It’s our choices that show who we really are.

Bovenstaand zinnetje is een verkorting van de zin

It’s not our abilities that show what we really are, it’s our choices.

Professor Albus Dumbledore, bedacht door die andere schrijfster, sprak het uit. Het is de eerste zin die in mijn roman ‘Headwind, Laxmi’s Story’ te lezen is. De zin is een opdracht aan de lezer. Een opdracht om keuzes te maken en nauwkeuriger een opdracht om niet langs de zijlijn te gaan of te blijven staan. Want van de zijlijn is het gemakkelijk oordelen.

De komende week wordt er gekozen in Nederland. En ondanks alle ontwikkelingen en veranderingen in de Nederlandse politiek van de laatste decennia lijkt het eens te meer een keuze tussen ‘links’ en ‘rechts’ te worden. Waarbij links niet meer staat voor progressief en pacifistisch en waarbij rechts niet meer staat voor liberaal. De zogenoemde linkse partijen draaien inmiddels hun hand niet om voor de inzet van militairen in risicogebieden als de Afghaanse zandbak en de rechtse partijen walsen met ongehoord gemak over de privacy en zelfbeschikking van de burger. Links en rechts zijn slechts metaforen die gemakshalve gebruikt worden om de politieke stromingen, die niet aan de uitersten maar juist tegen het politieke midden aanschurken, te duiden.

Maar het zijn onze eigen keuzen die bepalen wie we werkelijk zijn. Wordt het een keuze voor beveiliging van het eigen domein? Stem dan op de Partij Voor de Vrijheid, ondanks dat die partij zelf niet bepaald vrijheid voorstaat. Sterker nog, het is de partij die het meest en nadrukkelijkst spreekt en schrijft over beperkingen van de vrijheid. De vrijheid van anderen wel te verstaan. De tijd dat ze nog serieus genomen worden lijkt langzaam aan achter ons te geraken dus als u wilt stemmen voor het zuur van het recente verleden dan is daar de bestemming.

Socialistische Partij dan maar? Toegegeven, ze hebben een paar mooie mechnismen in hun partij. Wordt je daar bestuurder in het door verkiezingen bemenste publieke domein dan zul je een flink deel van je inkomen in de partijkas moeten afstorten. Egalitair socialisme. Echter, enig politbureau gedrag kan de top van die partij niet ontzegd worden. Het economisch denken van de SP is toch nog wel erg beïnvloed door de geleide plan economie waarbij de focus op het eigen land ligt en daarmee zijn ze economisch gezien wel erg gelijkend op die eerder genoemde PVV.

De PvdA dan? Sociaal Democraten met een partijprogramma dat zo uit het CDA verleden lijkt te zijn geplukt. Rode regenten ook, een partij die pluchegericht is. Dat daarbij het begrip kiezersbedrog onlosmakelijk verbonden lijkt te zijn met regeringen waar de PvdA deel van uitmaakt, én me de voormannen die in de wereld van het grootkapitaal zich klaarblijkelijk het meest senang voelen, nemen we dan maar voor lief. Salonsocialisten voor toch wel heel dure salons.

Christen Democraten zijn inmiddels dermate dun in getale aan het worden dat ze net zoveel in de koeiemelk te brokkelen hebben als de Democraten die nog steeds aan 1966 lijken te hangen en inmiddels steeds verder buiten de werkelijkheid van deze tijd zijn komen te staan. Aan christelijke zijde heeft zich het alternatief al tijden aangediend in de vorm van de Christen Unie en die blijkt steeds sterker te worden ten opzichte van hun grote broeders en zusters. Alleen zijn christelijke partijen in deze seculiere maatschappij steeds minder serieus te nemen, en de fundamentalistische anti emancipatoire broeders (geen zusters daar) van de SGP helpen niet bepaald mee om de christelijke politiek nog een menselijk beeld te laten hebben.

Wat blijft er over? Groen Links? Mijn eigen partij. Ooit samengesteld uit de Evangelische Volkspartij, de Politieke Partij Radicalen en de Pacifistisch Socialistische Partij. De ideologiën van die drie zijn inmiddels met een kaarsje in het donker te zoeken bij Groen Links. De partij heeft in korte tijd in het publieke debat de eigen uitgangspunten met een tempo verkwanseld dat bijkans ongelooflijk is. Een economisch beleid dat nog steeds niet uit te leggen is, een buitenlands beleid dat in strijd is met waar de partij voor zei te staan en publiek geruzie tussen de partijtoppers die geen toppers blijken te zijn maar collectieve verliezers. ‘Bam!’ is toch niet bepaald iets wat steviger scoort dan het publiekelijk stekkertjes uit stopcontactjes trekken. Geen partij lijkt nadrukkelijker de weg kwijt te zijn dan mijn eigen partij.

