Het is maar een film…

Vannacht keek ik naar de film ‘Exit’. Een Telefilm uitgezonden door de NCRV. De film gaat over Amadou uit Guinee die als jongetje vluchtte voor het geweld in zijn land, zijn broer vermoord zag worden, de huizen afgebrand worden. Amadou heeft in de verhoren tegenstrijdige verklaringen afgelegd. De moord op zijn broer was op een zaterdag, of een zondag. Het kind Amadou wist het niet precies meer.

Later blijkt zijn verhoorambtenaar van Es dat gegeven van onduidelijkheid gebruikt te hebben om zijn asielverzoek af te wijzen. Jaren later. Amadou was bijna gediplomeerd verzorgende inmiddels. De jonge man Amadou is één van een groep van vijf mannen die ‘uitgeprocedeerd’ zijn. Ze worden uitgezet naar Guinee. Op basis van Europese laissez passez’s en zonder de noodzakelijke Guineese documenten. Hij weet, zij weten alle vijf, dat ze in Guinee direct in de gevangenis gegooid zullen worden en waarschijnlijk vermoord.

De film laat het verzet zien van de vijf mannen in een bus op het vliegveld van Rotterdam. Bijna lukt het ze om de uitzetting te voorkomen. Maar van Es, een soort NSB-er apres la lettre, liegt ze uiteindelijk de bus uit waar ze zich in verschanst hadden. De mannen worden met veel geweld overmeesterd en alsnog in het vliegtuig uitgezet. Later zal blijken dat ze in Guinee inderdaad direct de gevangenis in gegaan zijn waarna er niets meer van ze vernomen is.

Amadou en zijn vier kameraden zijn door de staat uitgezet en indirect mogelijk vermoord. Het hele proces rond de uitzetting is een schokkende aaneenschakeling van mensenrechtenschendingen uit naam van de Nederlandse staat. Het meest schokkende is nog wel dat de film gebaseerd is op waarheid. Op feiten. Op situaties die daadwerkelijk voorgekomen zijn en nog steeds voorkomen. Het is een felle aanklacht tegen de onmenselijkheid van het vreemdelingenbeleid en de mentale en fysieke gewelddadigheid van uitzettingen.

Een normaal mens kan niet zonder walging naar de film kijken.

En toch, ‘het is maar een film’ zullen sommigen zeggen. Daarmee het gegeven van deze film en de grauwe werkelijkheid van staatsterreur tegen individuen die vermalen worden door de IND regels en procedures, marechaussee en politiegeweld, leugens en bedrog en de handen van ambtelijke slachters als de IND-er van Es uit de film.

Een normaal Nederlander kan niet zonder diepe schaamte naar de film kijken.

Toch zullen er mensen zijn die blijven volhouden dat de regels gehandhaaft moeten worden, hoe oneerlijk ook en hoe mismaakt de uitvoering van die regels ook geworden is. Ze zullen zwijgend toekijken net als de politiemensen die in de film worden uitgebeeld en die de vuile handen zijn van een overheid die zich vershuild achter wetten en regels waarbij alle menselijkheid opzij is gezet.

Een normaal mens kan niet zonder tranen in de ogen naar de film kijken.

Maar er zullen er altijd zijn die beweren dat het land vol is, dat er geen plek is voor de vreemdeling, de asielzoeker, de uitgeprocedeerde. Mensen die het ongeluk hadden geboren te zijn en geleefd te hebben in een land vol geweld en gevaar en die dus hebben moeten vluchten. Die het overleefd hebben maar alles verloren, inclusief hun rechten. Want die mensenrechten lijken mooi op papier maar ze worden met te groot gemak geschonden  door de uitvoerders van wetten en regels.

Het is maar een film…

Inderdaad. Het is maar een film. Maar wel eentje die mensen zou moeten aanzetten tot nadenken, tot meer menselijkheid en meer begrip voor de situatie waarin zovelen verkeren. Een film die als een grote ‘J’accuse’ tegen de praktijk van uitzettingen mag worden, moet worden gezien. Een film die wat mij betreft door iedereen moet worden gezien. Al is het alleen maar omdat het duidelijk maakt hoe gewelddadig onze ‘rechtsstaat’ werkelijk is. En hoe ver recht verwijderd is van de werkelijkheid.

Maar het is een film.

Die me doet schamen Nederlander te zijn.

Die me boos maakt.

