Uit de Trouw van 14/9/2011.

Vandaag verschenen in Trouw. Tekst: Jet Salomons.

Noot: Inmiddels heb ik de tekst van het door Teeven ter advies voorgelegde wetsvoorstel. Het deugt niet. Er zijn nogal wat belangrijke bezwaren en er wordt zelfs een rampzalig artikeltje toegevoegd. Na de aanbieding van het HRW rapport op donderdag en de bijeenkomst vrijdag zal ik er een uitgebreid opinieartikel aan besteden op deze plek.

Advertenties

Kutbui

Ja mam, ik weet het, zulke woorden gebruikt een net meisje niet. Weet je wat, lees dit dan gewoon maar niet want ik denk niet dat ik me kan beheersen weet je. En voor alle anderen: die dansende Spiderman slaat nergens op, ik weet het dus zeur er s.v.p. niet over.

Kutbui dus. Want dat heb ik. Dat ding daar beneden leid zo af en toe een eigen leventje bij me en speelt vandaag slagveldje. Tenminste zo voelt het en dan krijg ik zo’n bui. Mwa, wat doe je dan? Je doet een te-lang-in-bed-blijven-liggen-en-daarna-pyamadag dag. Het eerste deel ging aardig maar het tweede deel bevalt me nog niet. Dat komt waarschijnlijk omdat ik de krant heb zitten(, liggen, hangen) lezen. En daar wordt ik al helemaal niet blij van.

Na een tijde besef ik ineens dat ik een kutlandjes woon waar kutministers klotecensuur toepassen op cartoons van politieke tekenaars. Dat ik in een kut europees gemeenschapje woon waar landen het in hun botte kuttenkoppen (met ‘tussen n’) halen om journalisten en anderen te waarschuwen om vooral maar niet te laten merken dat ze homo of lesbo zijn omdat ze dan niet kunnen instaan voor de reacties van hun kutburgers. Dat die kut PvdA-ers massaal zijn of haar klotesnaveltjes houden als het gaat om die censuur van daarnet en de oprukkende vertrutting die dit klotekabinet probeert door te drukken. Teveel van die kut-VU types en dan krijg je dit gekloot. Dat ergens anders op die aardkloot die gestoorde kloteBush roept dat regeringen hun volken met eerbied moeten behandelen. Die eikel heeft zijn ogen volgens mij ergens in zijn reet zitten want zijn eigen landje kan er wat van, onder zijn klotige leiderschap. En nou is verdomme die geflipte Bin-Laden ook nog eens boos op Arabische leiders. Hij lijkt potverallah wel de tweelingbroer van die Bush. In Italië is die machtswellusteling van Berlusconi nu ineens wel geïnteresseerd in het afval van Napels, van mij hij zichzelf meteen op de belt flikkeren. Niemand die hem ooit nog terug kan vinden. In Amsterdam vinden de testosteron gestuurde eikeltjes van het taxibedrijf dat er weer lekker geïntimideerd kan worden en als je met de metro gaat na een dag hard werken kost je patatje dat je opvreet en niet op de grond mikt 67,5 euro. Tot overmaat van ramp of geluk, dat weet ik effe niet, grijpt Ajax naast de voorronde van de Champions League. Hollywood, hol hout zeg maar, heeft de zoveelste première van de zoveelste incarnatie van Indianen-Jan beleefd en er dus weer een kutfilm bij gekregen. De theaterschool in Arnhem wordt vanaf heden geleid door een overjarige nicht in plaats van door jonge mensen met ideeën. Oké, hij kan goed acteren en zingen lukt ook wel, maar toch. Het kutcommissariaat voor de media heeft boeddhabetert Radio 3 een boete van 20.000 euro opgelegd omdat ze teveel geluld hebben over de nieuwe Simpsonsfilm, die overigens wél leuk is. Maar ik dus weer niet in huis heb. In die maffe VS zijn de teerhartige tv-kijkertjes tussen het doorladen van hun Magnums er van geschrokken dat een oude anchorwoman onverwacht in een uitzending ‘What the fuck are you doing?’ riep. En dus zijn de puritans weer flink aan het kutte(n)koppen daar over. Het Nederlandse kabinet doet verwoede pogingen het hele volk te naaien terwijl er niet eens zoveel ministers zijn. Piet Hein heeft het nu voorzien op Wajong jongeren die door hem beroofd moeten gaan worden van wel 5% van hun toch al niet al te geweldige 75% van het minimumloon. De pedofiele minister Donner pakt dus jongeren die zich niet kunnen verweren. Hoe ziek kan je zijn? Ga toch het klooster in, rukker!

Tot zover het Parool, een goeie krant maar met een kut inhoud. Dan te bedenken dat ik straks nog moet gaan koken terwijl ik daar even helemaal geen zin in heb en ik het gevoel heb dat als ik loop ik een soort mevrouw Wijdbeens ben. Denk dat ik vanavond maar kutfilms ga kijken, heb ik tenminsten nog een beetje plezier. Dan hoor ik van mijn zoon nog eens dat die spoorwegen vandaag weer niet sporen en op tijd rijden voorlopig afgeschaft is, net als dat klotige streekvervoer.

Zo, dat is er uit. Lucht wel op om als ik me kut voel eens lekker over die klotzooi om me heen te zeiken. En voor diegenen die nog mochten twijfelen, Malice is back. Sorry mam, sorry kids, ik ben eigenlijk wel een heel gewoon lief en net meisje hoor.

(M)alice © 2008

PS Mag ik nu ook een nachtje in de cel?

Wetenschappelijke doorbraak in genonderzoek…

Amazing! Eindelijk is duidelijk waar dat geloof vandaan komt. Natuurlijk hebben we alle begrip voor die arme christenen die zo hebben moeten vechten voor het recht om hun identiteit zonder discriminatie, hoon en uitsluiting te uiten. Begrijpelijk dat ze tegen alle verdrukking in binnenkort een Sing-in houden op de Dam waarbij ze in het openbaar hun liefde voor hun god bezingen.

Zo triest dat dan op de reactiefora van kranten als de Telegraaf die intolerante homo’s, lesbo’s, bi’s en transen de meest vreselijke dingen over deze arme mensen zeggen.