Dus wat zal ik kiezen? Zal ik eigenlijk wel gaan kiezen? Ik stem in ieder geval nooit op splinterpartijen die geen invloed op het beleid krijgen want dat vind ik zonde van de moeite van het wandelen naar het stemlokaal. Rechts, christelijk en het grauwe midden vallen ook af. Ik ben nu eenmaal ouderwets links en nadrukkelijk pacifistisch. Volg ik mijn eigen normen dan is er geen enkele partij die er toe doet waar ik op kan stemmen.

En zo zou het dus zomaar kunnen zijn dat ik in mijn leven voor het eerst niet ga stemmen. Want het is de keuze die bepaald wie ik werkelijk ben. Ik ben iemand die het niet zo op heeft met deze maatschappij zoals die zich ontwikkeld en al helemaal niet met de politiek zoals die zich in dit landje misvormt heeft. Mocht Groen Links nog een serieuze progressieve en pacifistische partij worden dan kan ik daar nog voor kiezen. Maar nu dus niet.

Dit jaar weet ik echt niet waar ik op moet stemmen. En aangezien de lijsttrekkers om het hardst roepen dat strategisch stemmen geen goed idee is, blijft er maar één enkel optie over:

De door het niet gaan stemmen vrijgekomen tijd besteden aan wat ik wel belangrijk vind. Ik schrijf wel een stukje.

© 2012 Alice Anna Verheij

Advertenties

Charlie Aptroot: clown of gevaarlijke egoïst?

De man is een tevreden mens. Voldoende geld in de beurs en in het bezit van een prachtige grote auto waarmee hij tot zijn genoegen lekker hard op ’s lands wegen kan scheuren.

Het is een VVD-er, lid van een partij die zichzelf vaardig ontdaan heeft van het laatste restje menselijkheid en waardigheid in de Nederlandse politiek. De man op de foto is trots. Trots op zijn partij, op het programma van die partij, trots op Nederland. Oh nee, het is de VVD. De partij die de laatste decennia politieke tijgers en tijgerinnen als Rita Verdonk, Geert Wilders, Annemarie Jorritsma en lachebekje Mark Rutte heeft gelanceerd in het Hol(lands)e politieke spectrum. De man op de foto heet Charlie Aptroot en hij geniet de geneugten van een goedbetaalde baan als volksvertegenwoordiger. Hij is lid van de tweede kamer fractie en heeft op die manier invloed op de politiek en dus op onze beurzen en op de moraal van dit land.

De man is een clown. Of een gevaarlijke egoïstische gek.

Met zijn kenmerkende brede lach verkondigd hij in de zondagavond uitzending van Brandpunt van 24 juni dat het geld dat bespaard wordt op ontwikkelingshulp prima gebruikt kan worden om de automobilisten tevreden te stellen. Zodat ze lekker hard, harder dan 130 kilometer per uur kunnen rondscheuren. Toen ik het hoorde dacht ik dat hij een grapje maakte en dus dat Charlie een clown was. Maar niets blijkt minder waar te zijn.

De man laat op die manier haarscherp zien waar het egoïsme en kapitalisme het liberalisme mee gegijzeld hebben: uitknijpen van de allerzwaksten op de wereld ten gunste van de benzineslurpende VVD stemmende automobilisten maffia.

De man moet zich diep schamen. Schamen voor een uitspraak waarmee hij de ‘geneugten’ van de autorijders stelt boven steun aan ontwikkelingslanden en de mensen in die landen die maar al te vaak niet eens te vreten hebben. Of geen normale sanitaire voorzieningen, drinkwater, basale gezondheidszorg, voedsel, veiligheid, vrede, electriciteit, vrijheid, scholing of zelfs maar kleding hebben. Wat de man op de foto betreft kunnen die mensen collectief beter sterven. Want hij wil lekker hard kunnen rijden.

De man is een schandaal voor het liberalisme. Een schandaal voor het parlement. Een schandaal voor de politiek. Een schandaal voor ons land. Charlie Aptroot toont zich met zijn uitspraken als de zoveelste vandaal in de politiek afkomstig uit de gelederen van een partij waar Godbeterd een groot deel van de Nederlanders op schijnt te stemmen. Wat een verschrikking.

