulligste niet – pun intended – dus dacht deze dame de betreffende enquete maar in te gaan vullen. Ik ben natuurlijk vooral geïnteresseerd wat die vragen zouden zijn.
Maar toen ging het mis.

Bij vraag 1 wordt om ‘geslacht’ gevraagd. Moderne transvrouw als ik ben dacht ik dus volautomatisch daar ‘anders’ of ‘derde’ of ‘transgender’ in te kunnen vullen. Nou, mooi van niet dus. De Playboy verplicht me meteen bij vraag 1 al om man of vrouw te zijn. En het is een verplichte vraag dus ik mag niet voorbij Start, ontvang geen Playboy mok en hoef nog net niet door naar de gevangenis.

De Playboy is een uiterst conservatief blaadje met blootplaatjes en wat camouflage artikelen er omheen om het vooral maar de onderscheiden van de ranziger pornoblaadjes bij de sigarenboer of de Bruna. Goed, de foto’s zijn gemaakt door duurdere fotografen met duurdere apparatuur op locaties die de Jort Kelders van deze wereld ongetwijfeld bekend zullen voorkomen. Maar daar houdt het onderscheid dan ook wel mee op. Om met Golden Earring termen te spreken: het gaat ze om tits and asses en wie kunnen het daar nu beter over hebben dan hitsige vrouwen en geile heteromannen? Bij de Playboy is er geen plaats voor respondenten die niet voldoen aan de hormoongestuurde beelden in de hoofden van de redacteuren van het nationale pornoblad voor de nouveau riche. Transgenders bestaan niet en als ze wel bestaan zijn het dus geen mannen en vrouwen en mogen ze dus ook niet meepraten over ‘het beeld van lesbische relaties en lesbische sex in Nederland.’

Nou bedankt hoor Playboy. Goed gedaan jongens. Ik en mijn vriendandersen staan wel weer langs de zijlijn.

Gelukkig heb ik de Playboy niet nodig om de vragen te beantwoorden (of bedenken).

© 2012 Alice Anna Verheij

Einde van een (b)lad relatie.

Ik heb niet veel abonnementen op bladen of kranten. Ik ben niet zo’n bladenmens. Als ik een abonnement heb is dat eigenlijk een compliment voor de makers omdat het blad dan bij mij past. Ik kan me dan blijkbaar vinden in de inhoud, de vormgeving, de ideeën en idealiter in een combinatie van die drie. En nu heb ik dus weer een abonnement minder.

Enige jaren geleden, nadat mijn leven een beslissende wending had genomen, kwam ik er na een tijdje achter ook nog lesbisch te zijn. Ik heb in de afgelopen jaren een paar vriendinnen maar ook een vriend gehad waarbij het laatste toch wel erg tegen mijn eigen seksuele voorkeur in ging. En dus heb ik me jaren terug in het lesbisch uitgaansleventje gestort en heb ik zelfs een abonnement genomen op het belangrijkste (en enige) Nederlandstalige lesbische maandblad. In die tijd nog een wat kneuterig blaadje dat niet uitblonk door flitsende vormgeving en hormonaal onrustige inhoud. Niet hip, niet hitsig maar wel gericht op de doelgroep. Het was een leuk blad.

Nu is de ellende van bladenmakers dat het nooit goed is. Het moet na een tijdje weer he-le-maal anders. Groter, dikker, glimmender, flitsender, hipper en in sommige gevallen internationaler. De makke in de professioneel niet zo zelfverzekerde lesbische sector is dat er dan naar kerels gekeken wordt. Het moet gaan zoals die kerels het weten te doen. De gay krant is een redelijk stevig blad geworden dat er niet voor schuwt geëngageerd te zijn. En dus werd er een mannelijke hoofdredacteur ingehuurd om het blad op te stuwen in de vaart der Amazones volken. En het moet gezegd, het blad onderging een ongehoorde facelift. Een make over van jewelste. Het is inmiddels een visueel fraaie glossy met mooie hippe meiden er in en geen onderwerp wordt geschuwd zolang het maar gaat over uitgaan, sex en feromonen. Doodsaai dus. Want het blad heeft zich afgekeerd van de doelgroep en is een in-crowd blad geworden van vlotte, hippe en vooral jonge sexy lesbo’s. Veel lawaai, veel geleuter, veel uitgaan, veel interviews met weer het zoveelste min of meer bekende stijlicoon.

