De tijd tussen twee golven (2013)


Hendrik Ros. Mijn opa.

Ik heb hem maar kort gekend en bewust was ik me daar niet van. Mijn opa stierf toen ik anderhalf jaar oud was. Hij was huisschilder in Scheveningen en Den Haag en woonde in Duindorp. Oma maakte klederdracht en was doof. Ik ken mijn opa van de verhalen van mijn moeder Aagje, zijn jongste dochter. Verhalen die altijd liefdevol waren over deze man met zijn onverzettelijke karakter en zijn vele interesses voor zaken die vissers normaal gesproken niet interesseerden. Want mijn opa was voordat hij schilder werd een visser. Zijn loopbaan begon op een bomschuit als knulletje van negen. Een loopbaan die eindigde in de tweede wereldoorlog toen de vissersvloot niet meer mocht uitvaren. Na de oorlog bleef Hendrik aan wal bij zijn gezin.

Hendrik Ros

Hendrik Ros was een gelovige man, dat zijn vissers bijna altijd en ik ben dat gaan begrijpen. Want een visser is bij uitstek afhankelijk van de natuur. De zee immers geeft vis en neemt levens. Mijn moeder leerde mij twee dingen die haar vader haar vaak had verteld. Het zijn die twee dingen die ik ook geleerd heb en waarvan ik weet dat maar weinigen ze ook weten.

De tijd tussen twee golven is altijd hetzelfde op een bepaalde plek op de wereld en op het strand van Scheveningen kan je in de vroege morgen van een lente- of zomerdag bij het eerste licht wel honderd kleuren zien in het water.

mes Bomschuit Prinses Sophie in Scheveningen

Ongeacht de wetenschappelijke waarheid hiervan is het voor mij vooral een waarheid die mijn opa voor mij beschrijft. Een man die iedere dag over het strand wandelde en versmolten was met de zee. Een visser die schilderde en heel wat keren een rondje heeft gelopen in panorama Mesdag in Den Haag. Schilder van huizen, schilder die kon marmeren als geen ander en schilder van zeegezichten en havens. Maar vooral mijn opa. Mijn hele familie uit het verleden bestaat uit vissers. Oma heette Mien Roeleveld en was de dochter van Krijn Roeleveld, mijn overgrootvader.

In de laatste decennia ben ik gewaar geworden van de band die ik zelf met mijn opa heb gekregen. Een welhaast mystieke band alsof hij altijd ergens bij me is. In moeilijke tijden me op een afstandje beschouwt en als ik me dan weer door een moeilijkheid heb heen gevochten tegen me fluistert “goed gedaan meissie.”.

In de komende jaren zal ik een manuscript dat in de nalatenschap van mijn moeder zat en geschreven is door mijn overgrootvader bewerken tot een roman. Krijn Roeleveld, de vader van mijn oma, schreef het. Dit manuscript beschrijft getrouw het leven van Krijn die als jongetje op de bomschuit stapt. Zoals ook Hendrik Ros later op de logger. Wanneer deze roman klaar is weet ik nu niet, het kan een jaar duren of twee jaar, want ik zal veel onderzoek moeten doen en er is een ander groot werk dat eerst geschreven zal gaan worden. Maar ik ben er aan begonnen en dus hoop ik over enige tijd ‘De tijd tussen twee golven’ in de boekwinkel te kunnen aanbieden.

Anna Ros
Den Haag, januari 2013

Leave a Reply (and follow my publications if desired).

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s