Eindelijk kan ook christendom verwijderd worden uit de DSM want er blijkt een biologische afwijking aan de orde te zijn in plaats van een psychiatrische aandoening. De praktijk van de vele religieteams in de verschillende academische ziekenhuizen wordt nu helaas wel bedreigt. De overheid overweegt in reactie op de ontdekking van het christengen om de behandeling tot bekering niet langer te financieren en te verwijderen uit het zorgaanbod. Natuurlijk wordt hier door deze minderheidsgroep tegen geageerd. De minister van emancipatiezaken heeft ter bescherming van de christenen besloten om een jaarlijks budget van 80.000 euro beschikbaar te stellen voor informatievoorziening aan de hulpverleners die met deze groep mensen te maken krijgt. Het kabinet geeft in de nota aan dat zowel regering als samenleving eigenlijk weinig van de specifieke problemen van deze groep mensen kent en dringt aan op vergroting van de kennis over deze groep.

Binnenkort zal het christen netwerk nederland een campagne starten om de samenleving toleranter te laten zijn tegenover deze groep.

Overigens ontkennen enkele psychiaters en psychologen bij monde van Ds. Da Campo dat er sprake kan zijn van een christengen. Zij betwijfelen de kwaliteit en objectiviteit van het onderzoek dat in de reportage besproken wordt en blijven van mening dat de betreffende aandoening te genezen is met psychotherapie.

De onderzoekers echter hebben aangekondigd inmiddels ook het islamgen en bhoeddagen op het spoor te zijn en verwachten ook die binnen een jaar te kunnen isoleren. De verwachting is dat het ongeveer 10 jaar zal duren voor er medicatie op de markt komt die mogelijk genezing van deze aandoeningen kan bieden. Daarmee zal een einde kunnen komen aan het leed van honderden miljoenen mensen.

(M)alice © 2008

Californië en het homohuwelijk.

Hier vinden jullie het nieuws uit de L.A. Times van vandaag over de uitspraak van het Californische hooggerechtshof dat het verbod op ‘same sex marriages’ (wat beter klinkt dan ‘homohuwelijk’) opheft. De Love-state staat het dus – eindelijk – toe dat homosexuelen en lesbiënnes kunnen trouwen met partners van hetzelfde geslacht. De huidige huwelijkswetten worden als discriminerend aangemerkt.

De uitspraak raakt zo’n 100.000 gay koppels waarvan ongeveer een kwart met kinderen. Het gerechtshof is bijzonder genoeg vooral samengesteld uit republikeinen, de uitspraak heeft als basis een 4-3 stemverhouding binnen het gerechtsof. In november wordt er mogelijk een referendum gehouden op initiatief van een groep die tegen het homohuwelijk is. Eerdere wetgeving die het homohuwelijk toestond is tot tweemaal toe door een veto getroffen van gouverneur Arnold Schwartzenegger.

In 2004 was het al mogelijk om een huwelijk tussen twee mensen van hetzelfde geslacht te sluiten. Daar is massaal gebruik van gemaakt met als gevolg een conservatief offensief dat tot gevolg had dat de huwelijken ongeldig werden verklaard. Inmiddels hebben als reactie op de toen ontstane landelijke discussie 27 staten wetgeving aangenomen die deze huwelijken onmogelijk maakt. Tot op heden heeft alleen de staat Massachusetts de wet aangepast waardoor huwelijken tussen gelijke seksen mogelijk zijn.

De uitspraak is een doorbraak omdat eerdere uitspraken van lagere gerechtshoven nietig zijn verklaard en een ban op homohuwelijken ongrondwettelijk is verklaard.

Voor de uitspraak van vandaag voorspelden homorechten advocaten dat een overwinning in California’s Hoger Gerechtsgof hun zou gaan helpen om de voorgestelde grondwetswijzigingen waarvan zij verwachten dat die bij de verkiezingen in november aan de orde komen te voorkomen. Verlies zou juist de mensen die die grondwetswijziging ondersteunen zou helpen.

Aldus de L.A. Times.

De uitspraak is een overwinning voor de homobeweging in de V.S. en de hoop is er nu op gevestigd dat meer staten deze huwelijken toe gaan staan. Als bijeffect van deze wetswijziging wordt het dus mogelijk dat huwelijken waarvan één van de partners transseksueel is en een geslachtswijziging ondergaat niet meer automatisch ontbonden worden. Een situatie die in Nederland gelukkig door de introductie van de nieuwe huwelijkswet al bestaat.

Alice © 2008

Gesloten, gesloopt en afgebrand…

Vandaag staat het gebouw van Bouwkunde van de TU Delft in de brand. Dat raakt me en dat zit zo.

Als je ouder wordt verdwijnt met de jaren een deel van je leven, van je geschiedenis. Er vallen mensen weg, vriendschappen verwateren maar ook gebouwen die een tijd van belang waren in je leven verdwijnen. Dat laatste meestal als uitvloeisel van de vooruitgang maar soms om andere redenen zoals een brand.

Zo gebeurt mij dat met scholen. Vreemd genoeg zijn de scholen waar ik het eerste mee te maken kreeg, de kleuterschool en lagere school, er nog wel. In ieder geval de gebouwen en de lagere school is nu een basisschool met nog steeds dezelfde naam. Op zich best bijzonder na decennia van onderwijshervormingen en schaalvergrotingen. Maar de schoolgebouwen van na de lagere school zijn zonder uitzondering uit het stadsbeeld gewist.

In de zeventiger jaren heb ik een tijd op een middelbare school gezeten in het Bezuidenhout, een bijzondere wijk van Den Haag. Het gebouw waarin die ‘Thorbecke Scholen Gemeenschap’ huisde was een oud gebouw van voor het bombardement dat de wijk in de oorlog had getroffen. Als gebouw best bijzonder want er zaten allerlei rare elementen aan dat gebouw. Om te beginnen had het een binnenplaats met een poort met stalen toegangshek waarboven de conciërge woonde. In de hoek van de binnenplaats tussen de hoge muren was een trapje naar de ingang. De associatie met het kasteel Colditz, een duitse gevangenis voor geallieerde krijgsgevangenen die in die tijd in een tv serie in beeld kwam, was snel gemaakt. Mijn Colditz had binnen mooie brede trappen, een gigantisch gebrandschilderd raam en een verzameling natuurwetenschappelijke oudheden in grote houten kasten. Het gebouw was dus bijzonder, de schooltijd niet want het is één van de ongelukkigste perioden in mijn leven geweest. In de negentiger jaren is het gesloopt om plaats te maken voor een modern schoolgebouw.