Binnen het klein(zielig)e lesbische wereldje zijn er die op schoot gekropen zijn bij de-man-achter-het-blad. Zozeer dat je zou denken dat ze maar beter kunnen trouwen met hem. De sociale media worden al maanden bedolven onder meer dan klef gedoe tussen hoofdredacteur en die lieve schatten van een geweldige meiden in het fantastische dreamteam. Die overigens allemaal gewoon plat belang hebben bij een bevriend blad want dan kan je toch gemakkelijk in de publiciteit komen en dat is weer goed voor de zaken, nietwaar? En de-man-van-het-blad leeft in de illusie dat al die leuke lesbische vrouwen helemaal gek op hem zijn en dat na het veroveren van de lesbische bladenmarkt in Nederland de rest van de lesbische wereld zich maar beter snel aan zijn voeten kan werpen. Ach. De ‘Zij aan Zij’ is verworden tot een ‘Zij aan zijn zij’, met een slogan als ‘THIS=US’ gaat het hem niet worden. Want ik bepaal liever zelf wat ik ben. ‘This is me’ bevalt me toch echt beter.

Het is inmiddels allang niet meer een blad voor alle lesbische vrouwen. Een testje bij een aantal andere lesbische vrouwen, nota bene jonger dan ik, leverde op dat ze er geen bal aan vonden. Ze herkenden zich er niet in. Net als ik dus. Want dat is het probleem inmiddels: het lijkt wel of het gaat over een andere wereld en niet over de wereld van lesbische vrouwen die ik ken. Het blad straalt uit dat het alleen interesse heeft in mooie, super vrouwelijke, o zo trendy en sexy vrouwen die vooral interesse hebben in vier zaken: uitgaan, sex, mode en hoe zwaar die coming out was. Saaier is niet mogelijk. Het is jammer genoeg ook een vooral Amsterdams blaadje geworden, niet verwonderlijk met een Amsterdamse hoofdredacteur en een dominante lesbische scène in die stad. Alsof de rest van Nederland niet bestaat. Nou ja Utrecht mag ook nog mee doen geloof ik.


Toch leuker? Diva, the leading lesbian glossy. 

De lol is er af maar ik ben een loyaal mens en ben dus al twee jaar abonnee van het blad zonder dat ik het nog serieus lees. Verder dan doorbladeren en op de stapel in de hoek gooien of in permanente leesleen geven komt het inmiddels al lang niet meer. Daarbij komt dat er een paar maal discussies hebben plaatsgevonden over structurele aandacht voor transvrouwen die eindigden met de opmerking dat echt structurele aandacht zou leiden tot krimp van het abonneebestand. Vanaf die opmerking uit de mond van de hoofdredacteur is het niet meer mijn blad. Want ik hoor niet tot de doelgroep.

En vandaag viel de bijl. Een email nieuwsbrief met precies die tekst die ervoor zorgt dat zelfs ik afhaak. Het blad is nu gekocht door de hoofdredacteur. Het enige lesbische blad ter wereld dat niet alleen hoofdredactioneel gerund wordt door een man maar ook nog eigendom van die man is. Doe maar niet denk ik dan. Zeker niet met teksten als:

“Stoerder, vrouwelijker, dikker, moderner, interessanter, meer diepgravend, heftiger, ernstiger, luchtiger, pittiger, meer divers en vooral lesBischer.”

Nee, het wordt einde oefening. Want de hoofdredacteur / eigenaar wil de wereld veroveren. Groter, dikker, internationaler, het grootste lesbische blad van de wereld. De hoogmoed kan niet ernstiger wat mij betreft. Want net als zoveel andere lesbische vrouwen zit ik helemaal niet te wachten op groter, dikker (typische fallische mannentermen) en internationaler. Het klinkt mij teveel als een wedstrijdje verplassen met bladen als Diva dat al heel lang het lijfblad in Engeland is en ook uitblinkt door hitsigheid trouwens.

