Nog één kamertje…

Nog één kamer.

Na Ministeries, de Raad van State, een waslijst kamercommissies en een stemming in de Tweede Kamer is er nog één kamer te gaan. De Eerste Kamer. En dan is het klaar. Hopelijk. Eindelijk.

RS232 GENDER CHANGER M-M

Al jaren wordt er gesproken, geschreven, gewerkt en gevochten om te komen tot een eenvoudiger procedure voor het wijzigen van het juridische geslacht. Niet meer op basis van mensenschendende wetten documenten moeten overleggen die denigrerend, inhumaan, stigmatiserend en schofferend zijn. Niet meer langs een rechter die mag beslissen of je wel mag zijn wie je bent. Niet meer een procedure waarin eenieder het recht heeft om bij de rechter kenbaar te maken dat ze ertegen zijn dat je bent wie je bent. Niet meer onnodig hoge kosten maken en onnodig veel mensen aan het werk zetten voor iets dat zo evident is.

Aangezien mijn paspoort eind mei verloopt en naar het zich laat aanzien dat ik dit jaar en komende jaren geregeld in het buitenland zal zijn, èn mijn identiteitskaart (die met dat gaatje op een zekere plek) ook verlopen is, zal ik helaas nog een keer geld moeten uitgeven aan een officieel bewijs van mijn identiteit wat niet mijn identiteit omschrijft maar die van een meneer. Het kost me onnodig weer legeskosten voor iets dat ik eigenlijk helemaal niet wil hebben. Het steekt me dat te moeten doen. Het steekt me geduld te moeten oefenen tot naar verwachting 1 januari 2014 wat zoals te verwachten is mijn persoonlijke bevrijdingsdag zal worden. Ik zal de onnodige kosten voor dat paspoort of die identiteitskaart die dan officieel niet meer klopt waar die nu in de praktijk al niet meer klopt terug gaan vragen aan de gemeente.

Ze zullen het afwijzen en me niet de kosten voor wèèr een nieuw paspoort vergoeden, hoewel daartoe dunkt me wel een morele verplichting is.

Gegeven dat gewijzigde en nieuwe wetten doorgaans op 1 januari van kracht worden èn gegeven de verwachting dat de Eerste Kamer deze wet niet zal tegenhouden of treineren resten mij dus nog een slordige 200 dagen voordat ik een aanvraag kan indienen voor een correct reispapier. En nog iets langer voordat ik dat zal hebben en ook niet meer verkeerd aangesproken zal worden door ambtenaren en lieden die informatie uit de Gemeentelijke Basis Administratie op hun scherm of papier hebben wanneer ze met mij te maken hebben. Het kan me niet snel genoeg gaan, natuurlijk niet. Mijn geduld is allang op. Mijn tolerantie naar deze wet, deze overheid en deze samenleving die die vreselijke wet veel te lang heeft laten bestaan, is verdwenen. Het leven is me moeilijk genoeg gemaakt door deze flauwekul en het wordt hoog tijd dat ik als volwaardig burger en niet als tweede- of derderangs burger behandeld wordt. Want zo voelt het. Al jaren. Alsof ik een straf heb gekregen omwille van mijn gender zelfidentificatie. Iets waar geen mens en organisatie enig recht toe heeft.

Op dit moment in mijn leven verlang ik naar een andere samenleving. Een ander land. Eenmaal voorzien van het juiste reispapier zou ik dolgraag dit land verlaten om me elders te vestigen, al moet ik er één of meer keer per jaar even voor dat andere land uit. Dat gevoel hier niet te willen zijn is het directe gevolg van hoe ik mij behandeld en ontkend voel. En wie dat gezeur vindt kan wat mij betreft de boom in, want het is wèl hoe ik me voel: ongelukkig in een land dat mij in mijn diepste identiteit te lang structureel ontkend heeft.

Hopelijk heb ik in 2014 reden om daar anders over te denken. Of dat zo zal zijn is afhankelijk van de Eerste Kamer.

© 2013 Alice Anna Verheij

Advertenties

‘Verfris je gender’ op het Lesbisch Festival Den Haag.

Van 22 t/m 24 maart 2013 organiseren COC Haaglanden en COC Nederland in samenwerking met LaVita Publishing, On Heelz, Intense Impact, Quirky, Vreerwerk, Travel Women en Krijg ’t het LesBian Festival in Den Haag.

lbf

Op zaterdag 23 maart wordt in de middag ‘Verfris je gender’ georganiseerd door Vreerwerk. Ik zal er als gespreksleidster de forumdiscussie leiden.

De middag wordt een culturele middag waarbij onze opvattingen over mannelijkheid en vrouwelijkheid worden uitgedaagd.

Het programma begint met een workshop over gendernormativiteit. Vervolgens wordt de Deense documentaire “Nobody passes perfectly” getoond, waarin Tomka zhaar genderreis verbeeldt en twijfels uitspreekt of zhe ooit echt als man zal slagen, en of zhe dat eigenlijk wel wil. De middag eindigt met een paneldiscussie, waarbij een viertal panelleden in gesprek gaat over feminisme, vrouwelijkheid, trans- en cisgender.

*Vreerwerk is het eenmensbedrijfje van Vreer en houdt zich bezig met gendereducatie en transgender- en intersexrechten advocacy .

Locatie: het Nutshuis aan de Riviervismarkt 5, Den Haag
Tijd: ​13.00-17.00u

www.vreerwerk.org
www.lesbianfestival.nl
www.nutshuis.nl
www.aliceannaverheij.nl

SP duikt voor verantwoordelijkheid van breken belofte aan transgenders.

rotte tomaat

Enige tijd geleden schreef ik dit (de gehele transgendergemeenschap was op dat moment in Kerstslaap verzonken inclusief TNN):

Transgender zorg en -rechten in Nederland en het bedrog door de politiek.

Het was 23 december en even daarvoor had de tweede kamer het wetsvoorstel voor aanpassing van het zorgsysteem en heropname van NOODZAKELIJKE medische zorg voor transgenders afgestemd. Niet dat het ook maar iemand leek te interesseren.
Na mijn artikel kwamen er wat reacties uit het veld en vandaag, na afloop van het Kerstreces kwam er zowaar een reactie uit het politieke veld. Van de SP, één van de fracties die transgenders zo lelijk in de kou heeft laten staan.

De SP vind dat het zorgvuldig is geweest. Ze gaan in hun reactie echter aan nogal wat zaken voorbij. Maar hier is eerst de mail die ik ontving van de salonsocialisten:

Beste Alice,

de SP heeft tegen dit amendement gestemd omdat we de wijze van financieren niet goed vinden en waar het geld gehaald wordt ook niet. Wij zijn voor het financieren van deze zorg via de basisverzekering, zo organiseer je dat iedereen er recht op heeft (bijvoorbeeld ook mensen met een genetische afwijking en daardoor afwezige borstgroei is).

Ik hoop met dit bericht jouw interpretatie over ‘in de steek laten’ recht te zetten, dat is geenszins het geval. De voorstelde oplossing via een fonds en de wijze waarop het gefinancieerd wordt, is volgens ons niet de juiste wijze.

