Charlie Aptroot: clown of gevaarlijke egoïst?

De man is een tevreden mens. Voldoende geld in de beurs en in het bezit van een prachtige grote auto waarmee hij tot zijn genoegen lekker hard op ’s lands wegen kan scheuren.

Het is een VVD-er, lid van een partij die zichzelf vaardig ontdaan heeft van het laatste restje menselijkheid en waardigheid in de Nederlandse politiek. De man op de foto is trots. Trots op zijn partij, op het programma van die partij, trots op Nederland. Oh nee, het is de VVD. De partij die de laatste decennia politieke tijgers en tijgerinnen als Rita Verdonk, Geert Wilders, Annemarie Jorritsma en lachebekje Mark Rutte heeft gelanceerd in het Hol(lands)e politieke spectrum. De man op de foto heet Charlie Aptroot en hij geniet de geneugten van een goedbetaalde baan als volksvertegenwoordiger. Hij is lid van de tweede kamer fractie en heeft op die manier invloed op de politiek en dus op onze beurzen en op de moraal van dit land.

De man is een clown. Of een gevaarlijke egoïstische gek.

Met zijn kenmerkende brede lach verkondigd hij in de zondagavond uitzending van Brandpunt van 24 juni dat het geld dat bespaard wordt op ontwikkelingshulp prima gebruikt kan worden om de automobilisten tevreden te stellen. Zodat ze lekker hard, harder dan 130 kilometer per uur kunnen rondscheuren. Toen ik het hoorde dacht ik dat hij een grapje maakte en dus dat Charlie een clown was. Maar niets blijkt minder waar te zijn.

De man laat op die manier haarscherp zien waar het egoïsme en kapitalisme het liberalisme mee gegijzeld hebben: uitknijpen van de allerzwaksten op de wereld ten gunste van de benzineslurpende VVD stemmende automobilisten maffia.

De man moet zich diep schamen. Schamen voor een uitspraak waarmee hij de ‘geneugten’ van de autorijders stelt boven steun aan ontwikkelingslanden en de mensen in die landen die maar al te vaak niet eens te vreten hebben. Of geen normale sanitaire voorzieningen, drinkwater, basale gezondheidszorg, voedsel, veiligheid, vrede, electriciteit, vrijheid, scholing of zelfs maar kleding hebben. Wat de man op de foto betreft kunnen die mensen collectief beter sterven. Want hij wil lekker hard kunnen rijden.

De man is een schandaal voor het liberalisme. Een schandaal voor het parlement. Een schandaal voor de politiek. Een schandaal voor ons land. Charlie Aptroot toont zich met zijn uitspraken als de zoveelste vandaal in de politiek afkomstig uit de gelederen van een partij waar Godbeterd een groot deel van de Nederlanders op schijnt te stemmen. Wat een verschrikking.

Ik hoop van harte dat Charlie Aptroot en zijn VVD ongenadig afgestraft worden door de Nederlandse kiezers bij de aankomende verkiezingen. Afgestraft omdat hun ongebreideld egoïsme ten koste van anderen niet beloond mag worden. Afgestraft omdat hij en zijn partij immoreel zijn en een verkiezingsprogramma en politieke agenda hanteren die zwakken in Nederland en daarbuiten uitbuit, opzij gooit, apart zet en indirect vermoord.

Want dat is wat er gebeurt wanneer Nederland de VVD plannen volgt en de ontwikkelinshulp tot een armzalige aalmoes reduceert. Dat voorgestelde beleid zal mensenlevens gaan kosten. Mensenlevens omdat we in dit land volgens de VVD niet voldoende hebben aan 99,3% van ons bruto nationaal product om te kunnen functioneren als maatschappij en dus de rottige 0,7% van wat wij in dit land ten bate van onszelf rondpompen moeten reduceren. Tot minder dan 0,3%.

