First sentences when awake 1: “Where is Alan Road?”

I dream a lot. And I capture dreams. In contrast with many people I can recall my dreams for some time. That allows me to get inspired by the most wonderous stories that happen in my dreams. Most of my dreams have to do with traveling. Well actually almost all of my dreams. The explanation for that is that life for me is one big continuous process of change. Change I welcome and never am afraid of. It even drives me to write the way I do about the topics I choose. It makes me follow those dreams and makes me travel. As such my dreams are often the seed where new experiences and friendships derive from.

Being a dreamer is nothing like being unrealistic or a being out of reality. It merely is a mirror of my life combined with imagination, inspiration and experiences. My dreams tell me things I do not easily recognize when fully awake. They do change the coarse of my life and even the most important decisions in my life have been triggered by the subcontious reality of my dreams.

So I learned to value my dreams and to sometimes chase them. For me my dreams define me as a person and as an artist. As a writer.

Because of that I’ve been capturing the first sentence that pops in my mind as soon as I am waking up. I pen them down, for reference. It’s a way of capturing those dreams. Sometimes these sentences do not telle me that much, sometimes they explain themselves later. Sometimes much later. The moment I am really awake I try to spend half an hour writing down the dream I had based on that one sentence. And that way of handling my dreams sometimes brings me stories or poetry. Or the need to change someting in my way of life. I also log the time with that sentence that I pen down in those early hours. Somehow that seems important although I do not (yet) know why.

This morning’s sentence at 6.54 AM was: “Where is Alan Road?”.

Alan Road could of course be a road. But Alan Road wasn’t a road in my dream, it was a person. This Alan Road is someone I’m  searching for. I met him on a trainride from The Hague to London. He was a young man, a performer. A poet. He was on his way to perform in London in an old pub where they have poetry evenings where writers and poets come to listen to each other and enjoy each others company. Alan was a quiet man, I think around his thirties. With an unshaven face, like some guys think is looking cool. He was sitting there in the fast moving train quietly on his mental island. So was I. We didn’t talk at first.

It took us an hour before we exchanged words. He started first, I answered. We talked about how the landscape changes colour while traveling in a fast train. And how that seems like a film, a fast changing decor. Something that is not really out there but that’s projected. Alan started this game of imagining a world outside the train that was not real even though we were looking at it. I went along with him and we had a lot of fun thinking of all kind of situations and people inside that moving landscape. And what they did to each other, how the loved and cheated, what businesses they had and who killed who, where a little boy was about to be born and what that boy would later become. We envisioned people walking in the fields in northern France, hand in hand being romantic. And about a cyclist who tried to follow the train for a while abviously unable to keep up with us. Within mental minutes we were in Calais riding into to Channel Tunnel and quickly after that on our way on the English main land. We laughed a lot. Alan was a nice guy.

By the time we arrived at the trains destination we had exchanged phone numbers and plans for the coming days. I promised to come to his performance, somewhere in the Wimbledon area. So, a few days later I went there. There was indeed a poetry night going on in the Alexandra, the pub he told me to go to. He described the place accurately so I had no doubts. But Alan wasn’t on the program. I waited, searched, but didn’t find him. No Alan. Halfway the evening I asked a barkeeper wether he knew where Alan Road was. His answer was simply “Just around the corner miss, two blocks away.”

alan road

Only then I realized I had been in Alan Road years ago, to visit a friend who lived there. It must have been more than 30 years since, and I wonder why this place came back to me. I guess I’ll have to check it out someday or maybe another dream will explain this.

© Alice Anna Verheij



thatcher funeral

I have never been a supporter of Margaret Thatcher. I fact I opposed her policies on the de-industrialisation of the UK, trade, economics and also her foreign policies. I am a pacifist, she most certainly was not. I did not like her dealings with the Falklands although I do think that those islands should stay British.

But there is no doubt Britain would be like it is today without her reign as prime minister. And there certainly is no doubt about the quality of British tradition and the British sense of dignity and decorum as shown today.

Today I watched the funeral of Thatcher with growing admiration for what the British can do and how they adhere to their traditions. The whole day has been a proof of how a state funeral, albeit not a formal state funeral, should be organized and executed. Every little detail had been taken care of, no flaws in concentration of anyone involved in this very special occasion. The funeral was a hallmark example of British pride and military strength.

The whole funeral showed how (most of) the British honoured a leader who without any doubt was responsible for the resurrection of Britain.

When I visited the UK in the 1980’s on a very frequent basis it was a nation in decline. Unemployment, lack of interest for the historical value of it’s culture, the constant threat of terrorism and an overall feeling of nationwide depression were omnipresent. But when I returned to London this year after decades of absence I was surprised to find a clean and proud city, people who were open and welcoming and monuments, buildings and a city that looked better and more impressive than ever. The contrast between London in the eighties and today were remarkable and impressive.