Met groet,

Eelco Eikenaar
Beleidsmedewerker SP Tweede Kamerfractie

Leuk zo’n reactie want in ieder geval is mijn tekst gelezen door die fractie. Echter.
Echter, de reactie raakt kant nog wal. Want toen in 2005 die zorg UIT de verzekering werd gehaald was het argument van gelijke behandeling naar mensen met een genetische stoornis helemaal niet aan de orde. Het toenmalige kabinet zat gewoon in een bezuinigingsstuip en transgenders zijn een prima sluitstuk van de zorgbegroting.
Verder is het inhoudelijk ook een onzin argument dat in andere situaties niet gehanteerd wordt. Want, waarom wordt bijvoorbeeld borstreconstructie na borstkanker dan wel vergoed? Zijn die vrouwen ineens ernstiger getroffen door afwezigheid van borsten dan transvrouwen die te weinig borstgroei hebben na hormoonbehandeling? Nee, natuurlijk. Er is dus al ongelijkheid en in plaats van die ongelijkheid fors te verminderen kiest de SP ervoor om die ongelijkheid te gebruiken als argument tegen verbetering van de zorg. Belachelijk argument dus en zeer beslist niet goed doordacht.

De financiering dan? Hoezo financiering? Eer is nu niks. Liever een fonds dan niks, stelletje dwazen! Het gaat trouwens om een belachelijk laag percentage van de totale zorgbegroting, ergens in de promilles.

En dan heb ik het er nog niet eens over dat… o wacht, daar heb ik het nu eens wel over. De SP heeft immers meerdere malen toegezegd voor dit wetsvoorstel ter verbetering te gaan stemmen en laat het gewoon afweten. Dat heeft bedrog meneer Eelco Eikenaar! Bedrog van mensen die in een niet te benijden positie verkeren en juist geholpen zouden moeten worden. Maar daar doen jullie dus niet aan, mensen van de SP fractie. Welnee, de SP laat veel liever vrouwen na geslachtsaanpassing rondlopen met overmatige baardgroei, zonder borsten en transmannen helpen jullie dus liever ook niet. In plaats daarvan laten jullie, (niet zo) beste SP fractie, ons in de kou staan. De huidige trieste situatie blijft bestaan en zicht op verbetering is er niet. Want dat zicht hebben jullie ons ontnomen.

Punt is, beste SP, jullie moeten gewoon niet jokken. Dat is niet netjes. Ik weet, jullie zijn politici en jokken is een genetische afwijking van politici. Maar toch.

Nee, de SP gebruikt lamme argumenten om een groep mensen nog langer in de kou te laten staan. Dat heet wat mij betreft a-sociaal en dat maakt voor mij (en vast nog een aantal anderen) de SP een a-sociale partij.

© 2013 Alice Anna Verheij

Transgender zorg en -rechten in Nederland en het bedrog door de politiek.

De discussie loopt al jaren en de stapel toezeggingen van politiek leiders van CDA, VVD, PvdA, SP, Groen Links en D66, zou wanneer opgeschreven en uitgeprint een respectabel aantal pagina’s beslaan. Nog geen jaar terug (voor de val van Rutte 1) waren alle grote partijen het er over eens: aan de slechte situatie van transgenders in Nederland moest een eind komen. Geld werd uitgetrokken voor bevordering van kennis bij de overheid over de problemen die mensen als ik ondervonden en ondervinden. Onderzoeksinstituten kregen opdracht om dat inzicht te verschaffen. Dat inzicht kwam er en de rapporten van het Centraal Bureau voor de Statistiek (in opdracht van het UWV), heel recent van het Sociaal Cultueel Planbureau en anderen schetsten een triest beeld. Voor meer informatie kunt u op deze site wat rondsnuffelen in de categorie ‘transgender’ of naar het TNN gaan: http://transgendernetwerk.nl

help

Op zo ongeveer alle gebied worden transgenders ernstig achtergesteld. De werkloosheid is verhoudingsgewijs extreem groot, er zijn grote problemen in de zorg door wachtlijsten en een slecht vergoedingensysteem, sociale uitsluiting is aan de orde, net zoals armoedeval en maatschappelijke discriminatie. In het kort: een leven van transgender betekend maar al te vaak een leven in de marges van de samenleving waarbij basisrechten je onthouden worden. Dat is dan nog los van de al bekende feiten als de gedwongen onvruchtbaarheid ten behoeve van juridische geslachtswijziging wat een grove mensenrechten schending is waarvoor de Nederlandse staat al zeer regelmatig voor op de vingers is getikt.

Internationaal slaat Nederland een modderfiguur als voormalig tolerant land en voorloperland dat inmiddels alles behalve tolerant en nadrukkelijk een achterhoede land is geworden. Landen als Ierland, Groot Brittannië en zelfs Spanje brengen het er wat betreft wetgeving stukken beter vanaf. De Europese Unie heeft net als bijvoorbeeld Human Rights Watch Nederland aangesproken op de bestaande situatie.

We zijn weer een jaar later. De verkiezingen zijn voorbij en er is crisispraat in de hele politiek. Er moet bezuinigd worden. Van die eenvoudiger juridische geslachtswijziging is het nog steeds niet gekomen. Het wetsvoorstel is er nog altijd niet door. Het recente SCP rapport is erg negatief over de maatschappelijke positie van transgenders waarbij vooral de ontoegankelijkheid van goede zorg en de bedroevende inkomenspositie en maatschappelijke positie opvallen. Onderkend wordt dat er problemen zijn met acceptatie in de samenleving doordat veel transgenders vereenzamen. Dat heeft rechtstreeks te maken met de onmogelijkheid of voor sommigen onbetaalbaarheid van correctie van secundaire geslachtskenmerken. Die groep zal door de crisis alleen maar groeien in de komende jaren. Het percentage zelfdodingen en het aantal transgenders dat daar over nadenken of nagedacht hebben is groot. Daarmee wordt eigenlijk onderstreept dat de huidige organisatie van die zorg en de financiering ervan slachtoffers maakt. Ik kan dat helaas uit eigen ervaring bevestigen want het is echt geen sprookje.

En wat doet de tweede kamer dus wanneer een herstel van het vergoedingenstelsel ten behoeve van vergoeding van correctie van secundaire geslachtskenmerken aan bod komt?

Precies: ze stemde het weg.

Met uitzondering van Groen Links, D66 en de Partij voor de Dieren hebben de partijen gestemd tegen het voorstel om op de zorgbegroting van 60 miljard 200.000 euro beschikbaar te stellen voor het verlenen van vergoeding voor de noodzakelijke aanpassing van secundaire geslachtskenmerken. Partijen als CD, PvdA, VVD en SP stemden tegen het voorstel terwijl voor de verkiezingen zij allemaal meerdere malen aangaven dat die vergoeding terug zouden moeten komen. (In 2005 schafte het toenmalige kabinet ze af.)

Algemeen wordt erkend dat het voor transgenders bijzonder moeilijk is om werk te behouden of een baan te vinden na baanverlies. Omdat ze transgender zijn en op de werkvloer men daar niet mee uit de voeten kan. Of omdat werkgevers liever geen ‘probleemgeval’ in dienst nemen. Dat komt door onder andere door het stigma van de ‘man in de jurk’ dat veel transvrouwen opgedrukt krijgen (over transmannen wordt amper gesproken of gedacht in de maatschappij). Dat problemen met gezichtsbeharing en het niet hebben van een vrouwelijk figuur (in verband met te geringe of afwezigheid van borsten) voor transvrouwen dat stigma bevestigd is duidelijk zodra men zich in de materie verdiept en de politieke partijen zijn zich daar heel goed van bewust. Alle fracties hebben uitgebreide informatie van organisaties als COC en Transgender Netwerk Nederland hierover ontvangen. Naast dus die rapporten die niets aan duidelijkheid te wensen over laten.

