I am me.

To start the day off in a positive way, I give you this.

I am what I am. I am me.

Like most people are ‘me’ for themselves. And though it might sound silly to say this, it is in fact one of the strongest statements one can make. Because it underlines personal pride and strength. I wish everyone could state these three little words in all confidence realizing that they really are who they are. With all defects but also with the beauty and strength they have. Unfortunately many people never get to that stage in their lifetime but I am hopeful that one they everyone will.

So, what and who is that ‘me’ that I am?

Well let’s say it like this to explain it a little…

I am proud of myself. When people ask me if I was a guy then nowadays I can safely say that I never was because I at least do understand that physical construction doesn’t define masculinity or femininity because it’s in the mind and the heart. And right after that I would probably pinch them in the butt. I am also a lesbian in love with geeky stuff and gadgets and fashion and I do wear lipstick. Every day. Wether you like it or not while kissing. Oh and when I have a girlfriend I really do love her until the other side of the world. And although I love the female attire I am pretty damned good with heavy camera’s and equipment, look stunning in trekking gear and I can most certainly read maps and find my way around. Anywhere. Anytime.

Ok, I am also transgender in the sense that I transitioned without dying first. Pretty smart thing to do as it saves me the long waiting for reincarnation without certainty of the outcome. And it was not a nice thing to do. It scared the shit out of me, was painful and it ruined most of my private and professional life. Friends proved not to be friends, work proved not to be something that I could take for granted so I lost my businesses and ended up in heavy debts. It ruined my marriage and my God(s and Goddesses) I have cried so many tears that it could fill a mid size mountain lake.

On the other hand, I just restarted life as if nothing had happened. I learned a new trade and some new tricks and even became frikkin happy at times. And that was a first. I’m struggling often, am depressed every now and then but also regularly in love and f*cking amazing in what I do and create. And I have lost the ability to be scared of most of the crap that other people fear as their worst enemies. I learned the relativity of money and the joy of true friendship, the beauty of a song and I even sing the damned song myself every now and than. Never thought I would do that. And on top of it all, I learned to write and visualize and although the fight is sometimes long and hard I am out there and you, yes you, are reading my scribblings. Which is quite nice actually and I thank you for taking the time to do so. Oh, and did I mention that I do have three great kids? No? Well then, here it is: I do have three great kids!

Thing is my dear friends, I can do so much and so much more than all these grey mice living their grey lives in a grey society. I live with color, sound and images, words and stories, friends and lovers and in spite of the occasional backdrop (ok, a few too many sometimes) I do all that with energy and strength. And I do that without having to thank a white bearded old sucker high in the sky sitting on an imaginary cloud of nonsense. (I feel more attached to the vivid, colorful Hindu Gods anyway.) And I do all that and I am who I am because I endured and I never really gave up. While struggle and depression have become an integral part of my life, shining and radiating and being awesome from time to time is the better part of my life now. And for all intents and purposes (I love that Shakespearean line) I am proud that I live my life to the max of my ability and I am proud that I have so much love in me that there is no way that in my lifetime I can get rid of it all. And if you didn’t join me in my current efforts to make a difference in a positive way I sure hope you will join me soon in one of my next endeavours. And if there is no new endeavour coming from me than I am either disappeared and vanished somewhere or I am to be cremated. And that is for as far as I am concerned still a long, long time from now.

I can only hope, dear friends, that you will see the real me in this picture. Because this one stands for who I am, who I want to be, what I want to do and how I am in the happiest moments of my life.

So, as I said, I am me. And I don’t have a clue why I write this today other than I just felt the urge to do so. Maybe it’s just because I love you and I think you are worth that love.

© 2012 Alice Verheij

Advertenties

Trots.

Het is Pride week in Nederland. Nou ja, in Amsterdam hoofdzakelijk. Gay Pride om precies te zijn. Ik was van plan het dit jaar weer eens volledig langs me heen te laten gaan maar zoals zo vaak dwingen omstandigheden me tot iets anders. Wazzup?

Sinds een krap weekje weet ik me versierd door een leuke vrouw. Mooi, Surinaams-Creools. We hebben elkaar ontmoet in mijn stamkroeg, de leukste lesbo tent van Amsterdam. De afgelopen dagen echter bekruipt me twijfel. Twijfel die je hebt als je iemand leuk vind maar er achter komt dat er een paar dingen in de weg staan. Normaal gesproken zijn hindernissen er om op te ruimen maar in dit geval is me inmiddels duidelijk dat het niet gaat lukken deze keer.

