Headwind, Laxmi’s Story – still available.

In 2011 and early 2012 I wrote the English language novel ‘Headwind, Laxmi’s Story’ about a young Bhutanese woman who was born in a refugee camp in Nepal after her parents were exiled from the supposed to be Shangri-La country Bhutan. Laxmi was resettled by the UNHCR (United Nations refugee agency) to the Netherlands. In her story she looks back at het past life in the camp and tells about her struggle to create a new life in a society that is alien to her. And all the time she longs for her true love, the boy she grew up with in the camp and who now lives in the United States as a resettler.

Headwind, Laxmi’s Story is about coming of age in between cultures, about the life as a refugee and a migrant. About having to struggle for a decent life and about a love that seems impossible. It’s about the caste system that is a fundament underneath the Hindu society and the changes that come when people are taken from their home, their country, culture an religion and implanted in a modern society. But above all it’s a story about a young woman with a difficult past who fights her way through life, like most refugees do.

Headwind, Laxmi’s Story is still available through mailorder in the Empowerment Foundation’s bookshop or directly through me. Here you’ll find the first chapter of the novel to get a grip with the story of Laxmi. Click here for Headwind, Laxmi’s Story Sample. You can buy the book here. All earnings are donated to the Empowerment Foundation in support of their empowerment project.

headwind front coverHeadwind, Laxmi’s Story Sample

 

 

Advertenties

Kan boeddhisme wel bestaan in het westen?

OLYMPUS DIGITAL CAMERAfoto: Boeddhistische stupa in Boudanath, Nepal © 2011 Alice Anna Verheij

Ik heb een tijdje gewerkt en geleefd in Nepal, dat zal bekend zijn. Voor diegenen met dergelijke ervaringen is het ook ongetwijfeld bekend dat het Boeddhisme daar net zo alomtegenwoordig is als het Hindoeïsme en dat de versmelting van beide onderling en met het dagelijks leven overal voelbaar is. Die versmelting met het dagelijkse leven is dusdanig dat het ook duidelijk zal zijn dat alle aspecten van de samenleving zich ook in het Boeddhisme manifesteren. Je hoeft er maar een tijdje te zijn om te gaan inzien dat er geen grens is tussen filosofie, religie en het leven. Althans in de beoefening ervan. Maar ook zaken als onachtzaamheid, zelfzucht, discriminatie, sexisme, xenofobie, misogynie en zelfs geweld zijn onlosmakelijk verbonden met zowel dat dagelijkse leven als de beide religies.

Azië is wat dat betreft een groot verschil met de rest van de wereld en zeker met het westen. In het westen wordt Boeddhisme door veel mensen gezien als verlicht, geweldloos en zelfs verheven. Maar de werkelijkheid is dus anders. Heel anders.

Waar in Azië met name het Boeddhisme zich steeds vaker gewelddadig manifesteert (denk aan Bhutan dat Hindoe’s het land uitgejaagd heeft door etnische zuivering en Birma / Myanmar waar monniken moslims uit hun huizen jagen en vermoorden), manifesteert datzelfde Boeddhisme zich in het westen als een religie die zichzelf omgeeft met onechte mystiek, onterechte verering van individuën en flagrante onoprechtheid. Het is niet moeilijk om met eigen ogen te zien in welke mate ook deze Boeddhistische wereld geleid wordt door simpele menselijke emoties als egoïsme en zelfverrijking. Je hoeft er slecht een tijdje voor rond te lopen in Nepal of India en goed om je heen te kijken om het contrast met de situatie in Nederland te zien. De vrolijke kleuren van de gebedsvlaggetjes kunnen niet verhinderen dat onoprechtheid zichtbaar is.

Ook in Nederland.

Sinds langere tijd volg ik de discussies rond Zen-scholen en leraren, de Boeddhistische Omroep BOS, het Boeddhistisch Dagblad, het BUN en een lijstje met andere drieletterige organisaties die zich voordoen als de bewakers van die Boeddhistische leer in Nederland. De wijze waarop in Boeddhistisch-Nederlandse kring mensen elkaar zwart maken als het om leiding en sturing van de eigen organisaties gaat is schokkend. Net zo schokkend als de arrogantie van dergelijke organisaties, het gebrek aan transparantie en het opkloppen van het eigen belang.

Wat mij steeds meer verbaasd is de structurele discrepantie tussen het gedrag van mensen en de filosofie of religie die ze zeggen aan te hangen. De verloochening van de eigen waarden die ze anderen voorhouden als essentieel is opvallend. Niet alleen bij Christelijke politieke partijen en kerken, moskeebesturen en ‘belangenorganisaties’ maar dus ook bij dat ogenschijnlijk zo verheven Boeddhisme. Er is nog steeds niemand die mij kan of wil verklaren waarom zelfs een man als de Dalai Lama weigert zich uit te spreken over de etnische zuivering in Bhutan zoals uitgevoerd door zijn eigen geloofsgenoten. Net zo min als dat niemand lijkt enige zelfbeheersing te betrachten als het gaat om andermans beleving van de filosofie of religie waar men toe behoort. Je hoeft er slecht de artikelen over die BOS, BUN en Zen-leraren maar over te volgen.

Wat wel duidelijk is wat mij betreft is dat georganiseerde filosofische en religieuze stromingen uitblinken in het zichzelf ongeloofwaardig maken voor hen die zich er in verdiepen. Zou het dan toch zo zijn dat filosofie en religie alleen in de individuele beleving gevrijwaard kan blijven van corruptie? Zou het dan ook zo zijn dat wanneer meerdere mensen gezamenlijk een filosofie of religie zeggen te omarmen dat er altijd sprake zal blijken te zijn van het afkalven van de voor die filosofie of religie kenmerkende normen en waarden? Ongeacht over welke filosofie of religie dat gaat? Gewoon omdat de mens nu eenmaal zichzelf corrumpeert?

Want als dat zo is, dan kan een mens maar beter atheïst zijn.

© 2013 Alice Anna Verheij

Date ex machina

Magica ex machina.

De wekker liet zich te vroeg horen. De avond ervoor had langer geduurd dan ze zich herinnerde en de hoeveelheid rode wijn was evenzo meer geweest. Althans, zo liet haar hoofd haar weten. De klok, nee de kalender, was mentaal zo’n slordige 120 jaren teruggezet in de nacht. Geen aprilgrap, wel 1 april.

Het kwam door zoiets eenentwintigste eeuws als Facebook. Tijdens het kleeden en thee zetten bedacht ze dat ze de man nooit eerder ‘in the flesh’ getroffen had. Hij was tot dan een profielfoto en een verzameling gevatte commentaren en conversaties geweest. Charmant in tekst. Het idee voor een ontmoeting bestond al eerder en, eerlijk is eerlijk, was ook al gepland voor een later, zonniger en warmer, moment.

Hugo. Een mooie stevige naam. Lekker kort, beetje vierkant maar met een vriendelijke klank.