En toch werd donderdagnacht dit wetsvoorstel afgestemd.

Hiermee zijn transgenders in Nederland were jaren achteruit gezet. Hoop op verbetering van de zorg op afzienbare termijn is er niet. De wachtlijsten voor geslachtsaanpassende operaties zijn langer geworden in de afgelopen jaren, de vergoedingen zijn veel te beperkt en de kosten voor volwaardige behandeling zijn te hoog voor veel van ons die naast alle problemen van een maatschappelijk transitie die gehinderd wordt door de eisen van het medisch behandelprotocol in combinatie met de afwezigheid van goede ondersteunende zorg en correctie van secundaire geslachtskenmerken. Het leven van transgenders wordt er in tegenstelling tot de nadrukkelijke politieke toezeggingen niet beter op in Nederland maar juist slechter.

Dat partijen als de VVD, PvdA en de SP, die altijd achter verbetering van rechten en zorg van transgenders stonden, dit voorstel afgestemd hebben is ronduit schandelijk. Kiezersbedrog van de bovenste plank naar een kwetsbare groep mensen. Bedrog van partnerorganisaties van de overheid, bedrog van tienduizenden mensen. De enige conclusie die overblijft is dat de transgenders in Nederland van de politieke partijen die in dit land de dienst uitmaken niets te verwachten hebben. Afgelopen donderdagnacht is er in het gebouw van de Tweede Kamer een dieptepunt bereikt in het recht doen aan een normaal leven voor transgenders. De regeringspartijen ondersteund door CDA en VDD zijn daar verantwoordelijk voor. Rechtstreeks.

Mijn walging over zoveel bedrog over de ruggen van een groep mensen voor een bedrag dat verdampt in de marges van de totale zorgbegroting kan ik met geen pen beschrijven. Ze is groter dan wat u hier leest. Voor mij, en vele anderen met mij, kan de politiek gestolen worden. De politieke partijen CDA, SP, VVD en PvdA zijn mijn vijanden. Ze maken mij en mijn lotgenoten het leven zuur en we hebben niets goeds van ze te verwachten.

Ik wens de fractieleden van SP, CDA, VVD en PvdA een uiterst onprettige Kerst toe en een bijzonder ongelukkig 2013. Vanuit het diepst van mijn hart. Beste kamerleden: sterf van mijn part! U bent het niet waard om op de zetels in de tweede kamer te zitten.
Laat ik milder zijn, ik wens alle vrouwelijke tweede kamerleden van die partijen overmatige baardgroei en het verlies van hun borsten en de mannelijke tweede kamerleden castratie in combinatie met een lang publiekelijk leven toe.

Voor de criticasters: ik heb die noodzakelijke aanpassingen om mijzelf maatschappelijk aanvaardbaar als vrouw te kunnen presenteren laten doen, van mijn eigen laatste geld. De keuze was een leven als een schaduw van wie ik eigenlijk ben of armoede. Ik koos het tweede want er is wat dat betreft nooit een stuiver vergoed. Ik ben blij dat ik die keuze maakte want ik leef en het gaat steeds beter, maar de keuze betekende een verscherping van de armoedeval die toch al mijn deel was. Wat verklaard waarom ik hier zo boos over ben. Anderen na mij zullen het niet beter krijgen en dat gun ik geen mens, sterker nog: het is mensonterend.

© Alice Anna Verheij

Debat op 2 schaadt transgenders.

Vanavond was naar aanleiding van het SCP rapport (zie vorig bericht) het NCRV/KRO programma Debat op 2 op de televisie.

Het programma was een wanvertoning en met name een platform voor transgender vijandige meningen, transfoben en zelfs een uiterst discutabele psychiater (A Campo) waarvan is aangetoond dat hij rammelend pseudo wetenschappelijk onderzoek als feiten tegen geslachtsverandering presenteert.

Dit programma schaadt de belangen van de in deze samenleving toch al zo ernstig achtergestelde transgenders rechtstreeks. De NCRV en de KRO moeten zich schamen voor dit wanproduct en hopelijk komt er nooit maar dan ook nooit meer zo een uitzending op de Nederlandse televisie. Het was een uit de hand gelopen uitzending waarin negativiteit ten opzichte van transgenders de boventoon voerde, slordig met de aanduiding van het gender van de gasten werd omgesprongen en transvijandige mensen alle ruimte kregen hun afschuwelijke meningen en teksten te uiten. Voor mij niet veel anders dan een debatprogramma waarin bijvoorbeeld neonazis alle ruimte krijgen mensen te haten.

Eigenlijk zouden KRO en NCRV een herstelactie moeten doen en een vervolgprogramma maken dat wel zindelijk is en ingaat op de echte problemen in plaats van ze in een pseudo-debat setting met een slecht functionerende presentator slechts oppervlakking te benoemen en dan vrij baan geven aan kortzichtige en domme mensen die niet eens hun eigen kind kunnen accepteren. Wat een triestigheid.

© 2012 Alice Anna Verheij

Ik heb iets voor meneer Teeven.

In mijn bezit heb ik een kaartje van plastic dat is uitgegeven door de Staat. Er staat op de achterzijde onder meer het volgende:

Dit document is eigendom van de Staat der Nederlanden. De houder is verplicht het document zorgvuldig te bewaren. Het eigenmachtig aanbrengen van wijzigingen en / of aanvullingen maakt het document ongeldig en is strafbaar.

Op de voorzijde staat:

GESLACHT | SEX : M

Het document is de ‘NEDERLANDSE IDENTITEITSKAART’. Het is een document dat foutieve informatie bevat die niet gecorrigeerd kan worden zonder dat ik me ondergeschikt maak aan een wet die volgens internationale moraal (EU, VN) niet mag bestaan. De M had een V moeten zijn. Want ik ben geen man (meer).

Wat is er aan de hand?

De huidige wet op de geslachtsverandering eist dat ik voor een juridische wijziging een document overleg waarop door een arts is vastgelegd dat ik onvruchtbaar ben. Aangezien daarvoor een medische ingreep nodig is komt het er op neer dat de Nederlandse Staat in strijd met het internationaal geldende mensenrechtenverdrag, dat door diezelfde Staat is ondertekend, handelt. Aan een dergelijke wet wens ik me niet te onderwerpen.

Dat heb ik nu inmiddels vier jaar volgehouden en de straf ervoor is dat alle officiële instanties mij als man aanduiden en aanspreken, dat mijn paspoort en identiteitskaart van een M voorzien zijn en dat ik altijd en overal moet uitleggen wat er aan de hand is. Altijd weer uitleggen dat ik een transvrouw ben. En ik heb er geen zin meer in. En dus ga ik me aan die wet onderwerpen. Omdat ik het niet meer vol hou om op deze manier te strijden tegen een overheid die niet van plan is die wet ongedaan te maken. Ondanks de vele toezeggingen dat die wet veranderd wordt.

Fred Teeven heeft als verantwoordelijk bewindspersoon toegezegd dat voor het zomerreces het door zijn ministerie samengestelde wetsvoorstel bij de kamer zou liggen zodat na het zomerreces die wetswijziging aangenomen kan worden. In 2013 zou ik dan zonder die vermaledijde brief gewoon bij de Burgelijke Stand de aanpassing kunnen laten uitvoeren. Zonder gedoe, zonder rechtbank, zonder hoge kosten.

