Herinneringen aan Simon Smit, fotograaf (1914-2012)

Simon Smit is overleden. Simon Engelbertes Smit om precies te zijn. Achtennegentig is hij geworden en geen mens zal ooit weten hoeveel foto’s hij maakte. Ergens in mijn jeugdherinneringen zit de man opgeborgen op een mooie plek.

simon smit

Het is zomer 1970 en ik ben acht jaar. Het jaar ervoor had mijn vader mij midden in de nacht mijn bed uit gehaald om op de zwartwit Metz televisie te kijken naar de eerste maandlanding. Bij de NTS en gepresenteerd door Henk Terlingen. Maar in 1970 kwam die wonderlijke NASA naar Den Haag. Op het dak van het Congresgebouw (nu World Forum en lang niet zo mooi als toen) was een grote tentoonstelling ingericht. Een droom voor een kind van acht. Er stond een capsule van een Gemini raket en wat dingen van de Apollo 8 en allerlei ander spul. Ik kwam er weg met een tas vol NASA promotiemateriaal gericht op kinderen. Raketten van karton en kaarten waarop je een mannetje kon aankleden in laagjes tot op zijn maanpak en nog veel meer. Ik heb het jaren bewaard maar geen idee waar het gebleven is. Verloren in de tijd.

Met mijn vader, moeder en zus liepen we op de tentoonstelling en blijkbaar waren we in de ogen van ‘Smitje’ zoals de fotograaf genoemd werd geschikt om op de gevoelige plaat vast te leggen. Voor in Het Binnenhof, het kleine zusje van de Haagsche Courant. Smit sprak mijn  ouders aan en we werden naar een tafel getroond waar zakjes met ruimtevoedsel op lagen uitgestald. Een belangrijke meneer legede uit wat het was en natuurlijk wilde ik het eigenlijk proeven. Dat was niet de bedoeling dus we moesten het laten bij het poseren als standaard papa, mama, dochtertje, zoontje gezin. De foto is vast nog ergens in het persarchief van Sijthoff te vinden en misschien heb ik hem nog wel ergens in één van de albums die ik nog heb uit mijn vroege jeugd.

Smit, zo herinnerde ik me, was een innemende meneer met een knoepert van een camera op zijn buik en zo’n flitser die tot parabool uitgevouwen werd en voorzien van blauwe flitslampjes, zijn bril droeg hij op het voorhoofd en niet op zijn neus. O ja, zijn jasje wat geruit en hij was een wat vierkante gedrongen man toen. Ik weet nog dat hij de tijd nam en het leuk vond hoe wonderlijk wij alles vonden. Het was ook een mooie foto die hij maakte.

Vandaag kwam dus het bericht dat deze prachtfotograaf van het leven er niet meer is. Het was zijn tijd. Waar hij bekend werd van de Juliana-Bernhard-tandem foto, herinner ik mij van die zomerdag op het dak van het Congresgebouw bij een grote witte tafel met zakjes ‘ruimte eten’. Dat is op zich een prachtige herinnering die ik koester.

© 2012 Alice Anna Verheij

Advertenties