Tot dan toe waren de uitwisselingen beperkt geweest tot het literair vliegen afvangen, het uitruilen van kwinkslagen op statusmeldingen en het bewonderen van foto’s met, zonder uitzondering, een nostalgische lading. De man hield van wat de modernisten ‘vintage’ noemen. Zij zelf ook. Het was een foto geweest van een raar autootje, een driewieler met enige verwantschap met een cicade, of een cockpit van een oude Spitfire. Het ding was gemaakt door Messerschmidt en natuurlijk was er de verrassing geweest dat een dame als zij zo’n ding bij naam en toenaam kon benoemen. Een tweetal telefoongesprekken waren het gevolg èn het zalige plan zo’n karretje te bekomen teneinde ergens langs de kust daar een pier mee te berijden. En toen kwam er dat olijke plan van Deus Ex Machina: ‘date ex machina’.

date ex machina

Als een waar tijdreizigster was het vanzelfsprekend gebleken af te reizen naar Vlaanderen. Antwerpen om precies te zijn. Een niet echt vanzelfsprekende plaats voor een Haagse maar gegeven de psychologische ligging halverwege Brussel en Den Haag, de enige plaats die in aanmerking zou kunnen komen voor een afspraakje. Post Victoriaans bezien was het geen afspraak en al helemaal geen date. Dat soort zaken zijn respectievelijk twintigste en eenentwintigste eeuws. Het was eerder een tête à tête. Zonder chaperonne. De gekozen locatie, hoe kan het ook anders met tijdreizigers, was natuurlijk de restauratie van de spoorwegkathedraal van Antwerpen. Een passender plek bestond niet. Een passender datum overigens niet. De zon scheen zelfs.

Na de thee kwam de koffie en een croissant. De bakjes van de kat vulden zich met zalm, niet bepaald een prettig luchtje zo in de ochtend, en water. Een spiegelmoment verzekerde haar van zichzelf en na wat twijfel over passende kleding en hakhoogte verdween ze in haar jas en onder een bolhoedje. Tijdreizigers dragen hoeden immers. De tram kraakte en piepte als een eeuw geleden en de trein vertrok van een station dat zich in zekere zin kon meten met dat van de bestemming van de trein. Ze reisde van Holland Spoor naar Vlaamse trots, het klonk als een boektitel. Geen Fyra te bekennen, dat was vooral geruststellend. Geen vertraging ook. Overstappen in Roosendaal, deze keer geen roepende negotiant met karretje met koffie en koeken op het perron. Die was immers in de tijd verdwenen. Enkele hoofdstukken later dook haar trein ondergronds om aan te komen in het Antwerpse ruimtestation. Captain Kirk was nergens te bekennen, net zo min als Mister Spock. Het verbaasde haar opnieuw welk een wandeling en klim er nodig bleek om in de kathedraal te komen. Eenmaal daar echter bleek de tijdreis er op te zitten. De brede marmeren, of waren het granieten, trappen brachten haar naar de restauratie. ‘Le Royal Cafe’ staat er boven de toegangsdeur. Iets deed haar bedenken dat er eigenlijke ‘Le Café Royal’ zou moeten zijn, ze twijfelde.

Drie seconden waren er nodig om de brede lach en de opgestoken hand van haar amice te zien. Dertig seconden om gezamenlijk te landen aan een tafeltje ergens in het midden van het etablissement. De plaatsing was zodanig dat het haar lukte om de wijzer van de immense klok in de even immense spiegel op het halve uur een sprongetje te zien maken en al vibrerend tot stilstand te zien komen. Het was half twee. Een dame wenst overzicht te hebben.

Beleefdheden en grapjes werden uitgewisseld. Tot wederzijds genoegen. Goede koffie en een side-dish vergezelden hen. Niet lang duurde het voordat de boeken op tafel kwamen. Hij had een bijzonder boek meegenomen, een boek over een oude vrouw die schrijft, van een mannelijke auteur, een leeftijdsgenoot. ‘Godenslaap’ geschreven in 2008 door Erwin Mortier had het voor hem gewonnen van onder meer de Brontë’s. Omwille van het tijdreizen. Zij had, uiteraard, haar laatst geschreven roman meegenomen. Van ‘The old man and the sea’ van Hemingway kon ze immers onmogelijk scheiden en hoe kon trouwens een verhaal van een andere schrijver meer geliefd zijn dan het boek dat je zelf schreef?

Een middag, een goede maaltijd, vele gespreksonderwerpen, een stadswandeling, een bezoek aan (natuurlijk) Den Engel op de markt en een blik in de Scheldetunnel verder, eindigde de ontmoeting waar die begon. Zelfs een val kon niet voorkomen dat ze aan hetzelfde tafeltje in het station zaten. Want cirkels zijn rond en het is belangrijk om wat mooi is begonnen, mooi af te ronden. Een vervolg zal er zeker en vast (of is het ‘vast en zeker’?) komen. In Brussel. In ‘s-Gravenhage. Aan het begin van de avond wandelde ze wederom het ruimteschip in om terecht te komen in een trein. Naar een station in het Haagse. Naar een piepende tram. Naar een kamer waar een kat ongeduldig wachtte. De zalm was op. Het was gegaan zoals ze verwacht had. Een heerlijke dag, een pracht ontmoeting, twee geesten die verwant bleken te zijn, plezier en aandacht voor de schoonheid van het verleden en bedachtzaamheid over het heden. Een ontmoeting ook die welzeker niet alleen een vervolg verdient maar het grote genot van het lezen van een prachtboek dat in de tas mee terug reisde opleverde.

Alice Anna Verheij ontmoette Hugo Schellekens in het kader van ‘date ex machina’ en het werd bovenal een ‘magical date’.

© Alice Anna Verheij

Ik ben zo moe van jou, o Nederland.

Noot: driekwart jaar geleden herschreef / hertaalde ik ‘Going to a town‘ van Rufus Wainwright. Een lied dat hij, eerlijk is eerlijk, uit verveling en baldadigheid schreef in de lobby van een hotel tussen concerten in. Zonder diepere bedoeling, zonder er een protestleid van te willen maken. Maar dat werd het wel. Het werd een lied dat bij deze tijd past.

Het is nu driekwart jaar later. Veel is veranderd. De pier op de foto is failliet en zal misschien afgebroken worden. Zoals er veel afgebroken wordt. Vandaag las ik dat het College Van Zorgverzekeraaars (CVZ) voorstelt om de psychische ondersteuning van mensen met psychische problemen alleen nog maar te vergoeden bij een medische noodzaak. Daarmee onderstrepend dat je voor hulp psychisch ziek moet zijn (volgens het daarvoor geldende normenboek DSM IV) en dat psychische problemen buiten die veroorzaakt door ziekte maar gewoon door jezelf en je huisarts (die daar niet voor geschoold is) opgevangen moeten worden. Wil je hulp, heb je hulp nodig, dan moet je dat maar zelf betalen. Kan je dat niet, zoals een toenemend aantal mensen, dan kun je voor wat betreft die verzekeraars doodvallen. Letterlijk.

Gaan die plannen door dan zuller er ook doden vallen want het aantal suïcides zal toenemen bij het wegvallen van de zorg voor mensen met post traumatisch stress syndroom, slachtoffers van misbruik, mishandeling, verkrachting, burn outs, onverwerkte traumas uit jeugd of anderszins. Zij zijn geen medische gevallen dus moeten het maar zelf zien te rooien. Daarmee is de verzekering van de Nederlandse gezondheidszorg indirect verantwoordelijk voor de doden die zullen vallen en het instandhouden of het versterken van het lijden van duizenden zoniet tienduizenden mensen. Hun aantal groeit als gevolg van de verharding van de maatschappij.

Nederland maakt hiermee zichzelf ziek, doodziek. En, als het aan deze mensen ligt die dit bedenken, uiteindelijk dood. Weg beschaving. Van Zorgverzekering naar een verzekerd zijn van verwaarlozing. Verwaarlozingsverzekering.