Ik wil een leuk, klein, mooi gemaakt, sympathiek, aardig, boeiend, interessant en verantwoord blad voor alle lesbische vrouwen. Ook voor transvrouwen die lesbisch zijn dus. En dat is nu precies wat er niet gebeurt met de Zij Aan Zij. Het voordeel van deze rare beweging van wat eens een lesbisch blad was is dat er wellicht weer wat ruimte ontstaat in bladenland. Voor dat leuke, kleine, mooi gemaakte, sympathieke, aardige boeiende, interessante en verantwoorde lesbische blad.

Dus, sorry Franc, het is over. We gaan uit elkaar. Ik geef je (blad) de bons. Je bent me toch te mannelijk. Au revoir.

Alice © 2011

Titels.

Ik ben voorgedragen voor een titel. Nu ben ik niet zo van de titels en neig ik – hoe ongeloofwaardig dat ook misschien is in de ogen van sommigen – naar ernstige verlegenheid wanneer ik gecomplimenteerd wordt. Dus weet ik me niet zo goed een houding te geven. Het is namelijk zo’n titel waarvoor je voorgedragen wordt en vervolgens op basis van het aantal stemmen die titel al dan niet toegewezen krijgt. Een soort publieksverkiezing dus en we weten inmiddels allemaal wat er met Elsevier ringen en Gouden Kalveren gebeurt. Wat de titel waard is ligt hem in zowel de erkenning door de ontvanger als door hoe ‘men’ over die titel denkt.

Zet ik de mogelijkheden tegen elkaar af op een twee-bij-tweetje (ja, oude gewoonte tot versimpelen van de werkelijkheid en ik weet het) dan is de aanblik daarvan zo verontrustend als de negatieve uitersten van de assen aangeven. Maak ik een vier kwadrantenplaatje waarin de ene as die van persoonlijke waarde van de titel met de uitersten ‘flut’ en ‘wow’ en de andere as die met dezelfde beoordelingen maar dan vanuit het collectieve beeld van mij zijn. Dan levert dat kwadranten in termen van mijn beleving op die variëren van ‘waardeloos’, ‘niet van belang’, ‘deprimerend’ en ‘geweldig’ op. Zo oppervlakkig bezien ga ik alleen voor het kwadrant ‘geweldig’ en dus is zo’n verkiezing een verontrustende zaak in relatie tot mijn gemoedsrust. En erg rustig is mijn gemoed toch al niet.

Maar goed, ik ben dus voorgedragen voor de titel ‘LesbICOONingin’. De gruwelijke woordspeling daargelaten en de reductie tot doods object, want dat zijn iconen doorgaans, staat zo’n titel dus voor iemand die blijkbaar iets met lesbiennes heeft en een voorbeeldfunctie vervuld. Even serieus, dat is de strekking van de tekst van de Stichting OndersteBoven die opkomt voor lesbische, biseksuele en transgender vrouwen en zo. Nu heb ik inderdaad heel graag iets met lesbiennes, hoewel de voorkeur toch wel gaat naar één tegelijk hoor. Ik hoor immers zelf ook tot het pottenleger. Er zijn, hele lieve, vriendinnen die dus blijkbaar vinden dat ik een positieve voorbeeldfunctie vervul binnen de ‘lesbische gemeenschap’. Wat die gemeenschap dan ook wezen moge. De reden voor de aanbeveling, en die waardeer ik echt wel hoor, is dat ik soms onthullend schrijf over gesodemieter in die gemeenschap. Want zoals in elke gemeenschap bestaat ook daar gesodemieter.

