Shall I?

I have no experience in this. Like most people this simply never happened to me and so I never had reason to think about what to do and what is needed to make it come true. My mother died almost two years ago and it changed my life. I had become an orphan since my father passed away ten years ago. When your father dies it leaves a gap but when your mother dies it leaves a vault. A gap that is so big that there is now way it can be filled. Since then there is no elder who can guide me, advice me on what to do or not to do. No one related to me that has enough authority to question my decisions or my feelings. No one to let me make that reality check that parents often force upon their childrens ideas.

So I changed my life once more. I started working on things that no one seemed to care about. A book and a film about a group of people in a far away land to whom I do not have any relationship or obligation. A group in danger of being forgotten in history, washed away in time and overlooked by politics and media. A group of people of no importance to the selfish western world. And  I went there. I’ve been to the camps, talked to them, interviewed them, filmed their life in those horrendous camps. Filmed their new life in my country, freshly started after resettlement. And while in the country where their camps are I lost my heart. Nepal grabbed it to keep it.

Deze diashow vereist JavaScript.

I lost my heart first to the cause of unveiling the reality of the Bhutanese exiles to the world that’s so uninformed or misinformed about what has happened and how things are. And while working there I lost my heart to the land itself. To the amazing beauty of the Terai flatlands filled with rice fields and field of mustarde plants or sesame plants. With mountains in the distance hiding the dramatic landscape in the north while in the monsoon these mountains bring clouds filled with rain. The land of fireflies in summer dancing and hovering above the fields while the mango’s are ripe and pregnant of sweet and tasty juices. Coconut trees around the farms keeping the house cool and protected from wind and heat. With only a water well and a few hours of electricity available for the daily needs. And in the end I lost my heart for the third time to someone very special.

So here I am in the cold wet winter underneath grey skies and with a nightly frost on the streets. In the middel of a city with cars, trams, busses and bikes. With buildings higher than three storeys and offices everywhere where people go in in the morning and come out in the afternoon. A meaningless city. On my editing desk is a computer and a big screen. They show me images of rice fields and bamboo huts, the speakers let me hear the sounds of the camps, the towns and the landscape. I hear birds again, thousands. Sometimes so loud that they cover the sounds of the crickets and the people. Without knowing I can even smell the food being prepared and that so typical smell of a small farm. I smell the woodwork of the house and my feet feel the planks creaking and bending while my mind steps on them. Someone makes tea with too much sugar in it and when evening falls it only takes a few hours before the power goes and load shedding starts throwing darkness over the place. Candles and little oil lamps are suddenly there and the voices dim. The two of us leave for our room, the door closes and the conversation becomes more intimate. We talk and talk, knowing that in the end I will have to leave. Both of us not wanting to think of that moment that is inevitably there.

I wake up from my daydream and switch on my computer, checking a website. She’s there. We chat. And I know it’s a matter of time and effort and decisions to be made before we will be together again. I know, she knows, that we will. Some day soon. Will it be forgood? Shall I make the decision? Shall I go? Shall I? Can I accept that the decision is actually already made by me? It only takes one decision to go. Just one decision. I guess I made it when I left sometime ago. She knows, and I know, what will happen next.

Alice © 2012

‘The Storm’ (2) or ‘Back Home?’

Deze diashow vereist JavaScript.

Namaste my dear readers and friends. I wish you all a great New Year.

I Know, I know, I’m a bit late in doing that but as you know I’ve been away for a month to a region where modern technology is something that is not available constantly. And (I only dare to whisper that) I actually haven’t written much in that month. except for some love letters and the occasional FaceBook status update. But I’m back home. That is to say, my Dutch home for I have during my travel found a new home to live. A Nepalese heart where I feel loved and safe. I won’t reveal nor bother you with the details so let’s just say I’m hooked up with a wonderful nice woman who I love dearly. So I now have another ‘home away from home’ in the south of Nepal, the eastern Terai region to be exact.