In de tachtiger jaren zat ik op de Middelbare Technische School aan de Leyweg in Den Haag. Vrij recent is ook dat gebouw gesloopt en daarmee uit het straatbeeld verdwenen om alleen nog in mijn herinnering achter te blijven. Het was een op zich lelijk schoolgebouw maar wel speciaal ontworpen als technische school met garages voor de afdeling autotechniek beneden. Alle andere lokalen waren op de 1e en 2e etages. Het was een goede school waar ik een mooie tijd heb gehad. De herinneringen zijn in ieder geval mooi.

Nog op die school ben ik in een ander gebouw terecht gekomen aan de Withuysstraat achter de Laakkade. Een oude basisschool die als dependance dienst deed. Net als van het gebouw van de Thorbecke SG heb ik alleen herinneringen, geen foto’s. Ook die school is weg.

Na mijn school kwam militaire dient. Ik begon in Schaarsbergen aan de onderoffiersopleiding. Tsja, jeugdzonde en helemaal niet leuk. Het door de Duitsers gebouwde legerkamp is, jawel, gesloopt.

Daarna weer ben ik gaan werken op het laboratorium van PTT, het latere KPN Research. In een heel bijzonder gebouw want het was het eerste gebouw in Nederland dat als laboratorium is ontworpen en gebouwd. Met dubbel glas (10 cm tussen de ruiten) en gegoten betonnen wenteltrappen in de vleugels, een bijzonderheid in die tijd. Bovenal met een heel karakteristieke toren. Natuurlijk is ook dat gebouw… O nee toch niet, het heeft een andere bestemming gekregen. Een deel blijft behouden en verder komen er appartementen in. Maar de ziel is er uit gesloopt.

De avond HTS die ik later volgde was gevestigd aan de Wegatraat. Ook verdwenen…

En vandaag staat dus ‘Bouwkunde’ in de brand. Ik heb er een half jaar stage gelopen. Elektronica ontwerpen waarmee gemeten kon worden wat het effect is van een stalen kogel van een paar duizend kilo die op een ronde plaat gewapend beton valt. Het gebouw dreunde op zijn grondvesten als er weer eens een kogel naar beneden donderde. Het nieuws van de brand laat zien hoe etage na etage uitbrandt. Tot op de etage waar mijn stageplek was. Het gebouw zal wel gesloopt worden, er is ook een deel ingestort.

En weer is er een gebouw uit mijn verleden weg. Het effect dat het op mij heeft is dat ik me een beetje oud voel en dat wil ik niet. Weemoed ook wel want het is toch weer een soort afscheid waarbij alleen mijn herinnering blijft. Even kijken hoe het was kan niet meer met mijn ogen, alleen in gedachten. Het was een foeilelijk gebouw overigens en architectonisch is het afbranden een aanwinst voor de omgeving. Zo’n monster zal er wel niet voor in de plaats komen. Maar toch.

Ach, gebouwen verdwijnen constant. Gek genoeg ben ik altijd weer blij als ik onverwacht op een gebouw stoot dat nog net zo is als mijn herinnering me verteld.

Alice © 2008

Gisteren was het ‘Pangea day’

http://www.pangeaday.org

Het klinkt allemaal erg leuk, maar waar gaat het eigenlijk over? Een ‘day of love’ in 2008 in plaats van ‘the summer of love’ in ’68? Heel positief hoor, de wereld samen brengen door film, alleen duidelijk aan (cinematografisch) Nederland voorbij gegaan…

Alice 2008

Lantarenpalenkolder: overheid spoort niet…

Een van de 1650 lichtmasten in de middenberm van de A12, hier tussen Zoetermeer en Den Haag, met een gekleurde ring. FOTO JACQUES ZORGMAN

Uit het Algemeen Dagblad:

‘Regenboogroute’ A12: 120.000 euro

DEN HAAG – Nederland heeft sinds deze week een heuse regenboogroute. Donderdag is de laatste van in totaal 1650 kleurrijke stroken bevestigd aan een lichtmast in de middenberm van de A12. Op deze manier worden gebruikers van de rijksweg tussen Den Haag en de Duitse grens speels gewezen op het landschap dat zij doorsnijden.

,,We hebben gekozen voor vier symbolische kleuren,’’ stelt woordvoerder Julia Linsen van Routeontwerp, dat namens de ministeries van Verkeer en Waterstaat, Vrom en LNV ‘de samenhang tussen snelweg en omgeving probeert te versterken’. ,,Rood staat voor stad, paars voor wonen, werken en recreatie, lichtgroen voor weide en donkergroen voor bos.’’

Het kleurenschema is een gezamenlijk idee van Jan Brouwer, rijksadviseur infrastructuur, en Routeontwerp. Het realiseren van de regenboogroute, die een definitief karakter heeft, kostte inclusief het aanbrengen van de gekleurde stroken 120.000 euro.

Commentaar:

Voor zo ongeveer anderhalf keer het bedrag dat de overheid de komende jaren per jaar over heeft voor verbetering van emancipatie van transgenders en transseksuelen zijn er dus enkele honderden lantaarnalen voorzien van banden in regenboogkleuren. Dit tekent eens te meer een overheid die niet weet hoe prioriteiten te stellen. Kleurtjes op lantaarnpalen zijn belangrijker om mensen zich te laten realiseren in welk landschap ze over de A12 tuffen dan het ongedaan maken van de maatschappelijke achterstelling die transgenders in Nederland nog dagelijks aan den lijve ondervinden.
Welk een ongebreidelde waanzin is dit. En vooral wat een waanzinnige overheid bestiert ons land. Schande!
In onparlementaire termen: het interesseert me daarbij geen moer dat dat geld uit een ander potje komt dan de flutfooi die dit kabinet besteed om de eigen onkunde rond de problematiek van transgenders te bestrijden. Het blijft belastinggeld.
En op zijn haags: zijn ze nu helemaal van de ratten bezeken?
Ja ik ben hier behoorlijk kwaad over, wat een flauwekul is dit, het moet niet gekker worden!