Ik ben nog steeds moe van Nederland en verlang naar de dag dat ik dit land definitief de rug kan toekeren. Of mij dat lukt weet ik niet, of ik dan in Europa of elders zal leven weet ik ook niet. Hoe dan ook, deze hertaling draag ik op aan de mannen en vrouwen van het CVZ die de plannen smeden om de geestelijke gezondheidszorg in Nederland te decimeren en daar willens en wetens slachtoffers mee gaan maken. Ik gun ze een jarenlange persoonlijke ernstige depressie. Ik mag dat als overlevende van diverse suïcide pogingen. Het hierna volgende schreef ik in april 2012, mijn mening is helaas niet veranderd sindsdien. Mijn leven overigens wel. Ten goede, dankzij de onbezoldigde zorg van een paar vrienden en een project van hte Rode Kruis. Een organisatie die goddank losstaat van de Nederlandse staat en haar beperkte blik op de rechten van haar burgers.

In een uitwisseling op Facebook legde mijn goede vriendin Floortje me nog eens dit prachtnummer van Rufus Wainwright voor. Ik heb er al zo vaak naar geluisterd en het heeft me altijd geraakt omdat ik er iets voelde dat ik niet kon omschrijven. Tot Floortje een hint gaf dat iemand maar eens een Nederlandse versie moest maken.

Er zullen mensen zijn die – terecht – vinden dat ik negatief schrijf over mijn eigen land. Er zullen mensen zijn die het met me oneens zijn of het me zelfs kwalijk nemen. En anderen die het niet begrijpen of me een zeur vinden. Maar er zijn er vast ook die zich herkennen in de pijn die ik heb proberen te verwoorden over hoe mijn eigen land verworden is tot iets dat ik verafschuw. Verwoord aan de hand van Rufus Wainwright die, wonend in New York, in een opwelling zijn originele tekst liet stromen en waarin hij onverholen kritisch is op de verwording van het Amerika van George Bush.

Mijn tekst laat mijn walging proeven over de staat van dit land. Een land zonder kleur maar met angst voor de vreemdeling, voor de andersdenkende, voor de ander die niet is zoals de gemiddelde burgerlijke grijze muis. Een land van egoïsme waar hypotheekrenteaftrekm pensioen en immigratie voor gaan op barmhartigheid en liefde voor hen die het moeilijk hebben. Een land dat maatschappelijk en politiek geen enkel ankerpunt meer voor mij vormt en dat mij gevoelsmatig wegjaagt. En hoezeer men het met mij oneens zal kunnen zijn, zijn de woorden gewogen en spreken ze mijn diepste gevoel uit. Mijn ontembaar verlangen to vluchten naar desnoods een stad die niet meer bestaat. Weg van het grijs, weg van de verzuring en de beschimping. Weg van de krantenkoppen vol mensenhaat, weg van het gebrek aan compassie, weg van de tweets van Wilders en de lamlendigheid van een tandeloze oppostitie. En vooral weg van het land dat mij mijn gevoel ontneemt en me omlaag drukt tot er niets meer van me over is. Met een vage hoop dat er ooit een andere tijd zal komen. Ik kan momenteel niet anders dan hiermee mijn diepste gedachten laten vallen op deze plek. Want ik ben moe. Heel erg moe van dit land. Heel erg moe van jou, o Nederland.

Hier is mijn versie:

“Ik ben zo moe van jou, o Nederland”

Ik ben onderweg naar een stad die niet meer bestaat
En loop weg van de plaats die ik altijd heb gehaat
Ik zoek naar mensen die hun hart niet hebben verbrand
ik ben zo moe van Nederland

Ik maak het goed voor de leugens van de Telegraaf
Ik maak het goed voor die liedjes o zo braaf
Het lijkt wel of hun waarheid niet meer bestaat
Ik ben zo moe van jou, o Nederland

Ik zoek er mijn eigen pijn, zal er niet eenzaam zijn
Ik heb mijn leven lief, o Nederland
Ik heb mijn leven lief

Zeg me, denk je echt over de hel omdat je teveel liefde gaf?
Zeg me, denk je echt dat alles wat je deed zo goed was
Ik moet het weten, na het bloed van die jongen die daar ligt in een plas
Ik ben zo moe van Nederland

Ik moet het weten
Misschien zal ik je nooit meer zien, of misschien ook wel
Jij had je voordeel van een wereld en ook van je spel
Ik ben onderweg naar een stad die niet meer bestaat
Ik ben zo moe van jou, o Nederland

Ik zoek er mijn eigen pijn, zal er niet eenzaam zijn
Ik heb mijn leven lief, o Nederland
Ik heb mijn leven lief
Heb nu teveel verdriet
Maar tòch ’n droom in ‘t verschiet
En dat is al, meer niet

Ik zoek er mijn eigen pijn, zal er niet eenzaam zijn
Ik ben onderweg
naar een stad die niet meer bestaat

Muziek, tekst: © Rufus Wainwright
Hertaling: Alice Verheij © 2012

Twee onvergetelijke tentoonstellingen op komst.

Vanaf half september tot na sinterklaas worden er twee onvergetelijke tentoonstellingen gehouden door mij en mijn collega Eveline van de Putte.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Van 15 september tot en met 26 oktober is UNFORGOTTEN te zien in de Domkerk in Utrecht. Daarna zal deze tentoonstelling van 10 november tot 7 december te zien zijn in Café & gallerie Quirky in Den Haag.
UNFORGOTTEN is een tentoonstelling met de beste foto’s uit ons bestand van 18.000 foto’s die we in het kader van het Headwind project gemaakt hebben in Nepal, Sikkim (India) en Nederland. De foto’s laten het leven van de vluchtelingen uit Bhutan zien in de kampen in Nepal en gaat in op de resettlement van hun waardoor zij in enkele jaren in diaspora worden gebracht.

  • 15 september – 26 oktober
    Domkerk Utrecht
    Project presentatie en vernissage met live muziek op zondag 23 september om 12.30u.
  • 10 november – 7 december
    Café & galerie Quirky, Tasmanstraat 128 Den Haag
    Vernissage en fundraising dinner (traditioneel Nepalees-Bhutaanse schotel) met live muziek op zaterdag 10 november om 18.00u.
    Reserveren gewenst. Prijs: €20 waarvan €5 gedoneerd wordt aan de Empowerment Foundation voor het Headwind project.


Reserveren is gewenst en kan op 070 3808502 of info@cafequirky.com

* In English *

From September 15 until October 26 UNFORGOTTEN, the photo exhibition, can be seen at the Domchurch in Utrecht. UNFORGOTTEN will be brought there in co-operation with the Domchurch Citypastoraat.
Special presentation of Headwind and UNFORGOTTEN is on Sunday September 23rd at 1 PM.

From November 10 until December 7 UNFORGOTTEN will travel to Cafe & gallery Quirky in the Tasmanstraat 128 in The Hague. The vernissage on Saturday November 10 will be followed by a fundraising dinner at 6 PM. Cost €20 of which €5 is donated to the Empowerment Foundation’s Headwind project. Reervations needed and can be made at 070 3808502 or info@cafequirky.com.

Ik heb iets voor meneer Teeven.

In mijn bezit heb ik een kaartje van plastic dat is uitgegeven door de Staat. Er staat op de achterzijde onder meer het volgende:

Dit document is eigendom van de Staat der Nederlanden. De houder is verplicht het document zorgvuldig te bewaren. Het eigenmachtig aanbrengen van wijzigingen en / of aanvullingen maakt het document ongeldig en is strafbaar.

Op de voorzijde staat:

GESLACHT | SEX : M

Het document is de ‘NEDERLANDSE IDENTITEITSKAART’. Het is een document dat foutieve informatie bevat die niet gecorrigeerd kan worden zonder dat ik me ondergeschikt maak aan een wet die volgens internationale moraal (EU, VN) niet mag bestaan. De M had een V moeten zijn. Want ik ben geen man (meer).

