Een goede vriend.

Goede vrienden zijn belangrijk in het leven. Ik ben een gelukkig mens omdat ik kan zeggen dat ik er een paar heb. Ieder voor zich volslagen uniek en oorspronkelijk. Want dat is waar ik van hou: oorspronkelijkheid. Mijn liefste vrienden zijn geen middelmaat en geen kopiën van trends of mensen die in groeven lopen of zich naar normen voegen. Ze zijn ieder voor zich volslagen uniek. Bohémiens zoals die er niet zoveel meer zijn.

foto: © 2012 Alice Anna Verheij

Eén van die heel bijzondere vrienden is Max. Stukken jonger dan ik maar heel bijzonder. Een getalenteerd kleinkunstenaar waarmee ik het geluk heb een artistiek diepe vriendschap te mogen hebben. We schrijven liedjes, dromen over de wereld, wisselen soms gedichten en verhalen uit en als één van ons het moeilijk heeft is de ander daar. We wonen bij elkaar in de buurt. En dat is ‘een gelukkie’. Max is soms ook een eend. Alfred Jodocus om precies te zijn. Dan kwaakt hij met verve en maakt mensen blij. Maar het mooiste vind ik het als ik mag genieten van een lied door hem gezongen. Zoals deze:

Het komende jaar mag ik Max volgen met de camera. Met als doel om te komen tot een korte film over zijn leven als podiumkunstenaar. Met alle ups en downs, triomfen en moeite die daarbij horen. Het is, gegeven zijn kwaliteiten als performer, een gunst dat te mogen doen. Gelukkig heb ik voldoende vertrouwen in mijn capaciteiten als film maakster om de uitdaging ook aan te gaan. Het wordt film maken zonder druk, zonder deadline, als een project dat over wat langere tijd gaat lopen zodat het een betrouwbaar en eerlijk portret kan worden van iemand waarvan ik zie hoe groot hij is als kunstenaar.

Alice Anna © 2012

Advertenties

Een eend schieten in de duinen.

Ik heb een vriend en die (niet: dat) is een eend. De liefste eend die je kunt bedenken. Hij is een eend op het podium en maakt daar kinderen én volwassenen vrolijk mee. Hij zingt dan liedjes van “Ik ben vandaag zo vrolijk” en iets met spetteren en spatten.

Hij had een foto nodig of anderen van hem. En dus, toen het gisteren zulk lekker weer was, het zonnetje zo warm en de lucht zo lief, heb ik toen die eend maar geschoten. Eenden schieten kan heel aangenaam zijn. Vooral met een strand in de buurt, een lekker windje en dus die warme zon. Mijn schouderkopjes zijn nu wel een beetje verbrand maar dat mag de pret niet drukken en de buik niet rimpelen.

We zijn terug gekomen met prachtige eendenfoto’s. En die ene waar het om ging zat er natuurlijk ook bij want zo gaat dat met eenden schieten, ze zijn zo gemakkelijk te raken. Nu laat ik die ene natuurlijk niet zien want die komt later dit jaar op allerlei verrassende plekken wel boven water. Maar er zijn nog zoveel anderen die net niet goed genoeg zijn maar ondertussen wel heel mooi en dus geef ik er jullie eentje om naar te kijken.

foto: © 2012 Alice Anna Verheij

Onder voorwaarden dat jullie dan wel vrolijk worden en blijven deze week. Maak het mooi, kwaak een liedje!

Alice Anna © 2012

PS Die eens is natuurlijk mijn goede vriend Max Douw als Alfred Jodocus Kwak.