Misschien is het enige positieve dat de regenboogkleuren zijn gebruikt (leven, natuur en karakter zijn al op paal gezet hiermee). Misschien kunnen we vanuit LGBT perspectief er nog iets ludieks mee doen. Roze ringetjes toevoegen of zo? Ja, laten we op de komende roze zaterdag massaal de A12 palen van roze ringetjes voorzien, misschien wil die ex wetenschapper Plassterk er wel wat subsidiegeld insteken nu we toch belastinggeld over de balk aan het smijten zijn.

Alice © 2008

De 200e

Dit bericht is het tweehonderdste bericht dat ik op deze site plaats. Niet iets om lang bij stil te staan vindt ik hoewel het een leuk getal is. Daarom gebruik ik deze gelegenheid om mijn nieuwe fotoblog bekend te maken.

Beelden en foto’s die ik genomen heb en belangrijk vindt zijn te zien op http://aliceinsight.wordpress.com.
Dat mijn geliefde lezers ook plezier mogen hebben aan de beelden die mij boeien…

Alice

Kon het niet laten

Ik kon het niet laten. Op mijn moeizame oefentocht naar de stad (morgen moet ik helemaal naar Amsterdam voor controle in het ziekenhuis) ben ik binnen geschuifeld bij Verwijs in de Passage. Eigenlijk voor de Bagels & Beans die daar tactisch op de eerste etage gevestigd is in de boekhandel. Je kunt er zo leuk neerkijken op de passanten in de Passage. Haagse dames, politici, ambtenaren, allerlei soorten jeugd, het loopt er allemaal.
De koffie is er vrij aardig (beter kan het zeker nog wel) en de cheesecake is ook wel in orde. Ok, het is geen Starbucks.

Maar goed ik ging er dus eigenlijk voor de Bagels & Beans maar bezweek uiteindelijk ook voor ‘De verleidster van Florence’. Het nieuwe literaire meesterwerk van Salman Rushdie, één van de grootste schrijvers van onze tijd. Het thema van het boek boeit me mateloos door de parallellen tussen de bloeitijd van Florence en die van de mogol in Dehli. Beide in de 14e eeuw als ik het wel heb. Het verhaal gaat over een vergeten prinses die een Florentijnse huurling verleid en uiteindelijk aan het hof van de mogol in Dehli terecht komt. Ze krijgt een kind dat later als verstekeling naar Dehli komt om de troon op te eisen.

De combinatie van een liefdesverhaal, koningscrisis, politieke samensmelting van oost en west is verbijsterend en intrigerend. Hoe ontwikkeld dit verhaal zich? Gaat het gebeuren dat er een oosterse koning met westerse achtergrond komt? Ik zal het gaan ontdekken. De eerste pagina’s hebben direct mijn hart gestolen door het geweldig mooie taalgebruik van de auteur. Wat een schoonheid zit er verborgen in een zin als de openingszin van de roman:

In het laatste licht van de dag leek het glanzende meer aan de voet van de paleisstad een zee van gesmolten goud.

Geen overbodig woord aanwezig, elk bijvoeglijk naamwoord gericht gekozen zodat de lezer de sfeer direct proeft. Er had ook kunnen staan: ‘In de avond kleurde het meer bij de paleisstad geel.’ De feitelijkheden zijn ook hier aanwezig maar het is dan een kille constatering in plaats van een lyrische schets. Het is maar een klein voorbeeldje van de kracht van de lyriek die Rushdie kenmerkt en die zijn boeken zo mooi maken. Van al zijn boeken denk ik wel dat dit boek het meest lyrische is voor wat betreft het taalgebruik. Zo door het boek bladerend (ik doe dat altijd voordat ik een boek ga lezen) vallen me telkens die fraaie zinnen op. Geschreven met een perfect esthetisch gevoel en dat waardeer ik enorm. Niet voor niets vindt ik Hella Haasse de beste literator in Nederland.

Maar goed, ik heb het boek dus maar gekocht om er vanavond in te beginnen. Dat moet dan zo gaan gebeuren. Eerst nog wat noodzakelijke handelingen en dan voorzichtig, stap voor stap de wereld van de mogols in kruipen. Kon ik maar zo mooi schrijven.

Alice © 2008

Weer thuis

Thuis is iets raars. Het kan zich op veel plaatsen bevinden.
Vandaag ben ik weer een paar keer thuisgekomen.

Thuis is waar ik woon maar voor mij ook:

  • waar ik geboren ben
  • waar ik herboren ben
  • waar mijn lief is
  • waar mijn kinderen zijn
  • waar mijn moeder is
  • waar mijn lijf is
  • waar mijn geest is
  • waar mijn gedachten zijn
  • bij mijn vriendinnen
  • in mijn stamkroeg
  • op mijn favoriete plek in Toscane

Maar vooral is thuis nu thuis zijn in mijn lijf en in mijn geest en in mijn huis. Alleen in alle rust. Alleen met mijn geluk en mijn tranen, mijn problemen en mijn lach, mijn muziek en mijn lieve kat, mijn verlangen en mijn verlossing.

Alice © 2008

Transgender Chronicles 26 (… aan de andere kant)

Vandaag kan ik weer schrijven. Square 1 op het schaakbord van de rest van mijn leven is een mooie plek in het Amsterdam waar ik steeds meer van ga houden. Net zoals het stappen door een spiegel maar heel kort duurt was mijn laatste stap er eentje die voor mij ongemerkt voorbij ging. Ach narcose helpt je anders tegen tijd aan te gaan kijken. Het is alsof er een gat van eenderde dag in je leven gemaakt wordt dat zich in je bewustzijn niet meer kan vullen. Alsof je dood gaat om acht uur later in een nieuw lichaam wakker te worden.