Wat is er aan de hand?

De huidige wet op de geslachtsverandering eist dat ik voor een juridische wijziging een document overleg waarop door een arts is vastgelegd dat ik onvruchtbaar ben. Aangezien daarvoor een medische ingreep nodig is komt het er op neer dat de Nederlandse Staat in strijd met het internationaal geldende mensenrechtenverdrag, dat door diezelfde Staat is ondertekend, handelt. Aan een dergelijke wet wens ik me niet te onderwerpen.

Dat heb ik nu inmiddels vier jaar volgehouden en de straf ervoor is dat alle officiële instanties mij als man aanduiden en aanspreken, dat mijn paspoort en identiteitskaart van een M voorzien zijn en dat ik altijd en overal moet uitleggen wat er aan de hand is. Altijd weer uitleggen dat ik een transvrouw ben. En ik heb er geen zin meer in. En dus ga ik me aan die wet onderwerpen. Omdat ik het niet meer vol hou om op deze manier te strijden tegen een overheid die niet van plan is die wet ongedaan te maken. Ondanks de vele toezeggingen dat die wet veranderd wordt.

Fred Teeven heeft als verantwoordelijk bewindspersoon toegezegd dat voor het zomerreces het door zijn ministerie samengestelde wetsvoorstel bij de kamer zou liggen zodat na het zomerreces die wetswijziging aangenomen kan worden. In 2013 zou ik dan zonder die vermaledijde brief gewoon bij de Burgelijke Stand de aanpassing kunnen laten uitvoeren. Zonder gedoe, zonder rechtbank, zonder hoge kosten.

Maar Fred Teeven past in de traditie van politici die transgenders en transseksuelen in Nederland met een kluitje in het riet gestuurd hebben, ze aan het lijntje houden en besodemieteren. Want het voorstel dat inmiddels onder twee maanden stof ligt op zijn ministerie komt niet op tijd bij de kamer. Het gevolg: het wordt geen 2013 maar later. En gegeven de komende verkiezingen ben ik er van overtuigd dat het veel later zal gaan worden, if ever…

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

En dus geef ik mijn strijd op. Maar niet eerder dan nadat ik de wet overtreedt door het wijzigen van mijn identiteitskaart en het aanbieden van die gewijzigde kaart aan meneer Teeven. Deze kaart ga ik in ieder geval niet meer gebruiken (en hij was trouwens pas verlopen). Hij mag hem hebben ter herinnering aan zijn laksheid en bedrog. Hierbij dus twee foto’s. Eén van de kaart voor de aanpassing. De tweede van de kaart na de aanpassing. Ik heb hiermee een bezit van de Nederlandse Staat vernield. Iets strafbaars gedaan. En dat zal me – op zijn Haags – de aars oxideren.

Nu nog de afspraak met Teeven regelen om het stukje Staats plasticafval aan hem te geven. Met dank voor de niet geleverde dienst en de niet gehouden belofte. En die overtreding van mij dan? Ach, een staatssecretaris mag ook niet liegen maar doet het wel.

© 2012 Alice Anna Verheij

This is what the trans ‘community’ needs in NL’s.

There’s a problem with trans emancipation in the Netherlands. The lack of a role model for transwomen and transmen. Well, not really, we do have one. Valentijn is doing a tremondous job being un unwanted but good rolemodel for transgender youth. But it’s not only youth who need role models, older trans people need role models too. And most of all society needs role models.

These two women, Janet Mock and Isis King talking about thier position as role model are doing great in the US. I do wish we had some like them in the Netherlands.

And yes, they are both gorgeous. Nothing wrong with that for as far as I’m concerned.

But we don’t, I’m afraid. Probably because socety around them is still acting pretty shitty about it all. Still, I do have hope that things will change. Eventually.

Playboy, voor mannen en vrouwen maar niet voor mij.

Ik identificeer me niet uitsluitend als vrouw. Dat kan ik niet. Ik ben zowel (en vooral) vrouw maar ook een beetje man. Ik ben beide ook niet, ik ben anders. Ik ben een transvrouw, een transgender vrouw, een vrouw met een transseksueel verleden. Om het nog maar eens duidelijk te stellen. En ik val op vrouwen. Heb soms ook relaties met vrouwen (gehad). En sex. Omdat ik transvrouw ben is dat lesbische sex binnen een lesbische relatie. En dus, als er een enquete langs komt die daar over gaat behoor ik tot de doelgroep van geënqueteerden.

Of toch niet?

De Playboy wil met de komende Gay Pride een nummer uitbrengen speciaal voor lesbische vrouwen. Volgepropt met vrouwelijke eye-candy waar vooral vrouwen geacht worden onrustig van te worden. De mannen ongetwijfeld ook dus het zal de verkoopcijfers alleen maar ten goede komen. De Playboy zou de Playboy niet zijn als ze zich niet overmatig zouden richten op sex en dus is er een enquete op touw gezet die het beeld dat mensen hebben – excuus – ‘mannen en vrouwen’ hebben van lesbische relaties en lesbische sex. De Playboy wil weten van mannen en vrouwen wat zij weten van wat de dames zoal onder en boven de lakens met elkaar uitspoken. Een enquete over damesliefde, scharen en voorbinddildo’s dus. So far so good.

Nu ben ik de lulligste niet – pun intended – dus dacht deze dame de betreffende enquete maar in te gaan vullen. Ik ben natuurlijk vooral geïnteresseerd wat die vragen zouden zijn.
Maar toen ging het mis.

Bij vraag 1 wordt om ‘geslacht’ gevraagd. Moderne transvrouw als ik ben dacht ik dus volautomatisch daar ‘anders’ of ‘derde’ of ‘transgender’ in te kunnen vullen. Nou, mooi van niet dus. De Playboy verplicht me meteen bij vraag 1 al om man of vrouw te zijn. En het is een verplichte vraag dus ik mag niet voorbij Start, ontvang geen Playboy mok en hoef nog net niet door naar de gevangenis.

De Playboy is een uiterst conservatief blaadje met blootplaatjes en wat camouflage artikelen er omheen om het vooral maar de onderscheiden van de ranziger pornoblaadjes bij de sigarenboer of de Bruna. Goed, de foto’s zijn gemaakt door duurdere fotografen met duurdere apparatuur op locaties die de Jort Kelders van deze wereld ongetwijfeld bekend zullen voorkomen. Maar daar houdt het onderscheid dan ook wel mee op. Om met Golden Earring termen te spreken: het gaat ze om tits and asses en wie kunnen het daar nu beter over hebben dan hitsige vrouwen en geile heteromannen? Bij de Playboy is er geen plaats voor respondenten die niet voldoen aan de hormoongestuurde beelden in de hoofden van de redacteuren van het nationale pornoblad voor de nouveau riche. Transgenders bestaan niet en als ze wel bestaan zijn het dus geen mannen en vrouwen en mogen ze dus ook niet meepraten over ‘het beeld van lesbische relaties en lesbische sex in Nederland.’

Nou bedankt hoor Playboy. Goed gedaan jongens. Ik en mijn vriendandersen staan wel weer langs de zijlijn.

Gelukkig heb ik de Playboy niet nodig om de vragen te beantwoorden (of bedenken).

© 2012 Alice Anna Verheij

In de balzaal.

Als antwoord op een facebook verzoek van de Haagse Poëzieroute


Balzaal in Empire stijl, paleis Kneuterdijk, Den Haag.