Thing is, de dame is wat heftig. Meestal op een leuke manier maar soms schemert er een levensstijl doorheen waar ik niets mee kan. Of mee wil. Gaat er iets mis dan is het steevast de schuld van de ander en na een paar keer gaat mij dat op mijn zenuwen werken. Het wordt dan later wel weer opgelost, maar toch. Het gevoel blijft hangen. Zelfs dat is iets waar ik overheen zou kunnen stappen, als dat alles was. Immers, iedereen heeft wel een ruw kantje en daar ga je dan mee om als je van elkaar houdt.

Maar gisteren ging het wat mij betreft mis en niet zo’n beetje ook. Zoals de meesten hier wel weten ben ik niet alleen lesbisch maar ook transgender (of wat voor foute naam men daar ook aan wil hangen). Geboren in een mannenlijf dus. Nu is dat inmiddels al jaren terug veranderd naar wat het moet zijn en ben ik dus klaar met het gedoe wat daarbij hoort. Voor een lief echter is het altijd weer wennen. Los van de eeuwige ‘wanneer vertel ik het haar vraag’ is er de vraag of ze er mee weet om te gaan. En niet alleen of een lief er mee om kan gaan maar ook of haar omgeving dat kan.

En daar is het weer eens gierend de bocht uitgevlogen. Het hoge woord kwam er al snel uit en dat ging als volgt:

‘Ik wil niet dat je mijn kinderen verteld dat je transgender bent hoor.’
‘Hoe dat zo?’
‘Mijn zoon pikt dan niet en dan is het meteen over tussen ons.’
‘Wat? Hoe bedoel je.’
‘Hij zou het een schande voor de familie vinden.’
‘Doe effe gewoon zeg, dus je vraagt me om terug de kast in te gaan?’
‘Ik wil gewoon niet dat je het mijn kinderen verteld.’
‘Nou sorry, maar dat kan ik niet. Ik schaam me niet voor mezelf hoor.’
‘Ja maar bij ons kan dat niet dus als je niks zegt weet niemand het.’
‘Belachelijk.’
‘Als je het ze verteld dan is het uit tussen ons.’
‘Nou sorry hoor maar ik ga dus echt never nooit terug de kast in. Dat kan helemaal niet trouwens.’
‘Hoezo?’
‘Ik ben all over the internet dus ze komen er toch in no time achter.’
‘O maar ze zoeken niet op internet naar je hoor.’
‘Nee tuurlijk niet. Nou hoor eens, ik ben trots op mezelf en verdom het om me anders voor te doen dan ik ben. Ze zullen er mee moeten dealen.’
‘Nou dat gaan ze echt niet doen.’
‘Dat is dan jammer voor hun maar dit kan ik niet doen en ik vind ook dat je dat niet van me kunt vragen.’
‘Ik wil gewoon niet dat je mijn kinderen verteld hoe je bent, iedereen praat er dan over en mijn zoon vindt dan dat je de familie ten schande maakt.’
‘Dat is dan zijn probleem. Ik zal mezelf nooit verloochenen, sorry maar dat verdom ik.’
‘Dan is het zo uit tussen ons hoor.’
‘Dus je schaamt je voor me?’
‘Ik niet hoor. Maar ik moet er wel aan wennen.’
‘Weinig van gemerkt anders. Van dat wennen. Maar ik kan niet leven met iemand die wil dat ik niet mezelf ben.’
‘Nou laten we het er maar niet meer over hebben.’
‘Onmogelijk.’
‘Ik wil het er niet meer over hebben.’

En toen staakte het gesprek. De dag wikkelde zich af en de bom was in mijn hoofd geplant. Ik heb het nog even geprobeerd hoor maar er viel geen ruimte te vinden. Uiteindelijk heeft het tot de keuze geleid om mee te gaan in haar wens en mezelf te ontkennen of mezelf blijven en niet opgeven. Natuurlijk heb ik voor het laatste gekozen en dus wacht me vandaag de taak duidelijk te maken dat ik niet verder wil in een relatie waar ik niet volledig mezelf kan zijn. Als ze er alsnog mee om kan gaan is er nog een kansje maar in alle eerlijkheid betwijfel ik of ik zelf dit nog wel wil.

Eén ding is me duidelijk geworden: er moet nog zo verdomd veel gebeuren voordat mensen als ik als volwaardig worden gezien door iedereen. Want de bovenstaande conversatie is de gekuiste versie. De werkelijke was naar mij regelrecht discriminerend en dat is wel een rare ervaring als de ander een Creoolse is die zelf al snel roept dat ze gediscrimineerd wordt op momenten dat ze een stommiteit begaat. Maak ik de goede keuze door deze prille relatie in de knop te breken hierom? Ik weet het niet maar ik voel dat ik niet anders kan en ik ben op mijn gevoel gaan vertrouwen wat dat betreft.

Zaterdag ga ik dus gewoon naar de Pride. Genieten van mijn mensen en mezelf zijn. Gewoon zoals het hoort: trots, mooi en – helaas – single.

Alice © 2011