Maar Fred Teeven past in de traditie van politici die transgenders en transseksuelen in Nederland met een kluitje in het riet gestuurd hebben, ze aan het lijntje houden en besodemieteren. Want het voorstel dat inmiddels onder twee maanden stof ligt op zijn ministerie komt niet op tijd bij de kamer. Het gevolg: het wordt geen 2013 maar later. En gegeven de komende verkiezingen ben ik er van overtuigd dat het veel later zal gaan worden, if ever…

En dus geef ik mijn strijd op. Maar niet eerder dan nadat ik de wet overtreedt door het wijzigen van mijn identiteitskaart en het aanbieden van die gewijzigde kaart aan meneer Teeven. Deze kaart ga ik in ieder geval niet meer gebruiken (en hij was trouwens pas verlopen). Hij mag hem hebben ter herinnering aan zijn laksheid en bedrog. Hierbij dus twee foto’s. Eén van de kaart voor de aanpassing. De tweede van de kaart na de aanpassing. Ik heb hiermee een bezit van de Nederlandse Staat vernield. Iets strafbaars gedaan. En dat zal me – op zijn Haags – de aars oxideren.

Nu nog de afspraak met Teeven regelen om het stukje Staats plasticafval aan hem te geven. Met dank voor de niet geleverde dienst en de niet gehouden belofte. En die overtreding van mij dan? Ach, een staatssecretaris mag ook niet liegen maar doet het wel.

© 2012 Alice Anna Verheij

This is what the trans ‘community’ needs in NL’s.

There’s a problem with trans emancipation in the Netherlands. The lack of a role model for transwomen and transmen. Well, not really, we do have one. Valentijn is doing a tremondous job being un unwanted but good rolemodel for transgender youth. But it’s not only youth who need role models, older trans people need role models too. And most of all society needs role models.

These two women, Janet Mock and Isis King talking about thier position as role model are doing great in the US. I do wish we had some like them in the Netherlands.

And yes, they are both gorgeous. Nothing wrong with that for as far as I’m concerned.

But we don’t, I’m afraid. Probably because socety around them is still acting pretty shitty about it all. Still, I do have hope that things will change. Eventually.

Being lesbian (1920’s – 2010’s).

I live a quite liberal life. In my own country and my own culture. Which means I do not hide my gender or my sexual prevalence. Of course I am open about both as my friends, family and readers know. After all, it’s 2012 and we live in a modern world, don’t we?

Image

1928 American Novel

But this is certainly not true everywhere. There are still many societies and cultures (and / or religions) that disapprove homosexuality and transgenderism. And being confronted with that after many years of being out of the closet is ehm, well ehm, confronting… Without giving away too much details I can safely say that it’s ok to be lesbian and travel and work in Nepal. As long as you stay beneith the radar. So for most of the time I did so. On the few occasions that I was open on myself I received mixed reactions. Some people, including my best friends there, didn’t make a fuss. Others however said they didn understand and as for most people the standard question for a western woman traveling alone is “do you have a husband?”. When answering no most people gave me some sort of pityful look and sometimes even said: “oh how sad.”. In most cases I didn continue conversation on the relationshsip line so that was it. And some specific situations turned awkward when people simply said “We don have that in our society.” Which is of course total crap.

I do honor other cultures and religions I am not familiair with so I just go things out of the way. Why would I make life more difficult than necessary?

But then love strikes and after an initially good time things turned for the worse. And I learned. The hard way. I learned that some things are simply not possible in traditional societies for all kinds of reasons. And I realized that although in many places on the globe people like me are gathered equal to anyone else there still are many, many places where that is certainly not true. That in itself makes me sad. Very sad. Because it takes away the opportunity for that one most beautiful thing on earth: love.

This world is not as modern is it looks like. Unfortunately.

Alice (c) 2012

Rond

Ineens viel het me op. Tijdens het douchen. Ik heb er niet zo op gelet het laatste jaar. Druk met andere zaken. Als ik de foto;s van mezelf nog eens bekijk tijdens mijn werk in Nepal zie ik vooral een stoere vrouw die soms jongensachtig, soms erg vrouwelijk is. Een beetje een kameleon. Wel bijna altijd met een lach behalve op de momenten dat het werk de harde kant van het bestaan van anderen zichtbaar maakt. Dan is ze serieus, ernstig zelfs soms. En ik zie dan een voorkeur voor kleurige kleding.

Op de bank zittend en dit stukje schrijvend bezie ik mezelf. Donker gekleed, wat somber en duidelijk niet op mijn plek. Ik zit er bij alsof ik een gast ben, een bezoeker die zo de deur uit kan wandelen naar, tsja waarnaar eigenlijk? Maar onder de douche vanmorgen zag ik mezelf ineens zoals ik nu ook ben. Rond met nadrukkelijk vrouwelijke vormen, een zacht gezicht. Kwetsbaar en met een lijf dat misschien wel bijna vijftig is maar oogt als veertig. Niet mooi of zo maar zeker ook niet onaantrekkelijk. De littekens van de operaties die me mijn leven terug gaven en mijn verleden verwoestten zijn amper meer te zien. Opgegaan in de omliggende huid. Een huid die vooral glad is geworden en in niets meer lijkt op die ruwere die mij tien jaar terug bedekte. In het vermoeide gezicht zijn dan soms de kleine rimpeltjes zichtbaar maar zo ’s morgens, net wakker, is zelfs daar geen sprake van.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Ik ben ronder geworden. Niet dikker maar ronder. Het hoekige dat toch al niet sterk ontwikkeld was is verdwenen en wat rest is de schaduw van een botstructuur uit het verleden. Deels mannelijke verhoudingen in een verder vrouwelijk lijf. Een lijf dat de transitie voorbij is, uitgegroeid en niet meer veranderen zal van structuur maar alleen nog verouderen zal. Een lijf ook zonder weg terug in de tijd en een lijf dat decennia gemist heeft. Het enige dat niet in verhouding lijkt te zijn is die afwezigheid van heupen alsof dat deel van mijn lichaam vergeten is. Het is niet anders.

Mijn lijf is me allang niet vreemd meer maar om te zeggen dat het me volkomen bekend is zou bezijden mijn waarheid zijn. De aanblik kan me immers nog steeds verrassen zoals vanmorgen. Niet op een vervelende manier maar op een troostende. Want ik weet waar ik naar kijk, ik zie de geschondenheid er van. De gevolgen van de ingrepen die een redelijk geslaagde poging waren om dat lijf mij te laten zijn. En het is wel goed zo eigenlijk. Ik denk dat ik mijn lijf vanavond maar een biertje geef. Even drinken op de liefde tussen mijn lijf en mij.

Alice © 2012

Nee nou wordt ie mooi!

GODVERDOMME!

Zo, dat is er uit.

Zit ik op mijn facebookje te rommelen en komt er een melding van het Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap langs. OCW heeft op een bijeenkomst in New York (!) op een bijeenkomst van de Verenigde Naties mooi weer gespeeld met betrekking tot de bevordering van de rechten van lesbiënnes en transgenders.

Welnu, ik ben lesbiënne en transgender. En voor wat betreft het laatste is Nederland een land dat mijn mensenrechten en burgerrechten schendt. Zoals dat onderschreven wordt door de mensenrechten commissie van het Europees Parlement, Human Rights Watch en vele, vele anderen. En dan staat daar dus die van Bijsterveldt met droge ogen andere landen te informeren over hoe goed het hier in Nederland gaat? Waar haalt ze het lef vandaan om zo leugenachtig de situatie in Nederland te verdraaien?