The storm I wrote about last month has eased. The questions I had while leaving the Netherlands have been answered and many decision has been taken. The most important one being that I desire to lead a splint life. Half of it (or more) in Nepal, half (or less) of in in the Netherlands. The rest is just the execution of that desire. On the flight back the most vivid sign that such it a good decision is that we faced heave storms over de middle east making the flight slow and the flight time long. We faced ‘headwind’ while returning from the last shooting trip for my film ‘Headwind’. Actually, OUR film ‘Headwind’ as the positions in the production team have changed. Making ‘Headwind’ is no longer my personal task and responsibility, it has become a group thing now with a co0directing producer and a co-pruducing director.

Our trip to Sikkim to shoot mountain footage and travel through the earthquake struck area of the south central Himalayan state of Sikkim has been successful. We’ve also seen the teagardens of Darjeeling and the mists over Pokhara. We visited the now familiar places in Kathmandu, Patan, Pashupatinath and Boudha and travelled by bus, mini taxi, tourist taxi, airplanes, four wheel drives, local busses and riksha’s. We revisited the refugee camps near Damak, the now abaondoned and somewhat spooky Goldhap camp and we talked to and interviewed many. We visited the ex hunger strikers in Beldangi who have risked their lives for the unregistered people in the camps. We stayed at the farm of my love just outside Damak village in between the now still empty rice fields in between fields of amber colored mustard.

And we never had any disagreement or quarrel. Everything happened just like it should. We delivered financial aid to vulnerable non registered, brought media equipment to motivated and eager journalists in the exiled community and brought the photo’s from our exhibition (the one in the Netherlands) back to where they originated. And it all went well.

So here I am in my European home. Feeling happy with what we did living in anticipation of the next few months in which the film will finally become reality. Feeling sad about the love that I had to leave behind (but will see again soon). Making plans for the next journey, the publication of a number of books within three months and feeling dislocated as my heart is still out there.

In the coming months the following results will finally come from the project I started almost one and a half year ago:

  1. the English language novel ‘Headwind, Laxmi’s Story’
  2. a photobook about elderly people in the Himalaya‘s
  3. a photobook about the Bhutanese exiles living in diaspora
  4. the documentary ‘Headwind’
  5. a photo exhibition about resettling in the Dutch community
  6. a cd with music from the film
    and many, other things…

It’s going to be a busy time. After that time I will travel back to Nepal and God willing stay there for five months to live with my love and to promote and sell the results of our work. To show the film to the people who have become my inspiration and are part of it.

For now I’ll just focus on the work. Writing here will be less intense as it has been last month simply because of all the things I have to do for the project that not only produces these wonderful things and art but that has also changed my life and the life of some others working on it.

For the record: we’ve produced almost twelve thousand photos this journey, seven hours of footage and millions bits of memories. So much happens when filming and so memory memories build upon each other. In the end it feels like an epic journey and maybe that’s what it was.

So, namaste my dear western friends, I’m back. For a while. And for my eastern friends I can only say ‘pheri bethaula’.

Alice © 2012

Een boerderij in de Terai.

In het zuidoosten van Nepal, in de in deze tijd van het jaar zinderende laagvlakte van de Terai, staat een boerenhuis. Het is een huis op palen waar boven geslapen en beneden op de deel geleefd wordt. Er omheen palmen met kokosnoten en andere vruchten, bananen en mangobomen, een maïsveld en graanvelden. Naast het huis staat een simpele half open schuur met een os en een melkkoe, een geit en op het erf een paar kippen, een haan, een paar handenvol kuikens en een groepje eenden. Langs de weg de waterput waar je vers grondwater naar boven kunt halen dat niet vervuild is. Gewoon even filteren en dan kan je het opdrinken. Onder het dak van de deel hangen touwen gespannen waarover heen tientallen maïskolven hangen te drogen. Stoelen zijn er niet, wel lage krukjes en matjes zodat je eigenlijk zo goed of helemaal als op de grond zit. Een tafel is dan niet nodig wat het leven eerder gemakkelijker maakt dan ingewikkelder. Tafeldekken is op deze plek iets wat de mensen niet begrijpen.