Jaren terug leerde een ex-baas van me mij een wijze les. Die ging als volgt. ‘Weet je Verheij, als een organisatie groot genoeg is kun je er maar beter vanuit gaan dat ze een afspiegeling van de samenleving is. En dat houdt in dat er dieven, moordenaars, verkrachters, oplichters en viezerikken in die organisatie werken.’ De uitspraak is me altijd bijgebleven als de ultieme ontnuchtering van de positieve blik op de samenleving. Er zijn dus bedriegende Angolese asielzoekers waardoor Mauro het extra moeilijk krijgt en er zijn criminele lesbiennes. En omdat ik nu eenmaal een wat losse pen heb kan ik het niet laten om daar over te schrijven als ik daarmee geconfronteerd wordt. Een paar onthullende artikeltjes op deze schrijfplek over gelazer op Lesbos en de criminele praktijken in lesbisch ondernemersland zijn daar voorbeelden van. Net als mijn teksten waarin ik ageer tegen de marginalisering van transgenders in deze maatschappij en de bedenkelijke rol van de overheid daarbij. Ik schrijf dat soort artikelen en stukjes met gemengde gevoelens. Enerzijds heb ik de journalistieke drang om een stevig commentaar te geven op de actualiteit maar anderzijds vind ik het erg dat te moeten doen over zaken waar dat niet bij nodig zou moeten zijn. Transgenders mogen immers niet gemarginaliseerd worden en in de lesbische scene kan ik het maar moeilijk verdragen dat er sprake van criminaliteit is.

Edoch, voorgedragen worden voor een dergelijke titel is, zeker wanneer dat gemeend gebeurt alleraardigst. Het is een soort waardering voor dat wat ik doe en waar ik voor sta. Wat mij betreft ook iets waarvan ik hoop dat het niet meer nodig zal zijn. Dit soort titels mogen wat mij betreft afgeschaft worden wanneer de reden van toekenning niet meer bestaat. In dit geval wanneer lesbische, biseksuele en transgender vrouwen op alle gebieden volwaardig in de samenleving staan en als zodanig gewaardeerd worden. Kortom, als eigenlijk iedereen een LesbICOONingin zou moeten zijn. Tot die tijd echter kan er dus gestemd worden op iemand die zo’n titel verdiend. Dat ik daarbij voorgedragen ben als transgender lesbienne zie ik dan maar als een erkenning.

Ik ga hier niet zeggen hoe en waar er gestemd kan worden, dat is niet zo mijn manier van zelfpromotie. Google biedt wellicht uitkomst mocht U, lieve lezer, willen stemmen. En op mijn hoeft U echt niet te stemmen hoor. Het màg natuurlijk wel. O, en mocht ik nu gekozen worden door een schare enthousiaste fans dan beloof ik de Gouden Lesbo niet uit het raam van de taxi te gooien.

Alice © 2011

PS Rijk is dood en dat vind ik jammer. Ik hield van de grumpy old man al was het maar omdat hij zijn Gouden Kalf met genoegen op straat flikkerde…

Trots.

Het is Pride week in Nederland. Nou ja, in Amsterdam hoofdzakelijk. Gay Pride om precies te zijn. Ik was van plan het dit jaar weer eens volledig langs me heen te laten gaan maar zoals zo vaak dwingen omstandigheden me tot iets anders. Wazzup?

Sinds een krap weekje weet ik me versierd door een leuke vrouw. Mooi, Surinaams-Creools. We hebben elkaar ontmoet in mijn stamkroeg, de leukste lesbo tent van Amsterdam. De afgelopen dagen echter bekruipt me twijfel. Twijfel die je hebt als je iemand leuk vind maar er achter komt dat er een paar dingen in de weg staan. Normaal gesproken zijn hindernissen er om op te ruimen maar in dit geval is me inmiddels duidelijk dat het niet gaat lukken deze keer.

Thing is, de dame is wat heftig. Meestal op een leuke manier maar soms schemert er een levensstijl doorheen waar ik niets mee kan. Of mee wil. Gaat er iets mis dan is het steevast de schuld van de ander en na een paar keer gaat mij dat op mijn zenuwen werken. Het wordt dan later wel weer opgelost, maar toch. Het gevoel blijft hangen. Zelfs dat is iets waar ik overheen zou kunnen stappen, als dat alles was. Immers, iedereen heeft wel een ruw kantje en daar ga je dan mee om als je van elkaar houdt.