Verzuild
wit gepleisterd
cassetten ton
met achter
elk gordijn
vast een spion

Bekleed
geel gelakt
planken vlak
er op een
blauwtje
gelopen vak

Opgehangen
glas geblazen
kunstig licht
in ’t midden
dans jij
zonder gewicht

© 2012 Alice Anna Verheij

I don not want to live in the Netherlands.

My dearest friends in the Netherlands know it and a few even understand it. Most of my Bhutanese and Nepali friends do either not know it and when they do they certainly do not understand it. The fact that I do not want to live (or die) in the Netherlands, the land I was born and raised and have lived for almost all my life.

Jan Jacob Slauerhoff

Many years ago a great Dutch novelist and poet wrote a poem explaining his feelings. His name was Jan Jacob Slauerhoff (1898-1936). A writer who studied medicine, became doctor and started writing. He later enlisted as ships surgeon at a Dutch boat company and made many journeys to the far east. He’d seen China, Japan, Hong Kong and the Dutch Indies (now Indonesia) many times. His confrontation with Asia changed his life to the extend that he in the end detested the land he was born and raised in. Much the same like me at this point in my life. He returned to the Netherlands, went to South America, returned again. To Italy, to Tangier, to South Africa. He got malaria and tuberculosis and returned to the Netherlands in stead of Italy again and died in a nursing home in a small town in the middle of the country at the early age of 38 years. And although he had desired a seamans grave he was cremated at a cemetary where many literarians were either cremated or buried. Jan Jacob Slauerhoff was one of the last true Dutch literary bohemians and was for many years an inspiration for me in both work and life. He still is now I am slowly becoming yet another bohemienne who is detached from her motherland.

When people read and understand his poem ‘I don’t want to live in the Netherlands’ they might very well understand me. So here it is in English translation. Or at least my attempt to that which is by no means easy to do. Underneath the English version one can read the Dutch version which is extremely poetic and intense and shows the feelings of someone touched by travel to the far east and observing the ignorance and stupidity in the Netherlands. If I would have had the talent to write like him it could have been my poem. The rhyme didn’t survive translation, the intentions and intense feelings however did. After all I might be a novelist and a poet but I am from another time and another quality. I wish I would have been able to talk with him sometime.

In the Netherlands I do not want to live,
One has to constantly fulfill ones desires there,
Because of the neighbours,
Who eagerly peep through every hole.
I’d rather go living in the steppe,
Where one is not hindered by his next of kin:
For the crying of my lusts no heron will hasten itself,
No fox will accelerate its pace.

In the Netherlands I do not want to die,
and putrify in wet soil,
On which one never has lived.
I’d rather wander aching
And end up with the nomads.
My compatriots mock me: “He is a failure.”
Yes, that I could not damage them (any)more,
Has in liberty dejected me too often.

In the Netherlands I do not want to live
One always has to strive for something,
Think of the well being of ones fellow-creature,
Only in hiding one is allowed to affront.
But not thrash a face so it clatters,
Just because I don’t like that feature.
Abuse someone without a reason
Testifiess of loose morale.

I do not want to live in narrow houses.
That have thrown uglyness in towns and villages
by the thousands…
There they all walk with a stiff collar
– Not from style, but to show off
That one knows how it should be –
On Sundays to greet each other
Through streets in black parades.

In the Netherlands I do not want to stay,
I would grow fat and stiffen up.
It is too calm there for me, too dignified,
One speaks slowly there, never gets vehement,
And never dances on the feeble rope.
But the defenceless are tormented,
Never is such a lumpish farmers head decapitated,
And never, no never happens a great crime of passion.

J.J. Slauerhoff – translation Alice Verheij © 2012

In Nederland wil ik niet leven,
Men moet er steeds zijn lusten reven,
Ter wille van de goede buren,
Die gretig door elk gaatje gluren.
‘k Ga liever leven in de steppen,
Waar men geen last heeft van zijn naasten:
Om ‘t krijschen van mijn lust zal zich geen reiger reppen,
Geen vos zijn tred verhaasten.

In Nederland wil ik niet sterven,
En in de natte grond bederven
Waarop men nimmer heeft geleefd.
Dan blijf ik liever hunkrend zwerven
En kom terecht bij de nomaden.
Mijn landgenooten smaden mij: ,,Hij is mislukt.”
Ja, dat ik hen niet meer kon schaden,
Heeft mij in vrijheid nog te vaak bedrukt.

In Nederland wil ik niet leven,
Men moet er altijd naar iets streven,
Om ‘t welzijn van zijn medemenschen denken.
In het geniep slechts mag men krenken,
Maar niet een facie ranslen dat het knalt,
Alleen omdat die trek mij niet bevalt.
Iemand mishandlen zonder reden
Getuigt van tuchtelooze zeden.

Ik wil niet in die smalle huizen wonen.
Die leelijkheid in steden en in dorpen
Bij duizendtallen heeft geworpen…
Daar loopen allen met een stijve boord
– Uit stijlgevoel niet, om te toonen
Dat men wel weet hoe het behoort –
Des Zondags om elkaar te groeten
De straten door in zwarte stoeten.

In Nederland wil ik niet blijven,
Ik zou dichtgroeien en verstijven.
Het gaat mij daar te kalm, te deftig,
Men spreekt er langzaam, wordt nooit heftig,
En danst nooit op het slappe koord.
Wel worden weerloozen gekweld,
Nooit wordt zoo’n plompe boerenkop gesneld,
En nooit, neen nooit gebeurt een mooie passiemoord.

Media stigmatization of women.

Please just take a look at the following photo.

I guess that most people will see a beautiful woman. Some people will probably see that it’s a photo of Audrey Hepburn the 20ht century moviestar. Fashionistas will most probably see Audrey as the Dior woman she was: stylish and feminine. And I wouldn’t be surprised if some people, probably most of them men, will see a woman with gorgeous legs.

Now look at the following screenshot made from the homepage of http://www.nu.nl, one of the most visited news websites in the Netherlands.

In this case we see a pair of pretty good looking legs and a policeman. The text next to the photo read in Dutch ‘Large police action human trafficking Eindhoven.’ The byline reads ‘Distric Attorney’s office has information on abuse prostitutes.’

Apart from the loose use of the Dutch language by leaving out ‘unneccessary’ words the text next to the picture has a weird type of stigmatization connected to it. As if women with great legs wearing black stockings are prostitutes. I wouldn’t be surprised if it was a male editor with a fetish for black lingerie ans stockings who made this news item.

The crazy thing is of course that somehow the second image is supposed to make the reader do a mental jump and let him or her associate it with prostitutes. It is of course an all too common way of manipulation of thought by the media. And also a very mysoginistic approach of the female image. Sexism is the word and stigmatization. It demontrates very clearly the juvenile approach to woman in general in the media. Because is does not stand on its own. No one can let me believe that the image on the side of the trucks of Hünkemöller, the lingerie reseller, is like it is because it’s the women who like to see this. Ok, personally I do like it a lot. No, that add on a truck was made from a male perspective and when people say it’s sexist I guess they’re absolutely right.

Now, I don’t mind a little sexyness in advertising and media. Absolutely. After all I love women, sorry guys. But what I don’t like and actually disapprove is news media that sexualize feminity and use that to label women as whores. It’s cheap, it’s stupid and it’s an appaling way to make news. Media stigmatizes women and does that by imaging like the above photo. And whether the guys believe it or not but if I wear sexy lingerie, stockings and maybe even garters or anything like that, I do that because I like it. Like most other women who do so, not because I’m a whore.

Alice © 2012

Photo fun.

Today was probably the first good day in the year. For photography that is. So we (me and two of my kids) went to the Gemeentemuseum  in my hometown The Hague. Probably the best museum we have in the Netherlands and certainly the one with the most challenging architecture, designed by Berlage early in the past century. I love the place and it is both an architects as a photographers dream.