Ik hoop van harte dat Charlie Aptroot en zijn VVD ongenadig afgestraft worden door de Nederlandse kiezers bij de aankomende verkiezingen. Afgestraft omdat hun ongebreideld egoïsme ten koste van anderen niet beloond mag worden. Afgestraft omdat hij en zijn partij immoreel zijn en een verkiezingsprogramma en politieke agenda hanteren die zwakken in Nederland en daarbuiten uitbuit, opzij gooit, apart zet en indirect vermoord.

Want dat is wat er gebeurt wanneer Nederland de VVD plannen volgt en de ontwikkelinshulp tot een armzalige aalmoes reduceert. Dat voorgestelde beleid zal mensenlevens gaan kosten. Mensenlevens omdat we in dit land volgens de VVD niet voldoende hebben aan 99,3% van ons bruto nationaal product om te kunnen functioneren als maatschappij en dus de rottige 0,7% van wat wij in dit land ten bate van onszelf rondpompen moeten reduceren. Tot minder dan 0,3%.

Ik schaam me ervoor in een land te leven waar dit soort partijen de toon zetten en de dienst uitmaken. Ik schaam me ervoor als ik denk aan de mensen die ik ken in de vluchtelingenkampen in Nepal dat ik Nederlander ben, landgenoot van mensen als Charlie Aptroot. Een man die wat mij betreft niets anders is dan een potentiële moordenaar van onschuldigen in die delen van de wereld waar hij zelf geen gepoetste schoen op de grond zal zetten. Maar misschien zijn de Nederlanders verstandiger dan ik denk. Misschien sturen ze mensen als Charlie Aptroot de laan uit als volksvertegenwoordiger. Misschien. Heel misschien. We zullen zien.

© 2012 Alice Anna Verheij

… en het is een meisje.

Anders Breivik, nooit gedacht deze naam ooit in te moeten tikken, heeft met zijn horrordaad in Noorwegen iets op gang gebracht waar ik blij van wordt. Na de schuiver van extreem rechts in Noorwegen bij de laatste gemeenteraadsverkiezing enkele weken terug was gisteren Denemarken aan de beurt. Onze noorderburen die een decennium lang zuchtten onder de fascistoïde gesel van een xenofobe club hebben een nieuw parlement gekozen. De Deense bruinhemden zijn terug gezet en de sociaal democraten hebben gewonnen. Met een meisje.

Het is de sociaal democraten van Helle Thorning-Schmidt hebben door een lijstverbinding de conservatieven naar achteren geschoven. Ze wordt de eerste vrouwelijke premier van Denemarken en het valt te hopen dat ze voldoende tijd krijgt om de schade aangericht aan de wetten en economie van het land te herstellen. Het eens zo vrije Denemarken is immers verworden tot een angstige, xenofobe natie die naar de rest van Europa zich vooral presenteerde als het land met de striktste regels tegen immigranten. Regels gevoed door een partij die, net als de PVV, geen deel uitmaakte van de regering maar die in een gedoogconstructie gijzelde. En op die manier het land liet verschuiven van een normaal westerse open samenleving naar een migrant-vijandig land. Gebaseerd op irrationele angsten en onderbuik emoties van een deel van de bevolking.

Maar de boodschap van partijen als de Deense volkspartij (DPP) is gelukkig niet bestendig. De economische teruggang laat in alle landen in het westen de burgers vooral stemmen op basis van economische argumenten. Egoïsme heeft xenofobie verjaagd. Xenofobie immers gaat minder een rol spelen nu die Marokkaanse buurman toch echt gewoon een aardige meneer blijkt te zijn en het brood van de Turkse bakker toch echt lekkerder is dan het eigen brood. En dan is er wat er in Noorwegen gebeurde. Een monsterlijke daad die in het weefsel van de hersenen van Europeanen is gaan zitten om er niet meer uit te gaan met de harde waarschuwing: ‘Dit gebeurt als je doordraaft en doordraait in angst voor migranten’. Breivik zou heel goed in Denemarken de druppel kunnen zijn geweest die het Deense emmertje van ongenoegen heeft doen overlopen. Net voldoende om de sociaal democratie weer terug te brengen naar het regeringspluche.

Na Denemarken volgen ongetwijfeld andere Europese landen want niet alleen in het zo rustige landje noordelijk van ons maar op zoveel andere plaatsen in Europa beginnen kiezers het getamboer van partijen als de DPP en de PVV zat te worden. En dat is maar goed ook. Hopelijk krijgen we in Nederland snel verkiezingen en volgen we net als tien jaar terug het Deense voorbeeld. Deze keer naar de goede kant. Het wordt tijd dat de houdgreep van Wilders zijn effectiviteit kwijtraakt. Die houdgreep op de samenleving heeft al veel te lang geduurd. Het zou mooi zijn als ook wij een meisje krijgen…

Alice © 2011