Today’s funeral underlined this new quality of that country.

I still do not approve of many aspects of Thatcher’s politics. But I do feel that today’s funeral was appropriate and fitting for a woman of her stature and strenght. Because no matter what anyone might think or say, she certainly was a remarkable and impressive prime minister. A woman of great strength. The only disturbance of the occasion was the lack of control of those who protested against her even after her death. They shouldn’t have done so.

© 2013 Alice Anna

Londen in januari.

Toen ik jong was… Wat een rare zin want als ik jong was zou ik nu oud zijn maar ik voel me niet oud. Ben het ook niet. Denk ik. Maar goed, toen ik jong was een leven geleden, speelde ik korfbal. Ik heb altijd van die sport gehouden maar blijkbaar niet genoeg om het te blijven spelen. Sport is iets dat zo lastig is in te passen, vooral teamsport. Ik speelde dus korfbal. Bij een keurige Haagse vereniging waar mensen als een zoon van de oude Willem Drees en Karel de Rooij speelden. En ik. Ik zal ergens rond de vijftien jaren jong geweest zijn toen die keurige ‘Gymnasiasten Korfbal Vereniging’ een uitwisseling had met een Londense korfbalclub. Nomads Korfball Club, een vereniging uit zuid Londen ergens tussen Morden (nog net Surrey) en Raynes Park (niet ver van Wimbledon.

Die sportuitwisseling was het begin van een levenlange liefde voor Engeland en Londen. Maar een leven kan lang zijn en dus is die liefde voor lange tijd naar de achtergrond verdwenen zoals dat gaat met oude geliefden. Kwam ik in die tijd tientallen keren in de Britse hoofdstad en toerde ik regelmatig door zuid en west Engeland, de decennia daarna heb ik me er nauwelijks laten zien. Een huwelijk zat in de weg en de complixiteit van een ongewild leven.

Nu ben ik weer decennia verder en door een vreemde samenloop van omstandigheden en een schilderij dat me betoverde, is de oude liefde terug gekomen. Afgelopen week was ik weer in die stad, deze keer samen met mijn dochter die niet eerder in Engeland was. Het was een leuke week waarin ik met een opdracht door de stad wandelde, de gangen volgend van vrouwen uit het einde van de negentiende eeuw die hoofdrollen spelen in de boeken die ik aan het schrijven ben. Een stad ziet er anders uit als je met een dergelijke missie op pad bent. Musea, oude kunst, begraafplaatsen en straten in een wijk waar ik eerder niet vaak kwam, waren de bestemmingen. Daarbij sprongen er voor mij een drietal nadrukkelijk uit: 10 Avonmore Mansions op Avonmore Road in Hammersmith, Leighton House op Holland Park Road in Kensington en een heuveltje in een kwadrant in de uiterste westhoek van Kensal Green Cemetery.

avonmore mansions

10 Avonmore Mansions. Ze woonde er met twee jongere zussen en een jongere broer. Ada Alice, die zich Dorothy noemde en in het publieke leven een redelijke actrice, een prachtig model en één van de mooiste vrouwen was maar die daarbuiten de plaatsvervangede moeder voor haar zussen en broers was. Een vrouw met een dubbelleven. Wellicht bevriend met een andere, welhaast onvindbare, vrouw die ze ongetwijfeld in de studio van de schilder zal zijn tegen gekomen. Het is een gebouw dat ergens halverwege de negentiger jaren van de negentiende eeuw gebouwd werd in Hammersmith, om de hoek bij de brug over de spoorlijn en het grote Olympia en Kensington High Street. Op ongeveer een kwartiertje wandelen van Holland Park Road waar ze werkte. Nou ja, twintig minuten met een Edwardiaanse jurk aan denk ik. Op haar grafsteen staat haar artiestennaam, in het boek van de begraafplaats haar familienaam. 10 Avonmore Mansions is nog steeds een bijzonder stijlvol apartementengebouw, gebouwd in een degelijke bouwstijl en met een kwaliteit dat het nog steeds erg prettig zal zijn om er te wonen. Ik zou er zelf graag een tijdje wonen. Naast Dorothy woonden ook haar jongste broer Samuel er en de zussen Hetty en Lena. Minder bekend maar ook actrices en modellen. Edith zal in die tijd schuin tegenover Leighton’s huis in Holland Park road gewoond hebben. Ze was getrouwd met Gustav Schwartz, ook een schilder.