Natuurlijk wordt door het COC (Vera, ben je er nog?) dat zonder kritish commentaar gespiegeld op Facebook.

GODVERDOMME!

De leugen kan niet groter zijn. Dit kabinet weigerde in januari nog om medische noodzakelijke behandelingen voor borstvergroting (iets dat veel transvrouwen keihard nodig hebben om zich enigszins met hun toch al gemankeerde lijf te kunnen verenigen) buiten de basiszorg te houden. Want dat zou biologische vrouwen negatief discrimineren. Laserbehandeling voor gezichtsontharing wordt ook nog steeds niet vergoed bij wet (wel door enkele verlichte verzekeringsmaatschappijen) want tsja, secundaire geslachtskenmerken… Vrouwen met baarden zijn gewoon bij dit kabinet.

Geslachtsverandering kan juridisch alleen nog maar als je ook in je lijf laat snijden en het bewijs daarvan in de vorm van een artsenverklaring overlegd. Rechtstreeks in strijd met het Verdrag voor de Rechten van de Mens.

En in New York wordt mooi weer gespeeld bij de organisatie waarvan diezelfde mensenrechten de basis zijn. Wat een stelletje hypocrieten, wat een schandalige praktijk van een minister van een kabinet om over de ruggen van transgenders in Nederland mooi weer te spelen. En denk maar niet dat het COC (die club van homo’s en lesbo’s) daar kritisch op is. Welnee, die zijn gewoon eigenlijk nog erger.

Nederland, hypocrietenland, bah!

Alice © 2012

Emancipatie en transgenders, een onmogelijkheid.

Al jaren irriteert het me mateloos. De naïviteit van ‘georganiseerd’ transgender Nederland als het gaat om de eigen emancipatie. Iedere keer opnieuw, gemiddeld zo’n vier keer per jaar, is er weer een onderzoek op poten gezet of wordt er weer eens geneuzeld over hoevel transen in welke varianten ons landje kent. Lekker belangrijk.

samenwerking met homoorganisaties:
ondergang van echte emancipatie

Lekker belangrijk vooral omdat als het om de onderwerpen die er voor transgenders – maakt me niet uit welke variant – wèl toe doen er over het gebrek aan ontwikkelingen en resultaten op het gebied van emancipatie een wel heel relaxte houding wordt aangenomen. Onderzoek van het CBS over de werkgelegenheid van transgenders? Klein tekstje op de website van het subsidierondpompende emancipatieclubje. Maar veel meer gebeurt er niet. Rapport van Human Rights Watch over transgenders in Nederland? Een presentatie en wat persberichten en dat was het dan weer. Geen verbeteringen in het vergoedingsenstelsel in de zorg omdat het kabinet het de moeite niet waard vindt? Een lam protestje en klaar zijn we weer. Tot het volgende media incidentje. Ondertussen wel vooral ‘constructief samenwerken met de homobeweging’ zodat er vooral veel geleuterd en weinig resultaat geboekt wordt.

Transgenderorganisaties in Nederland blinken uit door slapte, appelflauwte en reactief gedrag. Maar dat mag je niet zeggen hoor. Nee, laten we vooral lekker rustig blijven. Doorpitten en blij zijn met het zoveelste Nederlandse of Europese onderzoek om de situatie / problemen / zorg / werkgelegenheid en Joost mag weten wat al niet meer van transgenders te onderzoeken. Want onderzoeken zijn belangrijk. Toch? Want we weten het allemaal niet. Toch? En de cijfers zijn twijfelachtig. Toch?  Het gezegde ‘blij zijn met een dode mus’ wordt niet begrepen en zo duurt de jarenlange winterslaap van de transgender emancipatie is dit slapjanussenlandje voort.

Wat er niet gebeurt is verbetering van de zorg, afschaffing van beschamende discriminerende wetgeving en verbetering van de arbeismarkt positie van transgenders.

De argumenten tegen de veel te schaarse kritiek is dat Keulen en Aken niet op een dag gebouwd zijn, dat emancipatie decennia duurt en Joost mag het wederom weten wat voor flauwekul argumenten nog meer. Zolang er maar geen discussie ontstaat over de daadwerkelijk behaalde resultaten van de subsidie machine gestuurde belangenbehartiging en emancipatieclubjes. Nederland lijdt al jaren aan cijfer en onderzoek fetisjisme en de transgender gemeenschap doet dat op een inmiddels pathologische manier. Zozeer zelfs dat als er kritiek op wordt gegeven (al is het op het lamme Facebook) men in no time op de lange teentjes getrapt is. De kritikaster wordt als negatief bestempeld waarmee voorkomen wordt om op de argumenten in te gaan. Vluchten in de metadiscussie is bij de stuudjes en post acadeempjes die het transgender belangenbehartigingscircuit beheersen een stevig gewortelde strategie geworden. Tsja, het is maar waar je je centjes mee verdiend.

Wat mij betreft stoppen we met deze flauwekul. Trek die subsidies aan dat slome Transgender Netwerk Nederland maar gewoon in, onttrek de penningen aan het COC en kap de onderzoeksflauwekul van Movisie en Joost – daar is ie weer – mag weten wat voor onderzoeksgroepjes nog meer. Vergeet samenwerking tussen de homobeweging en transgender belangenbehartiging want veel verder dan wat slappe lippendienst komt het niet (lees daarvoor eerdere berichten over hoe bijvoorbeeld COC op de momenten dat het er op aankomt het erbij laat zitten als het om transgenderbelangen gaat).

Gooi dan dat geld op een hoop en steek dat in daadwerkelijke actie. In emancipatie op straat, in de media en in de samenleving. Geld voor positionering van die transgenders die wel in staat zijn om met een open en kritische blik naar de samenleving te kijken en de misstanden willen wegwerken. Geld voor werkgelegenheidsprojecten en ondersteuning van transgenders die ondanks de maatschappelijke tegenwerking zich uit de armoedeval en het maatschappelijk dal omhoog knokken. Want die belangenbehartiging is een wassen neus geplakt op mensen met lange tenen. Steun die mensen die niet meer accepteren dat de politiek indut en zich achter valse argumenten verschuilt zodat ze discriminatie overeind kunnen houden. Gebruik het geld om iets te DOEN!

Voor de transen met lange tenen die last van mijn tekst hebben een tip: koop veiligheidsschoenen.

Alice © 2012

Titels.

Ik ben voorgedragen voor een titel. Nu ben ik niet zo van de titels en neig ik – hoe ongeloofwaardig dat ook misschien is in de ogen van sommigen – naar ernstige verlegenheid wanneer ik gecomplimenteerd wordt. Dus weet ik me niet zo goed een houding te geven. Het is namelijk zo’n titel waarvoor je voorgedragen wordt en vervolgens op basis van het aantal stemmen die titel al dan niet toegewezen krijgt. Een soort publieksverkiezing dus en we weten inmiddels allemaal wat er met Elsevier ringen en Gouden Kalveren gebeurt. Wat de titel waard is ligt hem in zowel de erkenning door de ontvanger als door hoe ‘men’ over die titel denkt.