Die me doet walgen.

Die me alle respect voor de Nederlandse rechtsstaat doet verliezen.

Die me met bewondering voor de regie, productie en cast vervult.

En dat bij een ieder zal doen die met open ogen blijft kijken.

‘Exit’ is gemaakt door:

Cast: Emmanuel Ohene Boafo, Romijn Conen, Werner Kolf, Goua Robert Grovogui, Adam Kissequel, Tony Bola-Audu, Hubert Fermin, Juda Goslinga, Sara De Bosschere. Regie & scenario: Boris Paval Conen, producent: KeyFilm, omroep: NCRV

EXIT1

© 2013 Alice Anna Verheij

Advertenties

Uitersten

Foto: © 2011 Alice Verheij – een vriend die nu gevangen zit en gemarteld is

De laatste maanden, weken en dagen is het alsof de ingewikkeldheid van het leven me influisterd dat er iets is veranderd. Het lukt mij ondanks alle pogingen niet los te komen van een wereld zo ver van de mijne maar zo diep in mijn hart gedrongen. Terwijl ik worstel om in deze rijke wereld te overleven aan de ondergrens van het bestaan is het me onmogelijk niet de taal te laten stromen. Maar de taal doet soms pijn.

Ze vertelt me de verhalen van een vriend die in een cel gemarteld wordt en het leven niet zeker is en het kind dat met haar moeder en zusjes uit het krot is gezet bij een rivier in een stad waar andere regels gelden dan in mijn wereld. Ik hoor de verhalen van mensen zonder licht die ondanks hun verlies in staat zijn verder te leven en eigenlijk vooral mooier zijn geworden en ik geniet met een vriend van wat we ervaren. De volgende morgen wordt ik overspoeld door beelden van ver weg en ik voel de verhalen van het leed van diegenen die verjaagd zijn van wat hun ‘huis’ was, ze galmen door mijn hoofd. De hele dag voel ik me wankel en machteloos. Dan komt het bericht dat die vriend niet meer gemarteld wordt en ik besef dat hij desondanks een mens zonder toekomst is geworden.

Natuurlijk vertaald het zich in teksten want dat is nu eenmaal mijn ademtocht. Waar het leven naar mij lacht kan ik niet voorkomen dat die teksten over pijn gaan. Niet zozeer mijn pijn als de pijn van de wereld. De pijn die niet geweten wordt van mensen die niet gezien worden. Voor deze mensen is dit lied.

‘Kepen in mijn hart’

Terwijl de niet zienden zien
en ik slechts observeer
Wanneer de wereld sluimert
en ik me niet verweer
Gaan tijdens het zingen van het lied
mijn gedachten alweer
naar de man in pijn en zijn verdriet
in zijn cel doet alles zeer

Beelden kerven kepen in mijn hart
Geluiden echoën ongezegde pijn
Geuren herinneren aan smart
En toch zal er altijd nog liefde zijn

Wanneer ik dan alsnog ontwaak
uit mijn ongedroomde droom
Beelden zie van mensen verjaagd
wijzigt mijn hart opnieuw van toon
Het kind zonder een dak vandaag
zegt: ik weet niet waar ik woon
ik hoor haar o zo stille vraag
en toch hou ik mijn hart in toom

Beelden kerven kepen in mijn hart
Geluiden echoën ongezegde pijn
Geuren herinneren aan smart
En toch zal er altijd nog liefde zijn

Terwijl de niet zienden zien
heb ik een licht verloren
Wanneer de wereld sluimert
en niemand haar wil horen
Gaan tijdens het zingen van het lied
mijn gedachten steeds weer
naar dat kind met haar verdriet
en de man valt in zijn cel neer

Beelden kerven kepen in mijn hart
Geluiden echoën ongezegde pijn
Geuren herinneren aan smart
En toch zal er altijd nog liefde zijn
Toch zal er altijd nog liefde zijn

Alice © 2012

Uit de Trouw van 14/9/2011.

Vandaag verschenen in Trouw. Tekst: Jet Salomons.

Noot: Inmiddels heb ik de tekst van het door Teeven ter advies voorgelegde wetsvoorstel. Het deugt niet. Er zijn nogal wat belangrijke bezwaren en er wordt zelfs een rampzalig artikeltje toegevoegd. Na de aanbieding van het HRW rapport op donderdag en de bijeenkomst vrijdag zal ik er een uitgebreid opinieartikel aan besteden op deze plek.