Het is vreemd voor een huis te staan waar twee vrouwen gewoond hebben die nu, ruim elf decennia later, zo en belangrijke rol spelen in mijn leven. Twee vrouwen die ik amper ken maar waarvan ik steeds meer kom te weten en waarvan ik steeds minder lijk te weten, want ze verrassen me regelmatig. Toch is het alsof er een verbinding is met ze. We zijn van Avonmore Road de route gaan wandelen die Dorothy jarenlang bijna dagelijks gelopen zal hebben in de maanden dat haar schilder niet in het buitenland was. Frederick Leighton was immers niet alleen een begenadigd en voornaam schilder, president van de Royal Academy of Arts en Dorothy’s Mister Higgins maar vooral ook een bereisd man. Met grote regelmaat trok hij naar Italië en de Levant (het huidige midden Oosten) en noord Afrika. Zijn huis in Holland Park Road was woonhuis, atelier en showcase voor zijn voorliefde voor klassieke, arabische en oriëntaalse kunst. Het huis is gelukkig behouden gebleven en recent uitstekend gerestaureerd tot misschien wel het mooiste huis in Londen. De Arabische hal is een meesterwerk van Victoriaanse oriëntaalse binnenhuis architectuur. Koranspreuken in de mozaïeken op de muren, een Syrisch houten raam en het zachte getinkel van een fontijntje in de kamer.

leighton house

De curator, Daniel Robbins, heeft ons rondgeleid en honderduit verteld over de schilder, de dames Dene en de geheimen van het huis. De aparte entree voor de modellen is nu een binnendeur maar de kamers van de butler in de kelder is er nog. Het archief van Leighton House herbergt een schat aan informatie over de schilder en zijn leven en natuurlijk een paar echte schatten. Bij het spitten door het archief kwam de overlijdenskaart van Dorothy op tafel, samen met onbekende foto’s van de muze van Leighton. Dorothy in Siena in Italië, uitgenodigd door de familie Cartwright die in Italië woonde, Dorothy als actrice. Mooi, theatraal en mysterieus. Langzaam maar zeker wordt duidelijk welk een centrale rol zij gespeeld moet hebben in de levens van Leighton en haar zussen en broers. Langzaam maar zeker wordt duidelijk dat deze vrouw die de inspiratie is geweest voor George Bernard Shaw’s Eliza Doolittle in Pygmalion, een bijzondere vrouw was. Ik zal nog veel van haar zien en lezen in het komende jaar want net zoals in haar leven eind negentiende eeuw stelt ze ook in mijn onderzoek naar de levens van haar, haar jongste zus Lena en haar collega model Mary Lloyd, iedereen in de schaduw.

dorothy dene

Ik heb Dorothy’s graf uiteindelijk gevonden. Er staat een tekst op die door haar zussen en broers bepaald zal zijn. Liefdevol geplaatst op dat heuveltje op Kensal Green staat er nog een scheef gezakt kruis op een eenvoudige getrapte voet aan de korte kant van een met steen omrand perkje. Er groeit nu mos en wat onkruid. Mensen om het te onderhouden zijn er niet meer. Dorothy is in vergetelheid geraakt maar niet ver genoeg om te voorkomen dat ik de plek vond en er een roos kon neerleggen. Kensal Green is geen Highgate. Er liggen minder bekende mense begraven hoewel er wel degelijk de nodige adel, kunstenaars, schrijvers, dichters, theatermensen, musici, notabelen en militairen een eeuwige plek hebben. Thackaray ligt er, niet ver verwijderd van Dorothy, en WH Smith van de winkelketen, Blondin de koortdanser en de romanschrijver Wilkie Collins op wiens graf een bezoeker een Duitse vertaling van een roman van hem had gelegd en die door wind en regen zal vergaan. Voor mij ging het om iets anders, een soort eerbetoon aan iemand die zonder dat veel mensen het weten de echte Eliza Doolittle was, de enige echte My Fair Lady en voor mij een vrouw die liefdevol voor haar zussen en broers zorgde en een affaire had met de schilder wiens model zo zolang was.

dorothy dene (1)

Londen was anders dan decennia terug. De camera’s in de straten, de ondergrondse die nu vrij schoon is net als de straten. Het is een ander, mooier en interessanter Londen dan ik in mijn herinneringen had. Nu ik weer thuis ben is het goed in de wetenschap te leven dat ik altijd nog naar Londen kan om te genieten. De oude geliefde is weer in mijn leven en het is nu tijd om er over te schrijven en over de oude Dave, een romanticus die ons op de begraafplaats spontaan de bijzondere plekken liet zien.

© 2013 Anna Ros

A lady, some dead poets and a painter’s academy.