De dagen na de spiegelstap hadden alles in zich. Verdoving door de morfine, pijn, pijn die weg gaat, verwachting en ook wel angst soms maar uiteindelijk geluk van een omvang die nauwelijks te bevatten is. En dan is er dat moment van de confrontatie met je lichaam waarmee je de rest van je leven en je hele nieuwe leven verder gaat. Het besef eindelijk thuis te zijn is er in een flits, alsof er iets in je hoofd gebeurt dat alle verdriet, angst en pijn van al die jaren volledig verblind. De mens te mogen zijn die je echt bent, zonder mismaaktheid van je lichaam, constante pijn in je hart en onrust in je hoofd is een gift die de bijna iedereen met de geboorte mee krijgt. Gelukkig maar. Maar ik dus niet. Die gift kreeg ik op de vijfde dag van mijn nieuwe leven. Nog nadrukkelijker herboren worden kan ik me niet voorstellen.

Natuurlijk zullen de meeste mensen een Alice zien die ze al meenden te kennen. Alleen ik en een enkeling die mij misschien beter kent dan ik mezelf ken zal een verandering merken. Dit alles is als een lange reis geweest waarbij er onvoorstelbare moeilijkheden zijn die je moet overwinnen. Waarbij er ongelukken gebeuren die je, al zie je ze aankomen, niet kunt voorkomen. Maar het is ook zo vaak een mooie reis, zoals reizen altijd mooie momenten en plaatsen kennen. Gelukkig is het een eenmalige reis want deze reis zou niemand moeten hoeven maken. Maar goed, ik heb hem dus wel gemaakt net als veel anderen die wel moesten. Het mooiste moment van deze reis is de aankomst. Die flits dus.

Alice is veranderd, daar valt niets tegen in te brengen. Het is een medisch feit. Plastisch gesproken zit er een gat in mij, het is niet anders. En ach, grof genomen de helft van de wereldbevolking deelt dat gegeven met me. Maar voor mij betekend het dat ik ontvanger ben geworden, bewust van mijn kwetsbaarheid maar ook van mijn kracht om te bepalen of er ontvangen wordt. Dat besef heeft enorme gevolgen. Ik kan me nauwelijks indenken dat het mijn verhouding met andere mensen niet zou wijzigen want dat doet het natuurlijk wel met me. Dat zal op de een of andere manier weleens merkbaar zijn voor de ander.

Alice © 2008

Out of order – off line – even iets anders doen

Lieve vrienden, vriendinnen, lezers en lezeressen,

Alice gaat off line voor een tijdje.
Zondag verschijnt er hier nog een verhaal van me.
Het is mijn verjaardag uiteindelijk. En wat voor een!
Volgende week is een draaipunt in mijn leven.
Er zal geen mogelijkheid zijn om te schrijven.
Omdat ik daar gewoon niet toe in staat zal zijn.
Toch zal er een paar keer nog iets hier verschijnen.
Ik ga dus nu even iets anders doen, ik stap door de spiegel.
Als alles goed verloopt ben ik weer terug over ongeveer anderhalve week.
Als een ander mens.

Dank voor jullie belangstelling, commentaren en liefde. Tot binnenkort.

Alice

T-day minus 6: moeder

Na een ziekenhuismiddag gisteren, een fijne avond bij de Globaliseringslezing in Felix Meritis en een ingewikkelde late avond bij mijn lief thuis, ben ik vanmorgen naar Den Haag gegaan. Naar mijn moeder met een flinke bos rode en champagne rozen, 2 tompouches en een warm hart. We hebben gesproken alsof het voor het eerst was. Zoveel was er te delen. Over vroeger, over geluk, relaties en huwelijk, de spanning voor een operatie, eenzaamheid en alleen zijn, einde van leven en het begin er van en over het weer.

Mijn moeder is in haar laatste levensfase. Dat is heel jammer maar wel erg waar. Het maakt haar wereld in praktische zin kleiner en je weet allebei dat het klokje doortikt. Onverbiddelijk. Ik ben in een hergeboortefase en dat begrijpt ze geloof ik wel. Het is zo fijn om te merken dat je moeder van je houdt, ook al begrijpt ze het niet helemaal. Dat is ook teveel gevraagd denk ik. Maar ze doet er moeite voor en dat is mooi.

Het is heel bijzonder als je na al die jaren, vlak voor er iets dat zo belangrijk voor je is gebeurt, je je diepste gevoelens met je moeder kunt delen. Over de liefde in je leven, de twijfel en angst die daar mee samenhangt. Maar ook over hoe het vroeger allemaal was. Over de vierdeling in mijn leven tot nu toe waar dus sinds een tijdje een vijfde hoofdstuk aan is toegevoegd dat volgende week sluit. Over het nieuwe hoodfstuk dat er komt. Een moeder die heel geoed begrijpt dat ik wil wonen in de omgeving waar ik thuis hoor, tussen de mensen waar ik mee verbonden ben, in een omgeving die in mijn hart is gekropen. Al is het verder weg van haar in een stad die zij niet begrijpt en ook als is die verandering nog ver weg. Ze begrijpt me, en dat is meer dan ik me kon wensen.

Het raakt me diep dat ze zo graag bij me zou zijn volgende week maar het niet kan. Het verdriet dat ze daar over heeft, de onmacht. De spanning ook die er zal zijn over de vraag of het wel goed gegaan is. Je moeder is toch een speciaal iemand. De laatste tijd zijn we elkaar beter gaan begrijpen, er is een heel ander soort band ontstaan. We praten vaak over ‘vrouwenzaken’. Ook vandaag en ik merk dat het niet vreemd is voor haar en voor mij om dat te doen. We praten over mijn kinderen en mijn zorg die ik heb en die me soms naar de keel vliegt. Ze geeft me raad over hoe ik om zou kunnen gaan met mijn liefde, mijn dromen.

Vandaag was dus een speciale dag. Ik ben er wel erg moe door geworden en best een beetje emotioneel. Ik laat het allemaal maar gebeuren nu, vechten tegen tranen die er zitten heeft toch geen zin. Ik voel me wel alleen maar ik ben niet eenzaam. Er zijn zoveel mensen die om me geven of zelfs van me houden, er is zoveel warmte. Vanavond hou ik het dus maar kort. Een beetje oude foto’s bekijken en er een paar uitkiezen voor zondag. Vroeg naar bed ook al wil de slaap straks zeker niet komen, uitrusten doe ik in ieder geval wel. Langzaam, heel langzaam begin ik me klaar te voelen om me over te geven aan de verandering.