Ik schaam me ervoor in een land te leven waar dit soort partijen de toon zetten en de dienst uitmaken. Ik schaam me ervoor als ik denk aan de mensen die ik ken in de vluchtelingenkampen in Nepal dat ik Nederlander ben, landgenoot van mensen als Charlie Aptroot. Een man die wat mij betreft niets anders is dan een potentiële moordenaar van onschuldigen in die delen van de wereld waar hij zelf geen gepoetste schoen op de grond zal zetten. Maar misschien zijn de Nederlanders verstandiger dan ik denk. Misschien sturen ze mensen als Charlie Aptroot de laan uit als volksvertegenwoordiger. Misschien. Heel misschien. We zullen zien.

© 2012 Alice Anna Verheij

Advertenties

Ze kennen van alles de prijs en van niets de waarde.

Vandaag is de eerste dag van de Algemene Beschouwingen. Ik hou niet van politiek en al helemaal niet van de politiek in Nederland. Toch kijk ik zo af en toe even naar wat er gebeurt. ‘Niet houden van’ betekend immers niet hetzelfde als ‘geen interesse in’. Het laatste decennium is wat mij betreft Nederland politiek verworden tot een angst en politiestaat waarin opeenvolgende kabinetten de bevolking murw maken met onheilstijdingen, overtrokken bezuinigingen, crisislawaai en terroristenangst. Met als gereedschap (of is het doel) de steeds verdere inperking van de persoonlijke vrijheden en onderdrukking van die mensen in de samenleving die het minst de mogelijkheid hebben om hun stem te laten horen.

© 2011 ANP

Het vervelende is natuurlijk dat de wijze waarop dat gebeurt bijzonder populistisch is, aangevoerd door de opruiende taal van Wilders en ogenschijnlijk willoos gevolgd door de achterkamer retoriek van de VVD en het CDA. Het progressieve geluid dat van de PvdA verwacht kon worden is verworden tot conservatief gezever en Groen Links, hoezeer ik die ook steun, is en blijft krachteloos. Zelfs met krachtige leidsters. Net als de SP en de Partij voor de Dieren immers zijn ze vooral de partijen die vanaf de zijlijn roepen maar nooit zelf de regeringsverantwoordelijkheid hebben genomen of hebben kunnen nemen. Het maakt ieder geluid uit die hoek krachtelozer dan het in werkelijkheid zou moeten zijn. En D66, ach D66. Het blijft een partij die bestaat bij de gratie van een krachtige partijleider en Pechtold is dat slechts bijna, ondanks zijn rede en debatteer kracht.

En dus heb ik maar weer even gekeken naar een uurtje Algemene Beschouwingen.

Het zouteloze interruptiedebatje kon me niet wakker houden. Totdat Cohen zomaar ineens een uitspraak doet die ijzersterk is. En daarmee heel erg niet-Cohen. Een uitspraak die in een enkele eenvoudige zin het karakter van dit kabinet waar het land onder zucht samenvat. Scherp en precies gericht op de kern van zowel het beleid als de kritiek op dat beleid. Een enkele zin die, dat zou me in ieder geval niet verbazen, nog jaren kan blijven nagalmen. Zo’n zeldzame zin in onze eigen taal die iedereen zal begrijpen en die gemakkelijk te onthouden is. Die zelfs herbruikbaar is in allerlei situaties waar mensen voor gesteld worden.

Ze kennen van alles de prijs en van niets de waarde.

Het zal maar gezegd worden over je kabinet als premier. Wat moet je daar nu op zeggen? Verdedigen tegen een dergelijke uitspraak is nauwelijks mogelijk en komt per definitie als zwak over. Ontkennen heeft geen enkele zin want daarvoor zijn de feiten die in de miljoenennota geschreven staan en is de kaalslag in cultuur, zorg en samenleving te groot. Een liberaal antwoord is nauwelijks mogelijk want zijn het niet de liberalen (hoewel de VVD eigenlijk ook niet meer liberaal genoemd mag worden) die inderdaad zo gericht op de economie zijn dat men een verdomd goed besef van prijzen heeft en bereid is zaken van waarde op te offeren wanneer de economische prijs te hoog is naar hun zin? Ongeacht andere waarderingsgronden als welzijn en geluk?

Dit kabinet, deze premier en zeker ook de partijen die hun in het zadel houden kennen inderdaad de prijs van hun beleid en beseffen niet de waarde van wat ze kapot maken. Bij het volk, inclusief die mensen die op ze gestemd hebben.

Alice © 2011