Didn’t expect to find the one we did and not to find the one we wanted to. I mean, we were looking for that dead actress but found the lady instead. Lady Wilde to be exact. Oscar’s mom. According to her tombstone she wasn’t just his mother but also a nationalist (which is no surprise) and a women’s rights activist (which is a surprise to me). But also a pretty snobbish character according to Dave. Dave? Yes, Dave. The old guy we met at the graveyard and who visits the place twice a week every week. He likes the quiet atmosphere he said. And he loves to chat about the people who’s remains are lying there under the most fantastic stones, monuments and tombs. Surrounded by stone carved angels frozen in time. It’s a poets place shared with writers, theater people and painters, doctors and officers, gentlemen and their ladies.

lady wilde

So what’s snobbish about lady Wilde? Well, Dave told me that she had some desires concerning the place where her remains were to rest till eternity. A tree for instance. She demanded to be buried under a tree, which I can understand as she would be secured by crows and other creatures inhabiting the trees. Like the squirrels one can see running around the place. The snobbish thing however was her wish not to be born next to ‘commoners’. After all, lady Wilde was a lady and commoners where of the lower species in her opinion, I presume. I guess it’s forgiven by now.

Dave was quite a character and we met him by accident. The old man was about seventy years old I suppose and walking in the muddy paths in between the stones and monuments. He obviously knew his way around because for an hour or so he guided us through the maze of thousands of stones to the likes of William Thackeray, princess Sophia, some poets and writers and peculiar ladies. With stories as a company he clearly enjoyed showing some of the special monuments. From the Egyptian like tomb with the sphinxes around it, to the lady with the veil over het head and the tomb from which a tree grows without any roots in the ground. It made the place magical and the visit most enjoyable.

After the long walk it was nice to rest a bit at the pub just around the corner. A typical Victorian style building with high ceilings, dark wooden panelling, an endlessly long bar and just the right tables and chairs to be comfortable. The Mason’s Arms is an old one, named after the stone masons who would have been working next door carving stones and monuments.

The tube station is near and within minutes the underground brought us right into the heart of London for a non buying shopping spree in Oxford and Carnaby Street, Piccadilly, Soho and with some detours to Burlington House, the wonderful building where the Royal Academy of Arts was and still is seated. It is magnificent with beautifully painted ceilings, impressive stairways and an atmosphere which is inviting. Great exhibitions too but that wasn’t what we came for. It was the building with the seven arches at the entrance looking like enormous teeth in a monsters mouth waiting for people to step inside.

Time warp.

We’re in the Windsor Castle. The pub, not the castle. In Holland Park close to the Kensington area for which this whole visit is intended. The great thing about the place is that’s its still for the most part in its original state. Three areas separated by wooden walls to divide the customers. At the back is the Sherry Bar. In old times for men only. The 1835 pub was first a meeting place for farmers bringing cattle to the market in Hyde Park, then a meeting place for painters and poets and now for trendy and moderately wealthy locals. Most important me is that it is the very location where some of my novels characters used to meet long, long time ago. And it felt good to be there because it was everything I hoped for to find. An ideal spot for some key scenes in the lives of the ladies who have become a part of my life in such an unexpected manner.

A few hours later we’re back at the Mason’s Arms, drawing a bit and writing a bit in anticipation of what’s to waiting for us in the coming days.

© 2013 Alice Anna Verheij

A postcard from Jane.

Today, to my surprise, I received a postcard from Jane. Jane Morris. She lived in England between 1839 and 1914. She was a model. In those Victorian times she was one of the three grand ladies of painting next to Elisabeth Siddal who was portrayed as Ophelia by the great painter John Everett Millais and Dorothy Dene, one of the three muses I am writing about in my new novel. Dorothy was no doubt the most beautiful of the three but she was a kind of Marilyn Monroe and died at a too early age of 39 presumably of laudanum overdose but probably due to an abortion that went wrong.

Anyway, Jane Morris was as a model rather surprisingly probably the most successful of the three women. She was married to a known and respected painter and by that was wealthy compared to others. And she was the lover of Dante Gabriel Rosetti, the prince charming of the pre Raphaelites. Jane is the most portrayed and Jane was no doubt the least talented of the three models in those days. Dorothy was an actress and Elisabeth Siddal a very talented paintress. Jane however was a model of vry humble working class descent, her talent being a mystifying beauty and an enduring inspiration to both Rosetti as her husband William Morris.

So, Jane wrote me a few days ago from London. Having lunch on a boat not far from the Tate where her portraits hang, in between writing her lifestory. A couple of months ago we’ve met in a café just around the corner where I live. She told me about her life and I told her about mine. You see, I identify as much with Lena Dene as my table partner identifies with Jane. Lena is, as you might already know from my other writings, the younger and unknown sister of the fore mentioned Dorothy and in real life was named Isabell Helena Pullen, a cockney girl by birth. Anyway I talked to Jane, or her reincarnation, that day and was struck by the amazing resemblence of her with the Jane from way back then. During the following months I researched for my book and in the process thought of this Jane many times. I saw her portraits hundreds of times. And now I received this wonderful postcard. Seems she’d been thinking of me too in the past time and as she wrote followed my advice, went back to London and started writing. I wonder what will come of that.

Hopefully we’ll meet again soon.

© 2012 Alice (Lena) Anna Verheij