De zon komt ‘s morgen om een uurtje of vijf op en gaat ‘s avonds rond zeven uur onder, het land binnen een uur tijd in absolute duisternis hullend. Het heeft tot gevolg dat de mensen het ritme van de afwisseling van licht en donker automatisch volgen. Na zonsondergang lang opblijven is zinloos want elektriciteit, wie heeft zoiets nu eigenlijk nodig, is er vaak niet en blijven liggen lang na zonsopgang is zinloos als je alleen ligt. Het leven op de boerderij verloopt in een ritme dat zich volledig verhoudt met het ritme van de omgeving. Zelfs de onstuitbare onweersbuien die van de vanuit de bergen met grote regelmaat het einde van weer een hete dag inluiden en gedurende de nacht het land geselen met harde regen, verstoren dat levensritme niet. Wassen doe je in een washok vanuit een teil water dat je net daarvoor uit de put naar boven gehaald hebt. Het toilet is een aanpalend hok met een gat in de grond dat in een gierput uitkomt die soms geleegd wordt.

Eten is iets dat je hier doet omdat eten bij het leven hoort. Het is niet een sociale gebeurtenis maar een noodzakelijkheid. Het maal is schaars een eenzijdig maar het went vanzelf na een tijd. De dagen worden doorgebracht met werken op het land, naar het dichtst bij zijnde stadje lopen dat op een uur loopafstand ligt en het met elkaar de tijd verpozen. Die wandeling naar de stad wordt soms vervangen door een fietstochtje van twintig minuten maar dat je dan wel de mogelijkheid ontneemt tussen de rijstvelden met reigers door te wandelen. Haast is hier zo volslagen overbodig dat die wandeling het gemakkelijk van de snellere fietstocht wint zolang je niet al teveel boodschappen hoeft te sjouwen. Het stadje is overigens van een rommeligheid die je al snel weer naar de rust van de boerderij doet verlangen. Wanneer je vanuit de kleine slaapkamer op de woonetage naar buiten kijkt gaat je blik tussen de hoge kale stammen van de palmen door om zich te vestigen op een tweetal vergelijkbare boerderijen even verderop. Loop je de weg voor het huis af de flauwe bocht door dan kom je bij de grote stenen bank die een ontmoetingsplaats is en waarboven een notenboom staat die harde noten produceert die eenmaal gebroken een romige vulling met een vage smaak van perziken hebben. De noten worden als medicijn gebruikt en staan bol van de vitaminen. Ze zijn ook nog eens bijzonder lekker. Net als de kleine bananen met zoveel meer smaak dan de melige exemplaren die in westerse supermarkten worden verkocht.

Het zal niet verbazen dat het leven op de boerderij met al zijn eenvoud heerlijk is. Je zult maar schrijver zijn en de gelegenheid zijn om een tijd op deze plek je te kunnen terugtrekken. Een meer inspirerende en tegelijk rustige plaats om te schrijven is nauwelijks voor te stellen. Eigenlijk is de boerderij als een eiland van rust en op eilanden wil iedereen wel een tijdje verblijven. Mijn boerderij staat in Damak dorp, een verzameling boerderijen, een buurtschap eigenlijk, dat even buiten Damak stad ligt. Ze wordt bewoond door een familie die bestaat uit de vader en moeder, drie dochters en twee zoons. Een familie die als vanzelf alles delen met wie er bij hun leeft, zonder vragen, zonder iets retour te verwachten. Met een gastvrijheid die alleen arme mensen kennen. Maar of ze echt arm zijn is voor mij de vraag want de rijkdom van hun bestaan is niet te vinden in geld of spullen maar in het leven zelf.

En de boerderij? De boerderij is een plaats waar ik met heel veel warmte aan terug denk. Het is een plaats waar ik weet dat ik altijd welkom ben. Zonder vragen maar met een allervriendelijkste lach van de familie voor een goede vriendin. Het is een plaats waar ik stilletjes verliefd op ben geworden.

Alice © 2011