And as I have the privilege of being able to work with a magnificent camera and just as magnificent lens it was high time to give the pair a good test. The slideshow on this page is the result and contains some of the best pictures made today. I hope you’ll like them.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Obviously I am not so much a portrait photographer but with this equipment and my daughter and youngest son I had a lot of fun making these. The exhibition was about miniatiruzation so there were doll’s houses, dolls, miniature furniture and even miniature real art in a miniature real art gallery. Totally amazing and some of the photos are made in a way that it’s almost impossible to understand that it’s miniatures you’re looking at. So, watch the slideshow and have a little fun.

All photos are of course copyrighted and not for redistribution in any form without my consent.

Alice © 2012

Big spending ministers in the Dutch cabinet.

So this is what the declarations of some of the Dutch cabinet ministers sum up to in the first year of their government.
The year in which they started on one of the harshest economic policies pushing on minimal earners in my country.

And these are only the declarations of their bills for food, lodging, apartments, furniture and such excluding their wages!
These governmanet officials are party members of the Christian Hypocrits and Liberal Robbers. Now, who was saying that the Netherlands is on of the least corrupt nations on the globe?

1. Minister of Defence Uri Rosenthal (Liberals) €325,000

2. Secretary of State of Foreign Affairs Ben Knapen (Christian Democrats) €210,000

3. Minister de Jager (Christian Democrats) €181,000

4. Minister Verhagen (Christian Democrats) €139,000

5. Prime Minister Mark Rutte (Liberals) €102,000

6. Minister of Agriculture Henk Bleker (Christian Democrats) €97,000

Total of the top 6 in their first year of robbing the nation: €1,054,000 on declarations only!

* Information from RTL News.

Alice © 2012

 

 

The Party for Happiness / Partij voor Geluk

UPDATE: The ‘Partij voor Geluk‘ has removed their link to Bhutan as a guiding country for Gross National Happiness in response to the comments made by me. Which is a good thing and I welcome that! I wish this new party all the best in their endeavors. Obviously it is important that the myth of Bhutan as a hallmark for happiness is dismantled and the human rights violations by Bhutan are recognized and acknowledged.

A new political party is coming to the Dutch politcal arena. As a counter movement to the current development of Dutch (or even western) society. The Party for Happiness, in Dutch ‘Partij voor Geluk’ (www.partijvoorgeluk.nl). How nice.

A Party for Happiness, what a great initiative don’t you think? Because, to be honest, everything in this world is judged in financial economical terms like Gross National Product (GNP) meaning money, the filth of the earth. And there is another option like the one that this PvG suggest. Just look at Bhutan they say. Bhutan the buddhist Himalayan kingdom where Gross National Happiness is the measure for government success, Bhutan where the people are happy and Bhutan where according to it’s prime minister Mr. Thinley ‘even the dogs smile’…

But is that true? How are things concerning Gross National Happiness in Bhutan really? Is Bhutan really that happy conutry and does the United Nations indeed push them forward as an example, as a guiding nation for the world?

The answer my friend, is blowing in the Himalayan wind. And it simply says: no. Not at all. Bhutan is not an overly happy country and although the dogs might smile, many of it’s people certainly don’t. Bhutan is the only 100% Bhuddist ruled country in the world. A country that in the years 1990 – 1992 exiled some 120,000 of it’s citizens to India and in the end to refugee camps in Nepal where they have lived ever since. Almost 20% of the Bhutanese population now live outside the country in global diaspora since the United Nations started mass third country resettlement in 2007 shifting almost all of these refugees to countries like the US, Canada, Australia, New Zealand, Norway, Denmark, the UK and the Netherlands. Bhutan as a nation is responsible for the percentagewise largest ethnic and cultural cleansing since world war two. Hardly a nation to set an example to the world.

Gross National Happiness in Bhutan is according to the latest results certainly not all over. Things like health care and education are experienced as factors making the mostly rural population less than happy. According to Bhutan’s own annual GNH report that was recently published. Bhutan does not have freedom of speech, freedom of press, freedom of travel, freedom to speak Nepali, freedom to dress to your own desire, freedom to smoke a cigarette… Bhutan does however have over 400 political prisoners (according to sources like Human Rights Watch), it throws monks in jail for carrying 30 grams of tobacco on them and has been denying international requests to repatriate it’s own people to the south and east of the country. Bhutan sabotaged 19 years of talks with the Nepalese government for repatriation, lies structurally to the refugees, the international community and the press about their willingness to take their people back and Bhutan remains a country as closed to the outside world as North Korea. If you live in Bhutan and oppose the government you can be thrown into jail, be tortured (Bhutan has the doubtful reputation of a great inventor of torture methods), thrown into exile or even get killed.

Over the past decades the Human Rights Evaluations by the United Nations on Bhutan have repeatedly shown many comments from countries like the US, Canada, UK, Netherlands and others on the situation concerning the exiled population now living in the refugee camps in Nepal with already half of them resettled in the largest third country resettlement project of the UNHCR ever. Continuous reporting by organizations like Human Rights Watch and Global Human Rights Defence have made clear that Bhutan is not a country of Gross National Happiness but a country of Gross Human Rights Violations.

It’s sad to see that western society has a very biased and uninformed view of the Bhutanese reality. Bhutan has been able (and has been given ample space to do so) to build an effective reality distortion field around it’s atrocities. That reality distortion field has a name: Gross National Happiness. As a concept welcomed by Buddhists and politicians globally. It is because of that western urge to be inspired by something nice as ‘happiness’ that helps Bhutan in covering up the reality and trying to change history. Using that concept is very much like taking king Herod’s approach to an unwelcome reality: washing hands in innocence while allowing human rights violations to continue.

Not quite a good start for a political party I suppose.

If you want to know more about the reality of Bhutan and the situation of the Bhutanese exiles surf to http://www.headwindfilm.com, watch the trailer of the upcoming documentary and read my essay about the topic.

© 2012 Alice Verheij
writer, film maker, journalist
director of Headwind
Friend of Bhutan Media Society

How ‘Green Left’ sold it’s soul.

Green Left‘ is in the Netherlands the name for a political party that focusses on environmental issues, human rights and honest and social politics. It’s a traditional merger party of leftish political parties who on their own were too small to be significant in Dutch politics.

I like the ideas of that party.

But sometime ago, after years of growth and with a strong and relatively popular political leader (Femke Halsema), things changed. It all started when after the fall of the previous cabinet the party seemed unable to join into a coalition government to at last take government responsibility. Not much later the poitical leader retreated and a new leader was chosen. Jolanda Sap, trained by her predecessor, stepped into the politcal arena. And fell flat on her face quickly.

Three topics made her break down: the continuous upheavel of that strange right wing fascist like party PVV that somehow became stronger and stronger and even got government responsibility as a cabinet ‘supporting’ party, thereby making a minority central/right wing coalition possible. Sap and her party still haven’t found a good answer to that disaster. And the second thing is that it is impossible to buy popularity by using populistic approaches if you’re not build for it. An overacted scene in the parliament made Sap look like a juvenile fool playing out a misplaced and bad acted plug pulling metaphore.

But mayde the most difficult topic was the half hearted support of an armed mission to train police forces in the province of Kunduz in Afghanistan. After all, the Green Left is by all means and purposes an anti militaristic party. If not in policy than at least in it’s membership demography. But political forwardness forced the party in an uneasy support of that policing mission that the Dutch government wanted to see (in support of the US effort on getting control of the Afghan and Iraq crises). The Green Left in 2011 supported a militaristic armed mission in Afghanistan although a lot of their followers are appaled by that.