Interview bij Knooppunt Kranenbarg.

Prima interview gehad met Bert Kranenbarg. Om blij van te worden.

Klik hier en luister het nog eens na.

En hier is een interview met Boris Dittrich van Human Rights Watch met de BBC.

Alice.

Human Rights Watch komt op voor transgenders en de media reageert weer eens achterlijk.

Noot: Het Parool heeft de gewraakte foto zojuist verwijderd. Gelukkig! Zouden ze wat geleerd hebben?

Lieve lezers,

doe mij een plezier en lees eerst het persbericht van HRW hier onder en liefst ook het rapport dat ze geschreven hebben. Het gaat over wat mij en velen met mij dagelijks treft. Over hoe mijn en onze mensenrechten structureel geschonden worden door de Nederlandse overheid. 
En lees daarna het onderstaande over hoe de media dit oppakken…

Liefs,
Alice

persbericht HRW over hun vandaag verschenen rapport.

HRW rapport ‘Controlling bodies denying identities’

En dan nu over hoe sommige media, in dit geval het Parool zonder na te denken stigmatiseert en schoffeert door zelfs zoiets als een fotokeuze. Gelukkig zijn er ook andere kwalitatief sterkere media en hopelijk zullen die beter berichten over dit zo belangrijke rapport.

Vandaag om 10u was het embargo afgelopen. Het embargo op het rapport van Human Rights Watch over het feit dat de Nederlandse Staat de mensenrechten schendt van transgenders. Eindelijk heeft een internationale mensenrechten organisatie na gedegen onderzoek een duidelijk rapport geschreven en gepubliceerd. Dat wil zeggen, vrij gegeven aan de media. Het rapport wordt overmorgen gepresenteerd in Nederland.

In het kort is de strekking dat de sterilisatieeis die de Nederlandse wetgever stelt bij geslachtsverandering om ook de juridische wijziging door te voeren, zodat mensen als ik een paspoort krijgen dat (beter) klopt, tegen het internationale menserechtenverdrag indruist. De werkelijkheid is overigens nog ingewikkelder maar daar gaat het in dit stukje niet over. Scharrel daarvoor gerust over mijn site of lees het rapport dat een heel degelijk stuk werk is.

Echter, de Nederlandse media zouden de Nederlandse media niet zijn als ze, op een witte raaf na, niet bij zo ongeveer de eerste melding over een rapport als dit volledig op hun bek zouden gaan. Het adagium dat transgenders freaks zijn, travestieten die rondspringen tijdens de gay pride en niet heel gewone mensen die een persoonlijk drama hebben overleefd en daarvoor een drastische ingreep in hun leven hebben moeten doen, wordt onderstreept. Neem het Parool, toch een doorgaans gerespecteerde krant met in ieder geval enige kwaliteit. Toch? Nou, niet dus. De stupiditeit bij de redactie druipt er weer eens vanaf en dus wordt er een stigmatiserende foto uitgezocht en geplaatst waarmee het hele onderwerp down de drain gaat. Bedankt Parool! Dat hebben jullie dus weer eens goed verkloot in nog geen uur na de pers release van HRW. Knap hoor. Het stelletje minkukels op de Amsterdamse Parool redactie plaats natuurlijk een travestieten foto die geen enkele maar dan ook geen enkele relatie tot het onderwerp heeft opvallend bij het overigens slecht geschreven artikeltje. Het rapport is niet gelezen en de tekst is een overname van de ANP tekst. Journalistiek bestaat tegenwoordig uit rechtstreeks overnemen van ANP teksten, het toevoegen van een foute foto en het neerplempen van het resultaat in krant en op de website. Mijn God wat een journalistieke kloothommels. Overigens wordt een prima uitspraak aan Boris Dittrich toegewezen terwijl de uitspraak van de enige echte transgender activist in Nederland afkomstig is en dat in het rapport ook staat aangegeven. Maar ja, dat weet je als journalist natuurlijk pas als je het rapport ook echt leest en dat is ongetwijfeld teveel werk voor het Parool journaille.

Voor wie wil weten hoe het echt is, voor wie de werkelijke inhoud wil lezen staat hierboven dus de link naar het rapport. Download, lees en bedenk dan of je zelf met de huidige Nederlandse wet op dit punt zou willen leven als je in mijn / onze pumps stond.

Alice © 2011