Zet ik de mogelijkheden tegen elkaar af op een twee-bij-tweetje (ja, oude gewoonte tot versimpelen van de werkelijkheid en ik weet het) dan is de aanblik daarvan zo verontrustend als de negatieve uitersten van de assen aangeven. Maak ik een vier kwadrantenplaatje waarin de ene as die van persoonlijke waarde van de titel met de uitersten ‘flut’ en ‘wow’ en de andere as die met dezelfde beoordelingen maar dan vanuit het collectieve beeld van mij zijn. Dan levert dat kwadranten in termen van mijn beleving op die variëren van ‘waardeloos’, ‘niet van belang’, ‘deprimerend’ en ‘geweldig’ op. Zo oppervlakkig bezien ga ik alleen voor het kwadrant ‘geweldig’ en dus is zo’n verkiezing een verontrustende zaak in relatie tot mijn gemoedsrust. En erg rustig is mijn gemoed toch al niet.

Maar goed, ik ben dus voorgedragen voor de titel ‘LesbICOONingin’. De gruwelijke woordspeling daargelaten en de reductie tot doods object, want dat zijn iconen doorgaans, staat zo’n titel dus voor iemand die blijkbaar iets met lesbiennes heeft en een voorbeeldfunctie vervuld. Even serieus, dat is de strekking van de tekst van de Stichting OndersteBoven die opkomt voor lesbische, biseksuele en transgender vrouwen en zo. Nu heb ik inderdaad heel graag iets met lesbiennes, hoewel de voorkeur toch wel gaat naar één tegelijk hoor. Ik hoor immers zelf ook tot het pottenleger. Er zijn, hele lieve, vriendinnen die dus blijkbaar vinden dat ik een positieve voorbeeldfunctie vervul binnen de ‘lesbische gemeenschap’. Wat die gemeenschap dan ook wezen moge. De reden voor de aanbeveling, en die waardeer ik echt wel hoor, is dat ik soms onthullend schrijf over gesodemieter in die gemeenschap. Want zoals in elke gemeenschap bestaat ook daar gesodemieter.

Jaren terug leerde een ex-baas van me mij een wijze les. Die ging als volgt. ‘Weet je Verheij, als een organisatie groot genoeg is kun je er maar beter vanuit gaan dat ze een afspiegeling van de samenleving is. En dat houdt in dat er dieven, moordenaars, verkrachters, oplichters en viezerikken in die organisatie werken.’ De uitspraak is me altijd bijgebleven als de ultieme ontnuchtering van de positieve blik op de samenleving. Er zijn dus bedriegende Angolese asielzoekers waardoor Mauro het extra moeilijk krijgt en er zijn criminele lesbiennes. En omdat ik nu eenmaal een wat losse pen heb kan ik het niet laten om daar over te schrijven als ik daarmee geconfronteerd wordt. Een paar onthullende artikeltjes op deze schrijfplek over gelazer op Lesbos en de criminele praktijken in lesbisch ondernemersland zijn daar voorbeelden van. Net als mijn teksten waarin ik ageer tegen de marginalisering van transgenders in deze maatschappij en de bedenkelijke rol van de overheid daarbij. Ik schrijf dat soort artikelen en stukjes met gemengde gevoelens. Enerzijds heb ik de journalistieke drang om een stevig commentaar te geven op de actualiteit maar anderzijds vind ik het erg dat te moeten doen over zaken waar dat niet bij nodig zou moeten zijn. Transgenders mogen immers niet gemarginaliseerd worden en in de lesbische scene kan ik het maar moeilijk verdragen dat er sprake van criminaliteit is.

Edoch, voorgedragen worden voor een dergelijke titel is, zeker wanneer dat gemeend gebeurt alleraardigst. Het is een soort waardering voor dat wat ik doe en waar ik voor sta. Wat mij betreft ook iets waarvan ik hoop dat het niet meer nodig zal zijn. Dit soort titels mogen wat mij betreft afgeschaft worden wanneer de reden van toekenning niet meer bestaat. In dit geval wanneer lesbische, biseksuele en transgender vrouwen op alle gebieden volwaardig in de samenleving staan en als zodanig gewaardeerd worden. Kortom, als eigenlijk iedereen een LesbICOONingin zou moeten zijn. Tot die tijd echter kan er dus gestemd worden op iemand die zo’n titel verdiend. Dat ik daarbij voorgedragen ben als transgender lesbienne zie ik dan maar als een erkenning.

Ik ga hier niet zeggen hoe en waar er gestemd kan worden, dat is niet zo mijn manier van zelfpromotie. Google biedt wellicht uitkomst mocht U, lieve lezer, willen stemmen. En op mijn hoeft U echt niet te stemmen hoor. Het màg natuurlijk wel. O, en mocht ik nu gekozen worden door een schare enthousiaste fans dan beloof ik de Gouden Lesbo niet uit het raam van de taxi te gooien.

Alice © 2011

PS Rijk is dood en dat vind ik jammer. Ik hield van de grumpy old man al was het maar omdat hij zijn Gouden Kalf met genoegen op straat flikkerde…

Je zus F Krijst!

Ook een ‘Je zus F krijst!’ t-shirt?
Bestel ze via email in tiet of tietloze uitvoering
Alleen in XL verkrijgbaar.
€18 incl. verzendkosten.
Bestellingen naar contact@woordenstorm.nl 

Damn. Lees net het wetsvoorstel van Teef Teeven met betrekking tot vereenvoudiging van geslachtsverandering (de juridische genitaliën identificatie). Wat een kutvoorstel. Ik bedoel wat een matige tekst. Dit moet maar eens een paar dagen bij me borrelen, bubbelen en stomen voordat ik er een uitgebreid artikel aan wijd. Wat wel gaat gebeuren natuurlijk.

Freddie T.

Hopelijk lukt het om de komende dagen er, ondanks verhuizing / huisuitzetting en zo, een stevig artikel aan te wijden want dat is zeker nodig. Zoveel maanden werk van ambtenaren en dan dit soort broddelwerk maakt niet alleen verdrietig. Het is dat ik van de pen ben en niet van de bakstenen want anders zouden er de nodige ruiten sneuvelen bij Teef en consorten.

Nou ja, het gal is er voor even uit. Nu nog een keertje nakotsen en dan in- en uitademen (langzaam, minimaal drie keer). Straks maar weer Zen worden dan? Dan kan ik zondag er een goed verhaal uit persen. Ik bedenk me trouwens ineens dat het woord ‘gender’ deel uitmaakt van ‘gedonder’. Zou dat de verklaring zijn van de stupiditeit die ik zie?

Alice © 2011 (Jawel, zelfs hier gooi ik kopijrecht op!)

Uit de Trouw van 14/9/2011.

Vandaag verschenen in Trouw. Tekst: Jet Salomons.

Noot: Inmiddels heb ik de tekst van het door Teeven ter advies voorgelegde wetsvoorstel. Het deugt niet. Er zijn nogal wat belangrijke bezwaren en er wordt zelfs een rampzalig artikeltje toegevoegd. Na de aanbieding van het HRW rapport op donderdag en de bijeenkomst vrijdag zal ik er een uitgebreid opinieartikel aan besteden op deze plek.

Interview bij Knooppunt Kranenbarg.

Prima interview gehad met Bert Kranenbarg. Om blij van te worden.

Klik hier en luister het nog eens na.

En hier is een interview met Boris Dittrich van Human Rights Watch met de BBC.

Alice.

Proud@.nl

Every picture tells a story. As Rod Stewart once sang on just another one of his albums. And it’s true. Just like that a picture is a thousand words. My life and work now is all about pictures. Pictures made by me and other photographers. The culmination of my work over the recent months at this stage is the photo exhibition, hopefully soon to be followed by the film. But there’s more happening around me.