Maar gisteren ging het wat mij betreft mis en niet zo’n beetje ook. Zoals de meesten hier wel weten ben ik niet alleen lesbisch maar ook transgender (of wat voor foute naam men daar ook aan wil hangen). Geboren in een mannenlijf dus. Nu is dat inmiddels al jaren terug veranderd naar wat het moet zijn en ben ik dus klaar met het gedoe wat daarbij hoort. Voor een lief echter is het altijd weer wennen. Los van de eeuwige ‘wanneer vertel ik het haar vraag’ is er de vraag of ze er mee weet om te gaan. En niet alleen of een lief er mee om kan gaan maar ook of haar omgeving dat kan.

En daar is het weer eens gierend de bocht uitgevlogen. Het hoge woord kwam er al snel uit en dat ging als volgt:

‘Ik wil niet dat je mijn kinderen verteld dat je transgender bent hoor.’
‘Hoe dat zo?’
‘Mijn zoon pikt dan niet en dan is het meteen over tussen ons.’
‘Wat? Hoe bedoel je.’
‘Hij zou het een schande voor de familie vinden.’
‘Doe effe gewoon zeg, dus je vraagt me om terug de kast in te gaan?’
‘Ik wil gewoon niet dat je het mijn kinderen verteld.’
‘Nou sorry, maar dat kan ik niet. Ik schaam me niet voor mezelf hoor.’
‘Ja maar bij ons kan dat niet dus als je niks zegt weet niemand het.’
‘Belachelijk.’
‘Als je het ze verteld dan is het uit tussen ons.’
‘Nou sorry hoor maar ik ga dus echt never nooit terug de kast in. Dat kan helemaal niet trouwens.’
‘Hoezo?’
‘Ik ben all over the internet dus ze komen er toch in no time achter.’
‘O maar ze zoeken niet op internet naar je hoor.’
‘Nee tuurlijk niet. Nou hoor eens, ik ben trots op mezelf en verdom het om me anders voor te doen dan ik ben. Ze zullen er mee moeten dealen.’
‘Nou dat gaan ze echt niet doen.’
‘Dat is dan jammer voor hun maar dit kan ik niet doen en ik vind ook dat je dat niet van me kunt vragen.’
‘Ik wil gewoon niet dat je mijn kinderen verteld hoe je bent, iedereen praat er dan over en mijn zoon vindt dan dat je de familie ten schande maakt.’
‘Dat is dan zijn probleem. Ik zal mezelf nooit verloochenen, sorry maar dat verdom ik.’
‘Dan is het zo uit tussen ons hoor.’
‘Dus je schaamt je voor me?’
‘Ik niet hoor. Maar ik moet er wel aan wennen.’
‘Weinig van gemerkt anders. Van dat wennen. Maar ik kan niet leven met iemand die wil dat ik niet mezelf ben.’
‘Nou laten we het er maar niet meer over hebben.’
‘Onmogelijk.’
‘Ik wil het er niet meer over hebben.’

En toen staakte het gesprek. De dag wikkelde zich af en de bom was in mijn hoofd geplant. Ik heb het nog even geprobeerd hoor maar er viel geen ruimte te vinden. Uiteindelijk heeft het tot de keuze geleid om mee te gaan in haar wens en mezelf te ontkennen of mezelf blijven en niet opgeven. Natuurlijk heb ik voor het laatste gekozen en dus wacht me vandaag de taak duidelijk te maken dat ik niet verder wil in een relatie waar ik niet volledig mezelf kan zijn. Als ze er alsnog mee om kan gaan is er nog een kansje maar in alle eerlijkheid betwijfel ik of ik zelf dit nog wel wil.

Eén ding is me duidelijk geworden: er moet nog zo verdomd veel gebeuren voordat mensen als ik als volwaardig worden gezien door iedereen. Want de bovenstaande conversatie is de gekuiste versie. De werkelijke was naar mij regelrecht discriminerend en dat is wel een rare ervaring als de ander een Creoolse is die zelf al snel roept dat ze gediscrimineerd wordt op momenten dat ze een stommiteit begaat. Maak ik de goede keuze door deze prille relatie in de knop te breken hierom? Ik weet het niet maar ik voel dat ik niet anders kan en ik ben op mijn gevoel gaan vertrouwen wat dat betreft.

Zaterdag ga ik dus gewoon naar de Pride. Genieten van mijn mensen en mezelf zijn. Gewoon zoals het hoort: trots, mooi en – helaas – single.

Alice © 2011