Alice © 2008

T-day minus 7: pré operatief onderzoek

Het is vandaag T-day min 7 dagen. Over 1 week lig ik in dit ziekenhuis om de operatie te ondergaan waar ik zo naar uitkijk en waar ik zo tegenop zie. Het moest er van komen natuurlijk en dus was het vandaag de dag van de pré operatieve onderzoekjes. Dat viel nogal mee. Als je er geen ervaring mee hebt is er een projectie in je hoofd die, op zo goed als niets gebaseerd, je een beeld geeft wat je op zo’n dag doet.

Het ging allemaal anders natuurlijk. Vanmorgen ben ik maar laat opgestaan, ik had niet al teveel zin dus drie keer extra omdraaien en Mimi nog eens een lekkere knuffel geven gaan dan voor. Maar goed, met de nodige moeite ben ik er dan maar uit gegaan. Eerst lekker lang douchen. Om de een of andere reden vindt ik dat tegenwoordig heerlijk om te doen. De doucheolie heeft een erotiserende werking en vandaag mag dat wel. Het ontbijt heb ik maar licht gehouden. Een paar boterhammetjes en een bakje yoghurt met muesli. Een flinke kop koffie er naast. Gare du Nord opgezet. Ik was eigenlijk in een lounge stemming, zo vroeg op de dag al.
Na nog wat schrijfwerk en wat speurwerk over Barcelona op het net heb ik dan de papieren verzameld die mee moeten. De autorit verliep bijzonder rustig en na een klein uurtje was ik in Amsterdam. Aangezien ik alle tijd had besloot ik om de kaartjes voor de lezing vanavond maar vast in Felix Meritis op te halen. Meteen het kaartje van Arianne ook geregeld. Vervolgens op mijn dooie akkertje doorgereden naar het Onze Lieve Vrouw Gasthuis. Het ziekenhuis van mijn aanstaande hergeboorte. Natuurlijk was ik veel te vroeg. Dus heb hier eerst maar eens even de Metro, Spits en Nederlandse editie van de New York Times doorgelezen.

Ruim op tijd meldde ik me bij de balie voor het pré operatieve onderzoek. Na ongeveer 20 minuten wachten was mevrouw aan de beurt. De verpleegkundige legde een en ander rond het logistiek verloop van de operatie uit en vertelde ook wat over de anesthesie en de pijnbestrijding. Ze motiveerde me vooral om straks in bed braaf te oefenen om te voorkomen dat ik ga doorliggen en om te mediteren zodat ik alles goed zou verwerken. Het was een gemoedelijk gesprek en aan het eind werd bloeddruk en zuurstof in het bloed gemeten. Allebei prima, ik ben in goed conditie gelukkig. Een kwartier later kwam de anesthesist, een vrouw. Dat was een heel erg kort gesprek en er werden wat fysieke controles gedaan. Gelukkig klopte mijn hart, zat mijn hoofd goed op de romp en mijn tanden vast in mijn mond. O ja, nog even een bloedgroep controle. Wettelijk voorschrift tegenwoordig. Dus weer in een wachtrijtje bij het laboratorium, vervolgens in een wachtrijtje bij het bloedprikken en de afname van slecht één petieterig klein buisje na een goed gericht prikje.

Al met al stelde het dus niets voor vandaag. Ik ben dan ook maar even doorgewandeld naar de balie van plastische chirurgie om nog het nodige door te praten. Zoals wat er gebeurt als ik een vliegtuigje later arriveer op de dinsdag (geen enkel punt), of er nog een afspraak met de chirurg moet zijn voor opname (niet dus) en verder gewoon wat babbelen over de aanstaande operatie. Ze zijn erg lief voor me, ik voel me er prettig bij.

En toch hè, na zo’n dagje klopt mijn hart iets hoger en nadrukkelijker in mijn lijf. Ik voel dat er spanning zit en wiegeliederen lukt me nu niet. Misschien later vanavond.

Alice © 2008

Privacy en de overheid

privacy-is-not-a-crimel.gif

Karin Spaink, mijn inspirator, heeft een column geschreven in het Parool met de titel ‘Asymmetrische vingerafdruk’. Deze is vandaag verschenen. Het gaat over de asymmetrie in de macht van de overheid over die van de burger. Het gaat over een overheid die vingerafdrukken wil verzamelen en de onmacht van de burger zich daar aan te onttrekken.

Ik ga Karin’s column niet overdoen maar wil hier mijn overwegingen over het onderwerp met jullie delen.

Welnu,
wat mij frustreert is dat de overheid alle mogelijkheden benut om – met als argument veiligheid – alles van me te weten te komen. Ook allerlei zaken die niet relevant zijn voor wat die overheid geacht wordt te doen. Wat eenmaal bij die zelf slecht beschermde overheid bekend is wordt door diezelfde overheid met het grootste gemak verspreid over allerlei instanties en organisaties. Zonder dat ik als burger daar iets over te zeggen heb of zelfs maar weet van heb. Inzage in wat de overheid van mij vastgelegd heeft wordt niet compleet gegeven. Men kan dat eenvoudig niet. Wel worden privacygevoelige gegevens verspreid die niet ter zake doen.

Zo wordt informatie over mijn gender naar allerlei instanties verspreid zonder dat er enige relevantie van die informatie is met betrekking tot de geleverde diensten door die instanties. Ik zal door mijn geslachtsverandering een aanpassing van mijn geboorteakte laten doorvoeren omdat zonder die wijziging volledig maatschappelijk functioneren nu eenmaal onmogelijk is in deze over gecontroleerde samenleving (sportbeoefening in competitieverband is bij veel sporten bijvoorbeeld is niet zonder die aanpassing mogelijk in het juiste gender om maar eens een mild voorbeeld te noemen).