Some time ago, early this year, I met Johan Brouwer. He is an artist, photographer, who works on the empowerment of gay people in the Netherlands and he does so in a vey positive way. His response to the increasingly bad sentiments in Dutch society regarding gay people was his idea to make a photo and storybook that will show the beauty of the diversity that the gay, or better lgbt, world in the Netherlands has. We talked about it and he asked me if I was available to be part of it. Like publishing a portrait of me in his book ‘Proud@.nl‘.

I suggested not to print a couple of photos but to use one, made by him at a place that’s somehow special to me, and publish that accompanied by a story of me. We agreed and the photo that you see here was taken at the Lange Voorhout, close to Pulchri, in the city where I was born, raised and where I now live. During the summer I wrote a story for the book while I was in Kathmandu.

Johan’s book, that I already love before I have seen the whole book, is soon to be published. Early Oktober there will be a presentation in Amsterdam. I’ll be there with a performance. What I’ll do there is a surprise, even for Johan. I am happy that in this way, by being involved and having a portrait of me published together with a short story in Johan’s book, I can contribute to a different style of gay pride than that was is usually regarded as pride.

There are very few transgender lesbian artists who are public on their gender and sexuality up to the level of being open, out and visible. It’s a choice I made to do this. I did so because of Johan’s positive angle on the topic and the quality of the book he is making. I feel proud to be part of it. Also because I’m part of a selection of people in that book that is a great selection with amazing people. So, if you want to see more of what Johan made: buy the book once it hits the bookstores. It’s worth your money. Check out www.proudat.nl for a sneak peak.

Alice © 2011

Laat ik het er voor één keertje dan maar over hebben.

Wat ervaringen sinds mijn terugkomst in Nederland na het filmen in Nepal geven mij voldoende aanleiding om mij maar eens een keer heel duidelijk uit te spreken over misschien we de grootste irritatie in mijn leven.

Het punt is dat ik er van hou om mensen te ontmoeten. Soms kan dat een date zijn (ja ik date soms, so what?), soms zijn het mensen waar ik mee samen werk of ga werken. Soms zijn het mensen in de kroeg of mensen die ik anderszins tegenkom. De basis is dat ik graag open sta voor andere mensen en dat heeft me veel goeds en een paar geweldige vrienden / vriendinnen / vriendandersen opgeleverd. En dat ik opensta voor anderen houdt ook in dat anderen me mogen leren kennen. Mogen weten wie ik ben, wat mijn realiteit is, waar ik passioneel over ben en wat ik verafschuw. Ze mogen weten dat ik lesbisch ben en ook dat ik een transvrouw ben. Het is niet iets om geheimzinnig over te doen vind ik. Hoewel de samenleving daar overigens geregeld wel alle aanleiding toe geeft, maar ik volg mijn eigen weg en ben net als de meeste andere mensen best blij met mezelf. Mijn seksuele geaardheid en gender identiteit zijn onderdelen van de mens Alice die onlosmakelijk met mij verbonden zijn. Ze definiëren me in veel opzichten.

Des te vervelender is dat het blijkbaar nog steeds zo is dat mensen als ik geregeld bloot komen te staan aan vragen en opmerkingen die op zijn minst onbeleefd maar vooral ook dommig en bot zijn. Iedere transvrouw kent die vragen ongetwijfeld ook. Zal ik een lijstje geven? Ik geef er dan meteen de antwoorden maar bij zodat mocht er weer eens een situatie zijn dat weer iemand, hoe ‘goed bedoeld’ ook, zichzelf verliest in ongebreidelde nieuwsgierigheid naar het wezen van mij als transvrouw er naar verwezen kan worden. Daar gaat ie dan, de top tien van transvrouw onvriendelijke vragen:

  1. Ben je omgebouwd? Antwoord: ik ben geen auto of huis.
  2. Hoe lang is het gelden? Antwoord: lang genoeg.
  3. Kan je gewoon sex hebben? Antwoord: definieer gewoon alsjeblieft.
  4. Wat vinden je kinderen er van? Antwoord: vraag het ze, als je dat durft.
  5. Vast wel erg voor je ex vrouw toch? Antwoord: nee, ze vond het geweldig. Nou goed?
  6. Voel je je nu echt vrouw? Antwoord: voel jij je dan echt vrouw (of man)?
  7. Dus je hebt een vagina? Antwoord: wat denk je zelf?
  8. Heb je nou nooit spijt van je keuze? Antwoord: keuze? Welke keuze?
  9. Nou die van de operatie… Antwoord: zie ik er uit alsof ik daar spijt van heb?
  10. Hoe heette je vroeger? Antwoord: Frankenstein!
  11. Goed nog eentje extra dan: Goh, hou je dan niet van mannen? Antwoord: zei ik niet dat ik lesbisch ben? 

Nee, serieus mensen. Het zijn vragen die geregeld gesteld worden. Echt waar. Zelfs door mensen die redelijk dichtbij komen. Het zijn vragen die natuurlijk niet kunnen. Ze zijn bot en getuigen van een ongezonde of op zijn minst onbehoorlijke nieuwsgierigheid naar de genitale wetenswaardigheden rond mijn persoontje (of die van andere transen). En doorgaans maak ik me er met een beleefd maar vaag antwoord van af als ik denk dat de vragensteller / vragenstelster uit naïviteit dit soort vragen stelt. Ik vraag toch ook niet (meteen) of je ook aan SM doet?

Maar soms is het wat erger allemaal. Dan is het ongezonde nieuwsgierigheid. Het punt is, ik vertel intieme zaken aan mensen die ik vertrouw en waar een situatie mee ontstaan is dat het van belang is die details te vertellen. Net als de meeste andere normale mensen. Ik vraag toch ook niet aan de bar naar de genitale status van de persoon waar ik mee zit te kletsen? En wanneer iemand uit zo’n ongezonde nieuwsgierigheid met een vage blik me een aantal van de vragen uit het lijstje stelt (of nog botter vraagt of ik vroeger een vent was) neig ik tot moord. Die neiging onderdruk ik meestal snel en reduceer die tot een simpele wedervraag waarbij ik voorstel dat de ander mij eerste verteld met wie, wanneer en onder welke omstandigheden de persoon sex gehad heeft. Of het lekker was en of de vriend / vriendin een beetje goed neukertje is. Doorgaans is het dan duidelijk dat men te ver gegaan is. Voor diegenen die daar dan boos over worden naar mij rest een op het hoofd omgekeerd glas bier. En dat is op mijn vriendelijke dagen.

Er zijn trouwens mensen (doorgaans mannen) die het allemaal nog veel erger maken door nadrukkelijk naar mijn borsten en benen te staren met een soort verbaasde blik in de ogen dat zoveel moois mogelijk is bij een trans en niet omwille van het feit dat ik inderdaad redelijk geconserveerd ben. Heel erg irritant.
Het is inmiddels al een tijdje 2011. Er mag wat mij betreft gevoeglijk aangenomen worden dat de meeste volwassenen wel weten wat een trans(seksuele) vrouw is. Dat die dan ook voldoende beleefdheid in acht nemen om ons in onze waarde te laten en zich te onthouden van het stellen van veel te intieme vragen. Gewoon omdat dat in een normaal sociaal verkeer iets is wat je niet doet. Of is het echt zo moeilijk om het fatsoen te houden?