Today the party committed political suicide.

At the party’s congress today that same Kunduz mission was scrutinized and in the end a vote was taken on prelonging that mission. And although many party members were against it, the elected parliamentarians were in favor of it. For political reasons. And they won, after debates the party members at the congress meeting supported their parliamentarians in their choice not to demand the government to bail out of that supposed to be non violent, non fighting policing mission. Because doing otherwise mide split the party. But in reality that split is already there and some important party members have already left for better grounds.

And the party’s credibility flew right out of the window. It sold it’s soul to the devil (last year), but the devil came back for more so it just did it again. And so, Green Left in the Netherlands is in reality nothing else than a government supporting week opposition party without a backbone. Sometimes straight forward politics is more difficult in the Dutch parliament than in the European Parliament or so it seems.

Alice © 2012

Public Transport in the Netherlands or how something good turns evil…

I live in the Netherlands and in the city of The Hague. That’s where the government seats. A beautiful centuries old city with wonderful sights and a generally peaceful atmosphere. The City of International Justice too as the United Nations has vested their International Court in it. The Hague is a proud if not sometimes pedant city. A typical western European government city. Not the capitol of my country as that is reserved for Amsterdam but still quite important.

And like any of these type of cities, The Hague has public transport. Buses and trams. Actually it has a fairly modern public transport system albeit somewhat expensive for the travelers. But it does operate quite well and most people seem satisfied with the performance of the HTM, the Haguean Tram Company or whatever name it would have in English. An old company too. Since a couple of years The Hague is like other cities in the Netherlands, actually like most of the country, blessed with the ‘OV chipcard‘ system, the Public Transport Chip Card that facilitates travelers in fast and easy payment of their journeys. Like a pre paid phone card it works on a balance that can be placed on the card’s account, which basically is some sort of dedicated credit card. And the system works. Most of the time that is.

Now, introducing the ‘OV’ system has taken years and years and many political discussions on government and city levels. But it’s there now and there is no escape from it. Or is there?

Some years ago the HTM, the local public transport company, acquired new railcars for the newly made metropolitan lines 3 and 4 that run in The Hague and between The Hague and Zoetermeer, a phorensic town just outside of The Hague. Nice modern railcars with much more comfort thant the old ones that are running in the streets for some decades. Although the first few years of this new model railcar were not exactly easy it now is a quite reliabel tramway. But not for the chipcard system that has been implemented in the railcars in the past few years.

First of all it took a couple of years fo dual ticketing systems on the line 3 and 4 because on government level the chipcard system was not agreed resulting in tramcars running with chipcard readers installed that were switched off. Only after some three years and numorous political discussions and technical drawbacks like hackable chipcards the system finally was switched on sometime ago.

The Dutch Way.

Meaning that the old system was abandoned after some months and the travelers are since then expected to use the chipcards exclusively. No card sales in the railcars except from a ticketing machine. A ticketing machine that – although German built – continuously malfunctioned. Until this day. Actually in the first year the chances of a working ticketing machine against a non working were about 50:50 according to emperical research by the author. It saved me quite a lot of money because when the machines don’t work and tickets can not be bought otherwise, whow would be so stupid to have a chipcard on him er her. Well, not me, that’s for sure.

So I had a lot of free travels thanks to the crappy system.

Until I went to Nepal for sometime and after the first journey noticed a major change. The coint slots of the ticketing machines were barred by an aluminium strip rendering them inoperable. Only paying by Chipknip (a digital wallet in the form of yet another chipcard) was allowed since then. The good news ofcourse being that most of the machines didn’t work anyway so I continued to happily travel for free. And when checked and the conductors noticed a broken ticketing machine everybody simply had a lucky day.

Then I went to Nepal again.

When I returned for the second time another thing was changed. Now there was another aluminium plate glued to the front of the machine. With words on it. In English translation it read the following:

‘When this machine is not working or you don’t have a Chipknip with you, a valid transport ticket remains obligatory.’

Wow. I almost immediately realized that this message means that when you don’t have public transport chipcard with enough balance with but do have cash and a chipknip for digital payment while one of these damned machines broke down you are liable for a heavy fine. The logic in that completely went beyond me.

A public transport company that doesn’t facilitate buying transport tickets because they blocked cash payment and there’s no conductor on a tram and that has inoperative icketing machines actually thinks that they can fine travelers who in such a case continue traveling?
First of all one can only discover this situation after entering the railcar which by the time you find out that it’s imposible to obtain a ticket has already start moving will automatically make your journey illegal and there is no way you can get out of a moving railcar.
Second it also means that if you succeed in escaping your illegal journey at the next stop it means that you have to wait until the next railcar hoping that it has a working ticketing machine on board, which it in about 50% of the cases won’t and therefore bring you in thesame situation as before.
Thirdly it means that some travelers can by no means pay for a ticket even if they wanted too.

Obviously this situation is hilarious to say the least but the real problem started when the transport company actually ordered their staff to fine the purpetrators who they might catch in such a situation. The transport and chipcard system obviously had some trouble with mental derailment. It took a while and some quarrels in the trams between travelers with good intentions but without valid tickets and conductors with weird instructions, before local politics stepped in. So just recently the mayor of the city together with the responsbible city council members asked the transport company what the fuck they were doing? Not in those words I expect, but the answer did come in the end.

In the letter of which a relevant part is shown here the public transport company first of all downplays the problem by stating that the machine are most of the times working albeit that they have no figures on the number of malfunctions. Then they come with this great alternative. When a situation as described occurs the traveler is supposed to attack – in a friendly manner – any conductor entering the tramcar and force these to accept cash payment for their journay against th eminimum rate of €2.50.

Brilliant. So in essence nothing changed because that was how it always has been before exceot that these conductors no longer need to fine anyone willing to pay a normal minimum fare.

And so, the transport system and it’s latest innovation once again showed a typical Dutch approach: don’t fic the problem but just organize yourself around it…

Alice © 2012

2011, a review.

It’s two weeks after the demise of 2011. A good moment for a quick review of my life in that year.

First of all, I’m getting used to realizing that part of my life actually is not following the western calendar but the Nepali calendar which means that this review is some three months too early. Anyway 3.5/12(2067)+8.5/12(2068)=2011 in a somewhat nonmathematical way the reality of last year but for the sake of readability and because I just happened to live in Europe until last year let’s review the past twelve months as the 2011. Thing is, 2011 has become a very surprising year in almost all aspects of life. So much has happened and although some things were really bad most of the year has brought me happiness. Reviewing is not an easy thing in my life as it might very well become a rollercoaster reading experience so I will try to stay chronologically correct.

End of 2010 I had started working on the Headwind project (then Atma project) to bring myself to Nepal and become useful for society in a place that is not as selfish and egocentric as the west. At the same time I had to experience a conflict in the lesbian scene in the Netherlands that pretty much made me sick to my stomach and desiring even more to let it all go and go elsewhere. Little did I know of what would happen.

In january the Atma Project turned into a project for filming a documentary and the decision was made to make a research trip to Nepal and hopefully to ‘a refugee camp’ to find out if making a film would be feasible. We left in February with three team members and it became an amazing trip. We did see a camp, we talked to UNHCR and affiliate organizations and we decided to go on with the filming. That is to say we decided I would continue filming. One team member couldn’t cope working in Nepal. In March we returned to Holland.
Back in Holland that lesbian thing had become worse and so did my disgust with it. It’s not nice to see how a friends business is destroyed by cybercrime and idiots spreading false information on the internet and in the scene. It’s even worse to find out that most lesbians and even some lgbt organizations swiftly hopped on the crucifixion bandwagon pushing for the destruction of an honest business and not caring one bit for the person who runs it. It became the downfall of many lesbian ‘icons’ for as far as I am concerned. So I wrote about that shit.