Ik loop het risico dat tot na mijn dood in de gegevens die de overheid over mij heeft verzameld en verspreid altijd mijn achtergrond als transgender zichtbaar zal blijven. Het is niet eens een risico maar een zekerheid. Daardoor zal ik altijd geconfronteerd kunnen worden met foutieve informatie over mijn gender. Diezelfde overheid laat mij voor die aanpassing van alleen de geboorteakte en de daaraan gekoppelde GBA en de daar weer aan gekoppelde honderden registraties trouwens grof betalen. Ik moet de wijziging immers via een kostbare procedure bij de rechtbank laten doorvoeren. Maar ondanks dat voelt de overheid zich niet gebonden aan volledig correcte weergave van mijn gegevens. Op mijn paspoort zal de M weliswaar door een V worden vervangen zodat ik niet meer het risico loop om bijvoorbeeld op Schiphol door de beveiliging voor de kick gevisiteerd te worden door een man in plaats van een vrouw. (Dat is daadwerkelijk gebeurt op het moment dat bij een reis in het recente verleden de douanier door kreeg dat ik transgender ben.) Maar goed, dat is dan ook alles.

Het gevaar zit hem niet in de enkelvoudige registratie maar in de ongebreidelde koppeling van gegevens waarmee door die gekoppelde gegevens privézaken worden onthuld aan beambten en derden die geen enkel recht op die informatie hebben. Je leven wordt door de overheid te grabbel gegooid. Opname van biometrische gegevens waarbij bijvoorbeeld in de toekomst een DNA-beeld aan de orde zou kunnen zijn schendt in mijn geval mijn privacy op het gebied van mijn gender. Dan leef ik eindelijk als vrouw en wordt door mijn DNA profiel alsnog in allerlei systemen zichtbaar dat ik als man geboren ben. Wat daar allemaal aan verbonden kan worden bedenk ik liever niet. Het is een heel reëel angstbeeld van mij dat dit ooit werkelijkheid gaat worden.

Ik ben bang voor de mogelijkheden van misbruik van informatie die in overheidssystemen is opgenomen waarbij die systemen per definitie lek zijn. Denken dat beveiliging van systemen dit voorkomt is utopisch denken. Er zullen steeds meer schandalen rond lekken van persoonlijke informatie komen de komende jaren en decennia. Privacy bestaat niet meer. Een overheid die zorgvuldig met informatie omgaat is een gotspe. Het is simpelweg een onmogelijkheid. Moeten we dan meer beveiligen? Natuurlijk, maar vooral zou er een houding moeten komen dat de overheid alleen relevante informatie met betrekking tot het leveren van specifieke diensten opslaat. Koppeling van gegevens zou niet zonder meer en zonder heel goede reden moeten kunnen plaatsvinden.

Er zijn nauwelijks overheidsdiensten te bedenken waar zaken als geslacht en geaardheid relevant voor de dienstverlening zijn. Ik wil kunnen weigeren mijn geslachtsinformatie te geven. Ik wil kunnen weigeren mijn geaardheid te moeten bekendmaken. Ik wil kunnen weigeren niet relevante informatie te moeten geven aan een overheid. Ik wil niet dat een overheid persoonlijke zaken die de integriteit van mijn lichaam betreffen registreert. Ik wil kunnen weigeren een vingerafdruk af te staan als dat niet noodzakelijk is gegeven de dienstverlening die aan de orde is. Ik wil mijn lichaamseigen DNA profiel behouden voor mezelf, niet toegankelijk voor anderen. Ik ben geen crimineel en wil niet als crimineel maar als gewoon vrij mens behandeld worden. Ik wil een prudente overheid als mijn overheid. Ik wil de vrijheid en integriteit van mezelf en mijn lichaam kunnen vasthouden. Nu en in de toekomst.

( M)alice © 2008

10.000 bezoekers!

tenthousand.jpg

Vandaag is hier de 10.000 bezoekers grens gepasseerd. Om het met Steve Jobs te zeggen: awesome!

Alice

In memoriam Eckart Wintzen

eckart.jpg

Vandaag is onverwacht Eckart Wintzen overleden, over een maand zou hij 69 jaar zijn geworden. Ik bewonderde Eckart grenzeloos. Het was een pure en intelligente man, een heel bijzondere ondernemer en een manager die begreep dat managen vooral mensen tot hun recht laten komen betekent. Eckart was onconventioneel, businessman in jeans, businesshippie.

Ooit kocht hij in ’76 een zieltogend bedrijf dat dik verlies leed en 12 werknemers had. Twintig jaar later cashte hij en verkocht het aan Philips. Het bedrijf was BSO/Origin en ik had er graag gewerkt in de tijd dat Eckart de baas was. Het groeimodel was gebaseerd op splitsing van het bedrijf bij elke 51e nieuwe medewerker in een nieuwe cel. Grotere cellen waren niet goed want dan was er geen kans voor vriendschappen en zou hiërarchie het succes gaan belemmeren.

Eckart had uitgesproken meningen, ik hou van mensen die dat hebben. Zo vond hij de groei van de economie in strijd met CO2 reductie en droeg dat ook uit. Hij bedacht Greenwheels en had een investeringsbedrijf dat zich op duurzaamheid richtte. Natuurlijk waren er in Nederland genoeg mensen om hem de kop af te hakken. Salonsocialist, would be environmentalist, het waren toevoegingen waar hij zich niet veel van aantrok. Eckart dééd wat hij nodig vond. Geen holle frasen maar laten zien dat het anders kan en er toch economisch succes mogelijk blijft.

Eckart had een vriendin en drie kinderen. Hij had mensen die hem bewonderden. Hij had een bijzonder leven en deed bijzondere dingen. Hij was oorspronkelijk. Ik had hem graag ooit meegemaakt als minister van Onderwijs of op Economische zaken. Nederland zou zeker veranderd zijn in goede zin. Het is ongelooflijk jammer dat deze bijzondere mens te vroeg is weggevallen. Hij had nog zoveel kunnen betekenen maar zo gaan de dingen nu eenmaal.

Eckart, ik zal en goed glas wijn op je drinken, uit bewondering. Ik had je graag nóg een keertje ontmoet.