Dus kom je me ooit tegen en ben je een beetje nieuwsgierig naar wat voor mens ik ben, toom die nieuwsgierigheid dan in en wees liever gewoon aardig. Dan ben ik het ook. Zo niet, er zijn genoeg gevulde glazen bier te vinden om de haren mee te wassen. Misschien is het dan toch tijd voor een boekje ‘Hoe hoor je met transgenders om te gaan?’ te schrijven voor gebruik bij de ontwikkeling van normale sociale contacten.

Alice © 2011

‘Een familiezaak’ op herhaling.

Vandaag kwam er een bericht langs dat het door mij in 2007 voor het Midzomergracht festival geschreven en door Ellen Boekelaar bewerkte toneelstuk ‘Een familiezaak’ in 2012 tijdens ‘Haarlem Roze Stad’ weer opgevoerd gaat worden. Daarmee krijgt de Familiezaak een welverdiend vervolg. Het is fijn om te zien dat er geloofd wordt in de kwaliteit van het stuk en ik hoop dan ook dat het een succes gaat worden.

‘Een Familiezaak’ was het begin van mijn schrijvers loopbaan die inmiddels serieus vorm heeft gekregen. Het script is op deze website als PDF bestand terug te vinden: Een Familiezaak. Voor meer informatie over het stuk klik hier.

De cast van 2007: Petra BeelenAlfred Heppener,Arna van der SlootClaudia van RooijWouter van der Valk, Annette van Soest, Peter Boekelaar. Regie: Ida van de Lagemaat. Script: Alice Verheij en Ellen Boekelaar. Dramaturgie: Ellen Boekelaar.

Alice © 2011

Trots.

Het is Pride week in Nederland. Nou ja, in Amsterdam hoofdzakelijk. Gay Pride om precies te zijn. Ik was van plan het dit jaar weer eens volledig langs me heen te laten gaan maar zoals zo vaak dwingen omstandigheden me tot iets anders. Wazzup?

Sinds een krap weekje weet ik me versierd door een leuke vrouw. Mooi, Surinaams-Creools. We hebben elkaar ontmoet in mijn stamkroeg, de leukste lesbo tent van Amsterdam. De afgelopen dagen echter bekruipt me twijfel. Twijfel die je hebt als je iemand leuk vind maar er achter komt dat er een paar dingen in de weg staan. Normaal gesproken zijn hindernissen er om op te ruimen maar in dit geval is me inmiddels duidelijk dat het niet gaat lukken deze keer.

Thing is, de dame is wat heftig. Meestal op een leuke manier maar soms schemert er een levensstijl doorheen waar ik niets mee kan. Of mee wil. Gaat er iets mis dan is het steevast de schuld van de ander en na een paar keer gaat mij dat op mijn zenuwen werken. Het wordt dan later wel weer opgelost, maar toch. Het gevoel blijft hangen. Zelfs dat is iets waar ik overheen zou kunnen stappen, als dat alles was. Immers, iedereen heeft wel een ruw kantje en daar ga je dan mee om als je van elkaar houdt.

Maar gisteren ging het wat mij betreft mis en niet zo’n beetje ook. Zoals de meesten hier wel weten ben ik niet alleen lesbisch maar ook transgender (of wat voor foute naam men daar ook aan wil hangen). Geboren in een mannenlijf dus. Nu is dat inmiddels al jaren terug veranderd naar wat het moet zijn en ben ik dus klaar met het gedoe wat daarbij hoort. Voor een lief echter is het altijd weer wennen. Los van de eeuwige ‘wanneer vertel ik het haar vraag’ is er de vraag of ze er mee weet om te gaan. En niet alleen of een lief er mee om kan gaan maar ook of haar omgeving dat kan.

En daar is het weer eens gierend de bocht uitgevlogen. Het hoge woord kwam er al snel uit en dat ging als volgt:

‘Ik wil niet dat je mijn kinderen verteld dat je transgender bent hoor.’
‘Hoe dat zo?’
‘Mijn zoon pikt dan niet en dan is het meteen over tussen ons.’
‘Wat? Hoe bedoel je.’
‘Hij zou het een schande voor de familie vinden.’
‘Doe effe gewoon zeg, dus je vraagt me om terug de kast in te gaan?’
‘Ik wil gewoon niet dat je het mijn kinderen verteld.’
‘Nou sorry, maar dat kan ik niet. Ik schaam me niet voor mezelf hoor.’
‘Ja maar bij ons kan dat niet dus als je niks zegt weet niemand het.’
‘Belachelijk.’
‘Als je het ze verteld dan is het uit tussen ons.’
‘Nou sorry hoor maar ik ga dus echt never nooit terug de kast in. Dat kan helemaal niet trouwens.’
‘Hoezo?’
‘Ik ben all over the internet dus ze komen er toch in no time achter.’
‘O maar ze zoeken niet op internet naar je hoor.’
‘Nee tuurlijk niet. Nou hoor eens, ik ben trots op mezelf en verdom het om me anders voor te doen dan ik ben. Ze zullen er mee moeten dealen.’
‘Nou dat gaan ze echt niet doen.’
‘Dat is dan jammer voor hun maar dit kan ik niet doen en ik vind ook dat je dat niet van me kunt vragen.’
‘Ik wil gewoon niet dat je mijn kinderen verteld hoe je bent, iedereen praat er dan over en mijn zoon vindt dan dat je de familie ten schande maakt.’
‘Dat is dan zijn probleem. Ik zal mezelf nooit verloochenen, sorry maar dat verdom ik.’
‘Dan is het zo uit tussen ons hoor.’
‘Dus je schaamt je voor me?’
‘Ik niet hoor. Maar ik moet er wel aan wennen.’
‘Weinig van gemerkt anders. Van dat wennen. Maar ik kan niet leven met iemand die wil dat ik niet mezelf ben.’
‘Nou laten we het er maar niet meer over hebben.’
‘Onmogelijk.’
‘Ik wil het er niet meer over hebben.’

En toen staakte het gesprek. De dag wikkelde zich af en de bom was in mijn hoofd geplant. Ik heb het nog even geprobeerd hoor maar er viel geen ruimte te vinden. Uiteindelijk heeft het tot de keuze geleid om mee te gaan in haar wens en mezelf te ontkennen of mezelf blijven en niet opgeven. Natuurlijk heb ik voor het laatste gekozen en dus wacht me vandaag de taak duidelijk te maken dat ik niet verder wil in een relatie waar ik niet volledig mezelf kan zijn. Als ze er alsnog mee om kan gaan is er nog een kansje maar in alle eerlijkheid betwijfel ik of ik zelf dit nog wel wil.

Eén ding is me duidelijk geworden: er moet nog zo verdomd veel gebeuren voordat mensen als ik als volwaardig worden gezien door iedereen. Want de bovenstaande conversatie is de gekuiste versie. De werkelijke was naar mij regelrecht discriminerend en dat is wel een rare ervaring als de ander een Creoolse is die zelf al snel roept dat ze gediscrimineerd wordt op momenten dat ze een stommiteit begaat. Maak ik de goede keuze door deze prille relatie in de knop te breken hierom? Ik weet het niet maar ik voel dat ik niet anders kan en ik ben op mijn gevoel gaan vertrouwen wat dat betreft.

Zaterdag ga ik dus gewoon naar de Pride. Genieten van mijn mensen en mezelf zijn. Gewoon zoals het hoort: trots, mooi en – helaas – single.

Alice © 2011