Then on March 22 the Goldhap camp in Nepal burned down and I just had to leave for Nepal to go to the site as soon as possible. Which meant that I left for Kathmandu in April and stayed there until August. That whole summer including the monsoon I worked and filmed there. I wrote my novel in June (to be published within a couple of months) and I came back with almost all the footage I had set out to get. I visited three major camps including the unfortunate Goldhap camp and the huge Beldangi refugee camp. I gained friendships with amazing people and in the end I lost my heart in Nepal. In August I returned, in love with the country, the people and a woman that I’d met. I had not intended to fall in love, but I did. Still I didn’t know if the feeling was mutual in spite of the special friendship we already had developed. From September disaster (relative disaster that is) struck. The investments for the film had been high and financial support extremely low basically draining my last financial means to the extend that I had to leave my house. Eviction, a traumatic experience.

But I found out that friends do exist and to my great surprise within weeks I found a much cheaper and much nicer place to live. Within a group of people in a beatiful city house and for the first time in ten years I really felt at home. Home is not about the roof above the head but about the people one lives with. A great lesson to learn. And although the financial troubles were big, and still are unsolvable, I felt much happier. The filmwork was in good progress although the Dutch shooting took much longer than anticipated. And then after a couple of month filled with homesickness for the beautiful Nepal countryside and missing my dear friends there all of a sudden that phonecall was there. My co-producer / co-director suggesting me to travel to Nepal and India to escape the grey Dutch winter.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

I knew it was my chance to do extra fieldwork of the things I had missed and, more important, to find out wether my love was something that could be mutual. To find out if she loved me too. So we went on December 10. Back to Kathmandu, back to Jhapa, Damak, the camps, the little farm, to my love. The trip to Nepal and India was amazing. A true adventure shared with the best travel and working companion imaginable and resulting in more than 10.000 photo’s, 8 hours of great video and in the end with a new love in my life. December has been the best month in the year for me which is in itself miraculous as I tend to hate that month.

So it worked out pretty well. And here I am now, fresh in the new year, counting the days before I can travel back to Nepal and start a new life, living together with my love in Kathmandu for at least half of the year and maybe longer when we’re smart. Only months before the release of Headwind, the documentary and the publication of not one but three books. Only months before I will be able to hold her again with the solid intention to start sharing life again.

In the meanwhile that gruesome Dutch lesbian community affair had escalated into the courtroom and end of the coming week a verdict will be read by a judge against one of the people who’ve been rightfully accused of setting up a slanker campaign to kill some other woman’s business. I’m curious wether justice will be done.

As for me, this year will be different from other years, this year I will divide my life between time in my country of birth and time in my country of love. This year will be the year that I am finally done with the biggest perils in my life and restart into another stage of my life with better, more important and more creative work and for the most of it together with that one woman I love so much.

2011 has been a miracle, 2012 is going to be magic!

Alice © 2012

‘The Storm’ (2) or ‘Back Home?’

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Namaste my dear readers and friends. I wish you all a great New Year.

I Know, I know, I’m a bit late in doing that but as you know I’ve been away for a month to a region where modern technology is something that is not available constantly. And (I only dare to whisper that) I actually haven’t written much in that month. except for some love letters and the occasional FaceBook status update. But I’m back home. That is to say, my Dutch home for I have during my travel found a new home to live. A Nepalese heart where I feel loved and safe. I won’t reveal nor bother you with the details so let’s just say I’m hooked up with a wonderful nice woman who I love dearly. So I now have another ‘home away from home’ in the south of Nepal, the eastern Terai region to be exact.

The storm I wrote about last month has eased. The questions I had while leaving the Netherlands have been answered and many decision has been taken. The most important one being that I desire to lead a splint life. Half of it (or more) in Nepal, half (or less) of in in the Netherlands. The rest is just the execution of that desire. On the flight back the most vivid sign that such it a good decision is that we faced heave storms over de middle east making the flight slow and the flight time long. We faced ‘headwind’ while returning from the last shooting trip for my film ‘Headwind’. Actually, OUR film ‘Headwind’ as the positions in the production team have changed. Making ‘Headwind’ is no longer my personal task and responsibility, it has become a group thing now with a co0directing producer and a co-pruducing director.

Our trip to Sikkim to shoot mountain footage and travel through the earthquake struck area of the south central Himalayan state of Sikkim has been successful. We’ve also seen the teagardens of Darjeeling and the mists over Pokhara. We visited the now familiar places in Kathmandu, Patan, Pashupatinath and Boudha and travelled by bus, mini taxi, tourist taxi, airplanes, four wheel drives, local busses and riksha’s. We revisited the refugee camps near Damak, the now abaondoned and somewhat spooky Goldhap camp and we talked to and interviewed many. We visited the ex hunger strikers in Beldangi who have risked their lives for the unregistered people in the camps. We stayed at the farm of my love just outside Damak village in between the now still empty rice fields in between fields of amber colored mustard.

And we never had any disagreement or quarrel. Everything happened just like it should. We delivered financial aid to vulnerable non registered, brought media equipment to motivated and eager journalists in the exiled community and brought the photo’s from our exhibition (the one in the Netherlands) back to where they originated. And it all went well.

So here I am in my European home. Feeling happy with what we did living in anticipation of the next few months in which the film will finally become reality. Feeling sad about the love that I had to leave behind (but will see again soon). Making plans for the next journey, the publication of a number of books within three months and feeling dislocated as my heart is still out there.

In the coming months the following results will finally come from the project I started almost one and a half year ago:

  1. the English language novel ‘Headwind, Laxmi’s Story’
  2. a photobook about elderly people in the Himalaya‘s
  3. a photobook about the Bhutanese exiles living in diaspora
  4. the documentary ‘Headwind’
  5. a photo exhibition about resettling in the Dutch community
  6. a cd with music from the film
    and many, other things…

It’s going to be a busy time. After that time I will travel back to Nepal and God willing stay there for five months to live with my love and to promote and sell the results of our work. To show the film to the people who have become my inspiration and are part of it.

For now I’ll just focus on the work. Writing here will be less intense as it has been last month simply because of all the things I have to do for the project that not only produces these wonderful things and art but that has also changed my life and the life of some others working on it.

For the record: we’ve produced almost twelve thousand photos this journey, seven hours of footage and millions bits of memories. So much happens when filming and so memory memories build upon each other. In the end it feels like an epic journey and maybe that’s what it was.

So, namaste my dear western friends, I’m back. For a while. And for my eastern friends I can only say ‘pheri bethaula’.

Alice © 2012

Save our orchestras!

The Dutch government is executing the largest cuts ever in the cultural sector. Many things that have been built and developed in our society on cultural level is being dismantled and destroyed. With the argument of the global financial crisis backing up their policy of cultural destruction.

Without any interest in what culture (music, theatre, visual and performing arts) mean for the good of the people and without regard for the place it has in society and with a focus on the economy, on money and growth, our culture is not slowly but rapidly destructed. In protests artists have shown that they do not accept being the outcasts of society because ‘their work does not contribute to a stronger economy’.

The Netherlands will because of the policy of this right wing anti cultural and stupid government lose some of its gems like the Metropole Orchestra and many other important groups in the performing arts. The Metropole Orchestra performs with know Dutch singers in protest. Their video is widely spread over the internet in support of the arts and against the policy of this government. Enjoy what music does and join in protest by spreading this video as a viral.

Alice © 2011