(M)alice © 2008

Transgender Chronicles 20 (en nu naar binnen!)

chirurg18.jpg
Het is vreemd maar als je in deze tijd van wachtlijsten uitkijkt naar een zware operatie en je krijgt onverwacht te horen wanneer die plaats gaat vinden dan veranderd er plotseling iets in je beleving van de situatie. Vooraf zijn er gevoelens van wachten, onzekerheid en angst en nu zijn die vervangen door verwachting, nieuwsgierigheid en overgave.
Het zal bij iedereen wellicht wel anders verlopen maar bij mij gaat het bovenstaande in ieder geval wel op. Ik voel mezelf dus in verwachting, ben nieuwsgierig naar de ervaring en het resultaat en geef me er aan over. Vooral dat laatste is voor mijn een tegennatuurlijke houding. Mijn leven stond altijd in het teken van controle over de dingen hebben. Inmiddels weet ik beter en merk ik dat het niet hebben van controle ook erg prettig kan zijn, zelfs rustgevend.

Maar eerst is er dus dat gevoel van verwachting. Wat verwacht ik nu eigenlijk? Om dat te beantwoorden moet ik naar binnen gaan. Me in mezelf keren. Wat ik niet verwacht is dat ik volledig vrouw zal worden door die operatie, dat kan immers niet. Wel verwacht ik dat ik me veel beter met mijn lichaam zal voelen, vrouwelijker, mooier, ontvankelijker. Het resultaat is immers bedoeld om te ontvangen en niet om te geven in tegenstelling tot wat daar beneden zit voor de operatie. Is daarmee mijn beleving van de noodzaak voor de operatie seksueel? Ontkennen zou een leugen zijn want natuurlijk is dat zo. Niet uitsluitend want er zijn nog zaken als ‘body image’ en het je als vrouw kunnen uiten in het leven. Sporten, zwemmen, naar de sauna. Allemaal zaken die voor veel mensen heel gewoon zijn maar voor mij op dit moment onmogelijk en dat vindt ik erg. Ik voel me door de aanwezigheid van dat voor mij inmiddels afstotende ding buitengesloten. Er zijn teveel dingen in de maatschappij die genitaal verdeeld zijn. Waar de onzichtbaarheid er is, is er geen probleem voor me. Maar die situaties waarin gezien kan worden dat er wat zit zijn vreselijk. Zo’n ding definieert je. Seksueel gezien vindt ik het niet fijn om te penetreren om het maar eens recht toe recht aan te zetten. Ik ontvang liever, geef me liever over aan iemand. Of dat ooit gebeurt weet ik niet maar het kan straks in ieder geval wel.

Naast verwachting is nieuwsgierigheid. Nieuwsgierigheid naar hoe het me zal vergaan, naar de pijn, naar het resultaat, naar het gevoel en het gevoel als het gebruikt wordt zoals bedoeld. Vindt ik het prettig straks? Kan alles er mee? Nieuwsgierigheid naar de pijn klinkt vast raar. Het punt is dat ik me er gewoon niets bij kan voorstellen. Hoe erg zal het zijn? Ben ik bang voor hoe het aanvoelt er na? Hoe het ruikt? Misschien, maar op het moment is het eerder nieuwsgierigheid dan angst. Er verdwijnt iets dat er nooit had mogen zijn en daarvoor in de plaats komt iets waar je je hele leven vanaf de vroege pubertijd al aan denkt. Nieuwsgierig ben ik natuurlijk ook naar of de operatie mijn leven eigenlijk wel veranderd los van de typische vrouwenzaken waar ik niet meer omheen kom en die puur met de fysiek te maken hebben, het Always effect noem ik dat maar. Maar ook hoe de belasting van het dagelijkse onderhoud uitpakt. Ik ben niet zo’n geregeld mens en dus vraag ik me wel af of me het gemakkelijk zal vallen om te wennen aan een fysiek gedwongen regelmaat. Dagelijks dilateren, goed verzorgen, trainen en straks na de borstoperatie ook daar de dagelijkse massage. Het zal toch een ritueel worden. Ga ik dat prettig vinden?

En dan is er de overgave. Een hele nieuwe ervaring die me dwingt te vertrouwen op de kundigheid van de artsen en het verplegend personeel. Maar ook op mijn eigen vaardigheid om mezelf te verzorgen zonder angst voor schade aan het resultaat. Ik zal wel moeten dus dan doe ik dat natuurlijk. In plaats van zelf bepalen wat, hoe en wanneer heb ik nu een pakket regeltjes waar ik me aan moet houden voor mijn eigen bestwil. Netjes op tijd doen wat je moet doen, de tijd nemen en gewoon laten gaan. De operatie zelf is een soort ‘gedwongen loop’. Je moet wel en terug kan je niet, wil je niet. Je hebt geen invloed op het verloop zodra je in het ziekenhuis aangekomen bent. Anderen bepalen alles. Wanneer je wat doet, wat je eet en drinkt en hoe je je hersteld.

De weken voorafgaand aan de grote dag kies ik er voor om bij mezelf naar binnen te gaan. De wereld langzaam maar zeker een beetje buitensluitend regel ik de noodzakelijke zaken om geen last te hebben van allerlei zorgen en besognes. Nadenken, schrijven, slapen, luisteren, lezen, lijstjes maken, ik probeer het met concentratie te doen. Alles weloverwogen om het mezelf mogelijk te maken de verandering die ik onderga te doorleven. Vrienden en vriendinnen zijn daarbij belangrijk omdat zij me en spiegeltje voor houden. Het naar binnen keren is wel een bijzonder proces. Ik merk dat er steeds minder van de buitenwereld binnen kan komen, er is niet zoveel plaats voor. Daar komt nog bij dat ik met de hormonen heb moeten stoppen en dat richt nogal wat bij me aan. Ik wordt wat instabieler, vindt het lekker om af en toe te huilen en wil graag in hoekjes wegkruipen. Vanmorgen was het zelfs prettig om onder de douche te gaan zitten en gewoon het water maar op me te laten plenzen. Dat duurde een hele tijd en gek genoeg voelde het als een soort innerlijke reiniging. Vreemde dingen doe je dan toch in zo’n situatie als waarin ik me bevindt.

Alice © 2008

17 april

srs.jpg

17 april 2008, mijn tweede geboorte kondigt zich aan,

Al die jaren verdriet, pijn, angst en moeite zijn vergaan.

En ineens is het dan zo ver. Onverwacht heel dicht bij,

Alice heeft even niet zoveel woorden, ze is gewoon blij.

 

Alice © 2008